Η ακροδεξιά και οι ευθύνες των πολιτικών κομμάτων / 2

25/04/2012

(Μέρος δεύτερο) Τι απαντούν οι υποψήφιοι βουλευτές της Θεσσαλονίκης σχετικά με την ενίσχυση της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και για τις ευθύνες των πολιτικών κομμάτων με τα οποία «κατεβαίνουν» στις εκλογές της 6ης Μαΐου

Του Γιάννη Θ. Κεσσόπουλου / [email protected]

Το tihnkfree επέλεξε να κινηθεί στο πνεύμα της εποχής που έρχεται, μακριά από γκρίζα πακέτα και υπόγειες διαδρομές. Απευθύνεται σε όλους τους υποψηφίους όλων των κομμάτων, ισότιμα, παλιούς και νέους, εν ενεργεία βουλευτές και «ρούκις» της πολιτικής, και θέτει ερωτήματα που, όπως πιστεύουμε, απασχολούν όλους μας και τα συζητάμε στις παρέες μας. Εκτιμούμε δε ότι οι απαντήσεις των υποψηφίουν λειτουργούν και ως εικόνα τους απέναντι σε όλους εμάς τους ψηφοφόρους. Και είναι αλήθεια ότι διαβάζουμε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες -από πολλές απόψεις- απαντήσεις. 

Το θέμα της ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων και τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος, των κομμάτων δηλαδή, θέτει σήμερα το ΕΡΩΤΗΜΑ 3 του thinkfree στους υποψηφίους βουλευτές της Α’ και Β’ Θεσσαλονίκης. Θέσαμε ανοιχτά το εξής ερώτημα προς όλους τους υποψηφίους όλων των κομμάτων:

 

ΕΡΩΤΗΜΑ 3: Στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών η Μαρίν Λεπέν άγγιξε το 18%. Στην Ολλανδία το ακροδεξιό κόμμα του Γκερτ Βίλντερς απέσυρε τη στήριξή της στην κυβέρνηση Ρούτε η οποία «πέφτει». Στην Ελλάδα όλες οι δημοσκοπήσεις «βάζουν» τη Χρυσή Αυγή για πρώτη φορά στην ιστορία στο κοινοβούλιο. Φοβάστε ότι μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει πλήγμα στη δημοκρατική λειτουργία ή είναι μέρος αυτής; Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος της χώρας μας για την ούτως η άλλως άνοδο της ακροδεξιάς; Σε τι ακριβώς πιστεύετε ότι έγκειται η ευθύνη των κομμάτων της Αριστεράς / ή της Δεξιάς;

 

ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Διονύσης Κατρανίτσας / ΔΡΑΣΗ, Α’ Θεσσαλονίκης

Όλα αυτά τα σχήματα της ακροδεξιάς και του ναζισμού έχουν πάρα πολλές και μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Το κοινό τους σημείο αναφοράς είναι η αποκήρυξη των ατομικών δικαιωμάτων όπως έχουν καταγραφεί στις δημοκρατίες της Ευρώπης και της αρχής του πρωτείου του ατόμου των φιλελεύθερων κοινωνιών.

Προηγουμένως βέβαια το αξιακό σύστημα που ανέφερα παραπάνω υπονομεύθηκε, στην χώρα μας, και από την πολιτική πρακτική αλλά και από τον δημόσιο λόγο των κοινοβουλευτικών κομμάτων της τελευταίας 30ετίας. Η διαφθορά της εξουσίας και της δημόσιας διοίκησης, ο λαϊκισμός και ο ανορθολογισμός των πολιτικών, το πρότυπο του πολίτη που ανεδείκνυαν κράτος και κόμματα και η ένδεια του πνευματικού κόσμου έχουν παραδώσει τους έλληνες πολίτες αφοπλισμένους στην γοητεία του ανορθολογιμσού.

