Α for Απεργία!

14/05/2013

apergiaΓράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος πληροφορικής ΑΠΘ

Όλοι μας αναγνωρίζουμε και συχνά επισημαίνουμε ότι η Ελλάδα δεν έχει μόνο οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα αλλά κάπου μέσα στην κρίση ξεπροβάλλουν κοινωνικά προβλήματα τα οποία είθισται να είναι απόρροια της ελλιπούς παιδείας που διακατέχει ένα κομμάτι των πολιτών. Φυσικά όταν λέμε πως πάσχουμε στον χώρο της παιδείας δεν μιλάμε μόνο για υποδομές, εγκαταστάσεις, προγράμματα σπουδών και χρηματοδότηση μα κυρίως για την κακή νοοτροπία του νεοέλληνα. Ένας λανθάνων τρόπος σκέψης που ξεκίνησε, κατά τη γνώμη μου, στις αρχές τις δεκαετίας του ΄80 και μας ακολουθεί μέχρι σήμερα.

Προϕανώς μιλάω για την γνωστή νοοτροπία του λαϊκισμού, του ωχαδερϕισμού, του βολέματος και πολλών παρόμοιων καταστάσεων που εξέθρεψαν πολιτικοί. Καταστάσεις τις οποίες όμως εύκολα ή δύσκολα αποδέχτηκε μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων και κατά πολλούς «για αυτό ϕτάσαμε εδώ που ϕτάσαμε». Βέβαια για να κάνω και το συνήγορο του διαβόλου ποτέ δεν ϕταίει μόνο η μία πλευρά. Το νόμισμα έχει δύο όψεις.  Δηλαδή διαϕωνώ με την λογική πως για την κρίση έϕταιγαν μόνο οι μαϊμού συντάξεις και οι ϕοροϕυγάδες. Εκτός αν ότι συνέβη στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στο δημόσιο τομέα τα τελευταία 30 χρόνια έγιναν ακριβώς τα ίδια σε Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρο (δεν αναϕέρω τις επόμενες χώρες που αναμένεται να εμϕανίσουν σε λιγότερο από δύο χρόνια παρόμοια “δημοσιονομικά προβλήματα”).

Τι συνέβη όμως τα τελευταία 30 χρόνια; Γιγαντώθηκε το ελληνικό δημόσιο, χωρίς κάποιο σοβαρό στρατηγικό πλάνο ούτε για τους εργαζόμενους ούτε για τα έσοδα του κράτους και πόσο μάλλον για την εύρυθμη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Έτσι δόθηκε ευκαιρία σε μερίδα εργαζομένων στο ελληνικό δημόσιο να δημιουργήσει συνδικαλιστικές οργανώσεις οι οποίες λειτουργούσαν, και συνεχίζουν, να λειτουργούν συντεχνιακά. Βάζοντας πρώτα από όλα και πάνω από όλα το συμϕέρον του κλάδου τους. Κάτι το οποίο είναι αθέμιτο όταν αυτό το εντός εισαγωγικών συμϕέρον δεν προστατεύει τον εργαζόμενο αλλά τον κάνει πιόνι σε ένα παιχνίδι μεγαλύτερων διαστάσεων που συνήθως ο μέσος πολίτης είτε δυσκολεύεται είτε δε θέλει να κατανοήσει.

Για παράδειγμα θα αναϕέρω την πολυσυζητημένη τις τελευταίες μέρες ΟΛΜΕ. Τη συνδικαλιστική οργάνωση των καθηγητών. Εκεί λοιπόν που θα περίμενες μια ηπιότερη στάση από αυτούς που μορϕώνουν τα νέα παιδιά, το μέλλον αυτής της χώρας, από αυτούς που θεωρητικά επιτελούν λειτούργημα βλέπεις μία αρρωστημένη κατάσταση και μια παρωχημένη νοοτροπία. Προϕανώς και μιλάω για την απειλή απεργίας των καθηγητών κατά τη διάρκεια των Πανελληνίων εξετάσεων.  Aκόμη πιο αδιανόητο είναι το γεγονός πως αυτή η σχετικά ακραία διαμαρτυρία πρόκειται να γίνει εξαιτίας της προαναγγελθείσας αύξησης 2 ωρών εβδομαδιαίως.

Τη στιγμή που στον ιδιωτικό τομέα οι απολύσεις έχουν γίνει καθημερινό ϕαινόμενο όπως και τα ελαστικά ωράρια το μέγα ζήτημα των εκπαιδευτικών είναι οι 2 ώρες. Συγγνώμη αλλά τα προβλήματα είναι ήδη πολύ σημαντικότερα στον κλάδο των καθηγητών και των δασκάλων (αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, σχολεία δίχως πετρέλαιο κ.α.) από οτι οι δύο ώρες την εβδομάδα και θα έπρεπε ήδη να είχαν εστιάσει κάποιοι σε αυτά. Μέσα σε όλα αυτά στην ουσία ο μέσος δάσκαλος που θα απεργήσει πέϕτει στην παγίδα των αντιθέσεων. Που σημαίνει πως αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες να «τρώγονται» μεταξύ τους αγνοώντας τα πραγματικά και πολύ πιο σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν γύρω μας. Φυσικά δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Τα λέω όλα αυτά απευθυνόμενος κυρίως στις ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων και όχι στον απλό καθηγητή μιας και έχω πολύ καλή προσωπική ενημέρωση τόσο για τη δημόσια όσο και για την ιδιωτική εκπαίδευση στη χώρα μας και καλώς ή κακώς μπορώ να διαχωρίσω το δίκαιο με το άδικο. Αυτό για να ξεκαθαρίσουμε πως δε βρίσκονται  όλοι οι εκπαιδευτικοί στο ίδιο βαρέλι. Στο δια ταύτα οι εξελίξεις φαίνεται να τους βολεύουν όλους. Η

Εν κατακλείδι, ζούμε σε μία εποχή που όλοι θέλουν να τα αλλάξουν όλα μα κανείς τον εαυτό του.



Post a new comment