Αναρωτιέται ίσως, απλοϊκά, ένας πολίτης: Πόσο πιο επικίνδυνος μπορεί να είναι ένας ακροδεξιός στο κοινοβούλιο από τον Άκη Τσοχατζόπουλο; Πόσο πιο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας μπορεί να είναι ένας φασίστας από έναν κουμουνιστή/σταλινικό στο κοινοβούλιο; Πόσο πιο ευτελής μπορεί να είναι η εικόνα ενός Χρυσαυγίτη στο κοινοβούλιο από τους λαϊκιστές βουλευτές;

Η άμυνα στην δημοκρατία είναι η συνεπής και συγκροτημένη στάση υπεράσπισης των αξιών και της ηθικής της δημοκρατίας.

Αν μπορείτε να αναγνωρίσετε πολίτες και πολιτικούς που έχουν αυτή την θέση τότε η δημοκρατία είναι ισχυρή.


Εύα Καϊλή / ΠΑΣΟΚ, Α’ Θεσσαλονίκης

Όσο οι πολίτες έχουν την δυνατότητα να εκφράζονται και να ψηφίζουν ελεύθερα, η δημοκρατία θα λειτουργεί. Ακριβώς αυτή η δημοκρατική λειτουργία είναι που έδωσε ακόμα και σε ακραίες φωνές κοινοβουλευτικό βήμα. Το γιατί εμφανίζονται αυτές οι ακραίες φωνές την παρούσα στιγμή και γιατί βρίσκουν μια μεγαλύτερη ανταπόκριση από τον κόσμο είναι ένα διαφορετικό ερώτημα που μπορεί να απαντηθεί μόνο αν ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματα σύγχρονων πολιτικών στην ζωή και την ψυχολογία του κόσμου. Όταν οι δυσκολίες αυξάνουν, όταν η ευημερία συρρικνώνεται, όταν ο πολίτης νιώθει ότι δεν υπάρχει ελπίδα, είναι λογικό να δημιουργείται ανησυχία και φόβος. Σε αυτήν την ανησυχία και σε αυτό τον φόβο πατούν οι σχηματισμοί των άκρων και μαζί με την προσφιλή τακτική τους για τη δημιουργία αόρατων εχθρών, καταφέρνουν να κερδίσουν μια παροδική συμπάθεια. Ευθύνη κάθε δημοκρατικής πολιτικής παράταξης είναι να μπορέσει να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες ομαλότητας, σταθερότητας και κοινωνικής ανάπτυξης μέσα στις οποίες η προσφυγή στα άκρα θα φαντάζει εξωπραγματική. Η δημοκρατία δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.


Άρτεμις Διαλυνά / ΝΔ, Α’ Θεσσαλονίκης

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των εκλογών στη Γαλλία είναι ενδεικτικό της κοινωνικής αναταραχής που επικρατεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Κάτω από αυτές τις συνθήκες φαίνεται πως βρίσκουν πεδίο δράσης, ακόμα και στη χώρα μας, ακραία στοιχεία, που τόσα χρόνια κινούνταν στο όριο της νομιμότητας και πλέον επιχειρούν να φορέσουν το «μανδύα» του Κοινοβουλευτισμού. Επιδιώκουν να «υφαρπάξουν» την ψήφο των πολιτών για να τους «εκπροσωπήσουν» στη Βουλή. Προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες της λειτουργίας βασικών δομών του Κράτους, υποκαθιστώντας, τελευταία, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και τις αρχές, χωρίς κανείς να αντιδρά. Οι ευθύνες του πολιτικού συστήματος προφανώς και είναι μεγάλες, διότι κάποιοι με τις πράξεις τους και πολλοί περισσότεροι με τις παραλείψεις τους, δημιούργησαν τον ζωτικό χώρο σε αυτές τις ομάδες των άκρων και τις άφησαν να αναπτυχθούν. Αν οι ψηφοφόροι -και ιδιαίτερα εκείνοι που δεν τους γνωρίζουν καλά- αποφασίσουν να τους δώσουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι ο «λύκος αλλάζει χούι», φοβάμαι πως δε θα τιμωρήσουν τα υπόλοιπα κόμματα και τους πολιτικούς, όπως κάποιοι θέλουν να νομίζουν, αλλά θα θέσουν σε κίνδυνο την ίδια τη Δημοκρατία.

 

Ράνια Κεδίκογλου / ΠΑΣΟΚ, Α’ Θεσσαλονίκης

Τα ακροδεξιά κόμματα τα τελευταία χρόνια κερδίζουν έδαφος όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα πιστεύω πως οφείλεται στα λάθη όλων των κομμάτων που στελέχωναν επί σειρά ετών τη Βουλή. Στην ουσία η «Χρυσή Αυγή» δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους πολίτες. Δεν έχει πρόγραμμα ανάπτυξης και εξόδου της χώρας μας από την οικονομική κρίση. Στηρίζεται σε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, η οποία αφορά στο διωγμό των μεταναστών και εκμεταλλεύεται την αγανάκτηση μερίδας Ελλήνων από την παρουσία ξένων στην Ελλάδα. Η είσοδος αυτού του κόμματος στη βουλή θα κατακερματίσει την έννοια της Δημοκρατίας και εικάζω πως θα προωθήσει την αναρχία, προχωρώντας σε ακραίες ενέργειες. Στην παρούσα φάση ο κόσμος είναι απογοητευμένος από όλα τα κόμματα και προφανώς στη «Χρυσή Αυγή» βρίσκει μια διέξοδο. Όλα τα κόμματα θα πρέπει να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία και να πείσουν τον ελληνικό λαό πως οι ακραίες απόψεις και ενέργειες δεν έχουν θέση στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Ευθύνες έχουμε όλοι, διότι με κάποιους ίσως λανθασμένους χειρισμούς, δώσαμε το δικαίωμα στην ακροδεξιά να αναρριχηθεί και να κερδίσει έδαφος.

 

Παναγιώτης Κοκκόρης / ΝΔ, Α’ Θεσσαλονίκης

H Ελλάδα κινείται στους ίδιους ρυθμούς με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που αναφέρονται στην ερώτηση και όπου πράγματι σε όλες τις περιπτώσεις η ακροδεξιά κατέλαβε ένα μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων. Είναι η ψήφος της αγανάκτησης και του θυμού που βίωσαν οι πολίτες μετά την εφαρμογή σκληρών μέτρων από τις κυβερνήσεις τους. Μειώσεις μισθών, περικοπές συντάξεων που έπληξαν τη μεσαία τάξη δημιούργησαν αποστροφή για το κυβερνόν καθεστώς και ταυτόχρονα την ενίσχυση της ακροδεξιάς. Ό,τι συνέβη στη Γαλλία με τη Μαρί Λεπέν και στην Ολλανδία έγινε και στη χώρα μας. Ο κόσμος ένιωσε αγανάκτηση και οργή και εκφράζει το θυμό του παραμερίζοντας τη λογική. Πιστεύω όμως πως αυτή τη χρονική στιγμή δεν θα έπρεπε να αναζητούμε πολιτικές ευθύνες γιατί είμαστε κοντά στην κάλπη οπότε το πιο φρόνιμο θα ήταν να περιμένουμε τι θα δείξει η εκλογική αναμέτρηση. Τότε θα δώσουμε όλες τις απαντήσεις.


Μάρθα Σινάνα / ΠΑΣΟΚ, Α’ Θεσσαλονίκης

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι γεγονός και οφείλεται στην αδυναμία του έθνους – κράτους να ρυθμίσει αποτελεσματικά πτυχές της ζωής και της καθημερινότητας σε περιβάλλον παγκοσμιοποίησης. Το μεταναστευτικό ζήτημα τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ελλάδα είναι αυτό που τροφοδοτεί την άνοδο της ακροδεξιάς. Χιλιάδες άνθρωποι από πολλές περιοχές του πλανήτη αναζητώντας μια ελπίδα εισέρχονται στην Ελλάδα είτε επιδιώκοντας την παραμονή τους είτε την διέλευση τους προς άλλους προορισμούς. Είναι τέτοια η γεωγραφική θέση της χώρας μας που την καθιστά σταυροδρόμι, κόμβο αυτών των ρευμάτων και πολλές φορές προορισμό. Το πρόβλημα είναι οξύ. Οφείλουμε να ομολογήσουμε πως μέχρι στιγμής (και αναφέρομαι στα τελευταία χρόνια) η χώρα δεν το αντιμετώπισε με επάρκεια. Απαραίτητη η συνδρομή της ΕΕ στην επίλυσή του. Πέρα από το μεταναστευτικό ζήτημα όμως υπάρχει και το κοινωνικό ζήτημα. Η φτώχεια, η ανεργία, η υποχώρηση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν επηρεάσει την κοινωνική συνοχή. Μεγάλες πληθυσμιακές μάζες αισθάνονται αλλά και είναι αποκλεισμένες από την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή. Μοιραία στρέφονται προς την αντισυστημική ψήφο. Ο λόγος της ακροδεξιάς δίνει εύκολες απαντήσεις σε δύσκολα ζητήματα – καθίσταται θελκτικός. Η ακροδεξιά φαίνεται να έχει τις λύσεις που αδυνατούν να δώσουν τα κόμματα του συνταγματικού τόξου. Είναι όμως έτσι; Η ιστορία αποδεικνύει το αντίθετο. Ευθύνη των προοδευτικών δυνάμεων, πέρα από την αυτονόητη καταδίκη και αντιπαράθεση με την ακροδεξιά, είναι η εκπόνηση και εφαρμογή ενός σχεδίου που θα απαντά ρεαλιστικά στα λαϊκά προβλήματα. Η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας είναι άσχημη , αλλά η μάχη για την αλλαγή αυτού του δεδομένου είναι διαρκής. Χρέος λοιπόν των προοδευτικών δυνάμεων είναι η ανασύσταση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, οι πολιτικές για την εργασία και η προσήλωση στους δημοκρατικούς θεσμούς.  Χρέος είναι μια δίκαιη και ανθρωπιστική λύση στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Μια λύση που θα σέβεται τον μετανάστη αλλά και την κοινωνία υποδοχής του. Μια λύση που θα λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες όλων. Δυστυχώς οι δεξιές δυνάμεις της χώρας που πλειοδοτούν επί του θέματος έχουν νομιμοποιήσει ακραίες φωνές. Με στόχο την ψηφοθηρία αδυνατούν να κατανοήσουν πως βάζουν και αυτοί με τον τρόπο τους ένα λιθαράκι στην είσοδο ακροδεξιών ομάδων στο κοινοβούλιο.

 

Γιώργος Ορφανός / ΝΔ, Α’ Θεσσαλονίκης

Κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, οι πολίτες έρχονται αντιμέτωποι με διλήμματα που σχετίζονται με την καθημερινότητα και το μέλλον τους. Ωστόσο, από το 2009 μέχρι σήμερα, έχει διαμορφωθεί μια νέα αντίληψη για την χρήση του χρόνου, ως εργαλείο άσκησης πολιτικής πίεσης προς την κοινή γνώμη.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το αμίμητο ‘λεφτά υπάρχουν’ ή το εκβιαστικό ‘ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε’ του πρώην πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου;

Αποτέλεσμα αυτών των εικονικών υποσχέσεων και ψευδών επιλογών ήταν να καλλιεργηθεί σταδιακά η απαξίωση της πολιτικής, με αποτέλεσμα πολλοί πλέον να αναρωτιούνται αν θα πρέπει να στραφούν προς τα άκρα (Αριστερά, Δεξιά) για να έχουν ανταπόκριση τα αιτήματα τους. Ωστόσο, στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν διλλήματα. Στις 6 Μαίου, ο λαός θα δώσει την δική του απάντηση σε όσους επιχειρήσουν να τον εξαπατήσουν για άλλη μια φορά, με υποσχέσεις που στοχεύουν να αναδείξουν την Ελλάδα σε Δανία του Νότου.

 

 

Μαρία Καγκελίδου / ΠΑΣΟΚ, Β’ Θεσσαλονίκης

Ελπίζω ότι οι δημοσκοπήσεις θα διαψευσθούν. Η ισχυροποίηση και η είσοδος ακροδεξιών κομμάτων στα κοινοβούλια αποτελεί πλήγμα στην δημοκρατική λειτουργία, διότι τα κόμματα αυτά αντιστρατεύονται την ίδια την Δημοκρατία. Από την άλλη, αποτελεί απόδειξη της αδυναμίας της πολιτείας να διασφαλίσει βασικές ανάγκες, όπως η ασφάλεια, σημαντικού τμήματος πολιτών. Η ευθύνη του πολιτικού συστήματος έγκειται στην μονομερή προσπάθεια ένταξης των πολιτών στα δημοκρατικά ιδεώδη. Η δημοκρατία ταυτίστηκε με την (ατομική) ευημερία και κατανάλωση, αλλά ποτέ με την ισότητα, την αναδιανομή δυνατοτήτων και την ελευθερία. Σήμερα, στις συνθήκες κρίσης που βιώνουμε, η μικροπολιτική τακτική της εύκολης άρνησης πάντων και της επιλεκτικής συμμετοχής τείνει να μετατρέψει το πολιτικό πρόβλημα της χώρας σε πρόβλημα δημοκρατίας.

 

Δημήτρης Πανοζάχος / ΝΔ, Α’ Θεσσαλονίκης

Κάθε φορά που υπάρχει η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και η απειλή της φτώχειας, πολλές κοινωνικές ομάδες καθίστανται πιο εύκολες στις προσηλώσεις που δέχονται στην πολιτική προπαγάνδα που λειτουργεί στα άκρα, είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά.

Η Ελλάδα δεν έχει φασιστική παράδοση, ούτε φιλοναζιστική. Ο λαός θα πάει στην κάλπη πολιτικά ώριμος για να επιλέξει με πιο τρόπο επιθυμεί να κυβερνηθεί η χώρα. Τέτοιες επιλογές δεν έχουν τύχη.

 

Γιάννης Πιτσιώρας / ΠΑΣΟΚ, Α’ Θεσσαλονίκης

Οι ακραίες τάσεις του εκλογικού σώματος ταυτίζονται ιστορικά με ταραγμένες περιόδους και κοινωνικές αναταραχές. Δεν ανήκω σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί γιατί πιστεύω ότι οι κοινωνίες διδάσκονται από τα λάθη των επιλογών τους. Τα αίτια της δημοφιλίας των ακραίων θέσεων οφείλονται στην αδυναμία του πολιτικού συστήματος να συγχρονιστεί με τα αιτήματα της κοινωνίας.

Η ελληνική κοινωνία ζητάει από όλους μας να συνεργαστούμε και να συμφωνήσουμε σε λύσεις. Αυτό ακριβώς είναι το διακύβευμα αυτών των εκλογών. Και τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και η αριστερά μας λένε σε όλους του τόνους ότι δεν θα συνεργαστούν με κανέναν. Η δημοκρατία από μόνη της δεν έχει αδιέξοδα. Όταν όμως οι επιλογές οδηγούν σε αδιέξοδα, τότε η δημοκρατία εκβιάζεται από τα ακραία κόμματα που βρίσκουν γόνιμο έδαφος.

Το ΠΑΣΟΚ και ο Ευάγγελος Βενιζέλος με υπευθυνότητα και σοβαρότητα έχουν τοποθετηθεί θετικά στο αίτημα για συνεννόηση. Στις εκλογές αυτές πρέπει να αποφασίσουμε για τις λύσεις και όχι για τα αδιέξοδα. Και όλα τα κόμματα να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

 

Μαρία Μήτσιου / ΝΔ, Α’ Θεσσαλονίκης

H άνοδος της ακροδεξιάς είναι σημείο των καιρών. Όταν υπάρχει μιζέρια κι ανεργία οι ντόπιοι αισθάνονται υπό διωγμών στην ίδια τους τη Χώρα και η ανεκτικότητα απέναντι στους άλλους τους μη ντόπιους, τους διαφορετικούς, τους μετανάστες πέφτει πάρα πολύ.

Η ακροδεξιά θεωρώντας τους ξένους αιτία όλων των κακών απαλλάσσει συγχρόνως και τους ντόπιους απ’ τις όποιες δικές τους ευθύνες για την κρίση, τους απενοχοποιεί και αυτό βολεύει πολύ κόσμο. Είδαμε τέτοια φαινόμενα στη Γερμανία του Χίτλερ και στα Σοβιέτ του Στάλιν.

Ωστόσο, η ύπαρξη και επομένως μία άνοδος ακροδεξιών κομμάτων αποτελεί μέρος της Δημοκρατικής λειτουργίας η οποία εδώ και κάποια χρόνια πια δεν επαφίεται στη θέληση των λαών μέσω των πολιτικών που επιλέγουν, αλλά σε εκείνη των αγορών όπως λέμε κομψά τα τερατόμορφα μονοπώλια και τις πολυεθνικές φαρμάκων, πετρελαίων, υπηρεσιών, κλπ. Αν απαγορεύσουμε την ύπαρξη ακροδεξιάς – και αναγκαστικά και ακροαριστεράς- στο τέλος θα ζητάμε συγκεκριμένο φυσιογνωμικό προφίλ από τους υποψήφιους: τη χωρίστρα στο κέντρο και ό, τι άλλο φασιστικό ‘πρέπει’ μας κατέβει. Η Δημοκρατία θα έχει πεθάνει. Όλα τα μεγάλα κινήματα ή σχολές σκέψης εμπεριέχουν αντιφάσεις, η Δημοκρατία έχει ανάγκη από αντίλογο για να μπορεί να υφίσταται.

Οι ευθύνες είναι βαριές και καταλυτικές. Το πολιτικό σύστημα ευθύνεται γι’ αυτά που λέει και δεν τηρεί και, κυρίως, για όσα δεν λέει- για την ένοχη σιωπή του, την ομερτά, τα κουκουλώματα, τα έτοιμα συγχωροχάρτια. Η σιωπή όμως που περιβάλλει η αδικία δεν την κάνει δυσδιάκριτη. Δημιουργεί αγανακτισμένους που καταφεύγουν στα άκρα και των δύο πλευρών.

Η ατιμωρησία αποδεδειγμένων ληστών και καταπατητών στο χώρο της πολιτικής, ο νόμος περί μη ευθύνης υπουργών, τα κολοσσιαία ποσά που πετιούνται για επίδειξη χλιδής ή διασκέδαση και που έχουν κλαπεί απ’ τον κοσμάκη δεν τα ανέχεται κάποια στιγμή ο πεινασμένος με το κενό βλέμμα και στρέφεται προς τους τιμωρούς που βρίσκει στα άκρα, αυτούς που υπόσχονται κρεμάλες και κρέμασμα αλλά που ίσως δεν ξέρουν να χτίζουν.

Κι έπειτα για να αναρριχηθεί κανείς σε έναν κομματικό μηχανισμό πρέπει να αρέσει στον αρχηγό, να τον κολακεύει, να λέει συχνά ‘Ναι’ και σπάνια να ‘πουλάει’ στο γυαλί όταν φτάσει να γίνει αρχηγός, του ζητείται το θάρρος να μην υπολογίζει το πολιτικό κόστος, να παίρνει ριζοσπαστικές αποφάσεις κλπ. Δηλαδή με προπόνηση σε φιλικό βόλεϊ με πασούλες στην πλαζ πρέπει ξαφνικά να γίνει επαγγελματίας παίκτης του ράγκμπι. Δεν είναι προετοιμασμένος γι’ αυτό και δείχνει λίγος και ανέτοιμος.

Οι σάλπιγγες και των δύο έχουν βραχνιάσει. Μέχρι πρόσφατα η Αριστερά έκανε δωρεάν κριτική χωρίς αντιπροτάσεις και η Δεξιά έδειχνε μία υπεροψία επειδή λέει ήταν η μόνη λύση Διακυβέρνησης. Η Αριστερά διεκδικούσε το μονοπώλιο της Προόδου και η Δεξιά της Διαχείρισης. Δύο υπερεκτιμημένες εκδοχές.

 

Αμαλία Λάππα / ΠΑΣΟΚ, Α’ Θεσσαλονίκης

Ιστορικά τα ακροδεξιά κώματα ή κινήματα εμφανίζονται μετά από μεγάλες οικονομικές και πολιτικές παγκόσμιες κρίσεις. Θέλω να αναφέρω εδώ την Μεγάλη οικονομική κρίση του 1929-1933 όπου προέκυψαν τα Φασιστικά Καθεστώτα του Χίτλερ και Μουσολίνι, Θα αναφερθώ στη κρίση της 10ετίας του ‘60 όταν έχουμε μια σειρά πραξικοπήματα φασιστικού τύπου, σε διάφορες χώρες του κόσμου, ή την κρίση της 10ετίας του 1970 με τις φασιστικές εξάρσεις στην Ιταλία με την αρπαγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο ή, τα γεγονότα στον Αργεντινή. Όλα αυτά τα ακροδεξιά κόμματα και κινήματα ξεμυτίζουν όταν βρίσκουν ελεύθερο πεδίο δράσης ή αδυναμίες των καθεστώτων. Ο αγώνας κατά των ακροδεξιών Κομμάτων των ιδεολογιών τους πρέπει να είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία της πολιτικής της σημερινής Παγκόσμιας κοινής Γνώμης και όλων των Δημοκρατικών καθεστώτων, για να μην αφήσουν ελεύθερο πεδίο δράσης στα κόμματα αυτά φασιστικού τύπου. Ασφαλώς και υπάρχουν ευθύνες από το πολιτικό σύστημα της χώρας μας , και μια από αυτές κατά τη γνώμη μου είναι η μη πλήρης εφαρμογή των δημοκρατικών θεσμών, η υποτίμηση, και η παραχώρηση πεδίου δράσης τους, ένα από τα οποία είναι η οικονομική κάμψη της οικονομίας και η πτώση του βιοτικού επιπέδου του λαού.

 

Παντελής Τσακίρης / ΝΔ, Β’ Θεσσαλονίκης

«Πρέπει να προσέξουμε τη λαϊκίστικη απειλή, τη διάδοση των ιδεών της, επειδή είναι θεμελιωδώς αντίθετη στα ιδεώδη της ευρωπαϊκής οικοδόμησης», επεσήμανε ο εκπρόσωπος του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ολιβιέ Μπαγί. Και όχι μόνο της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, θα προσέθετα, αλλά του δημοκρατικού οικοδομήματος εν γένει. Η φοβική στρατηγική πάνω στην οποία βασίζουν την πολιτική τους πλατφόρμα είναι «βόμβα» στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας. Μπορεί η τελευταία να υποφέρει από πολλές παθογένειες αλλά η ορθόδοξη αλλά και συνάμα αριστοτελική έννοια της ελεύθερης βούλησης και έκφρασης δεν έχει κανένα κοινό σημείο με τις εξαγγελίες της Χρυσής Αυγής και των υποστηρικτών της. Δεν θα εστιάσω σε ευθύνες των κομμάτων της Αριστεράς ή της Δεξιάς αλλά σε συλλογική κοινωνική ευθύνη, ιδίως αυτών που τους πιστεύουν και τους ακολουθούν άκριτα και οπαδικά!

 

Μαρία Προκοπίδου / ΝΔ, Α’ Θεσσαλονίκης

Στην ιστορία η άκρα δεξιά πάντα έρχεται στις περιόδους της μεγάλης ανασφάλειας των λαών. Στις εποχές της οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Τότε συνήθως ρίχνουν τις ευθύνες «στις ξένες δυνάμεις» ή  «ξένους – μετανάστες», ή στο φταίξιμο κάποιων εξωτερικών παραγόντων. Όταν η χωρά μένει ακυβέρνητη και ο κόσμος δεν βλέπει την διέξοδο και δεν βασίζεται πια στις πολιτικές των δημοκρατικών κομμάτων, αρχίζει να πιστεύει πως μόνο οι ακραίες θέσεις, πολιτικές και μέτρα μπορούν να σώζουν την κατάσταση. Και βέβαια τα κόμματα της εξουσίας και του κοινοβουλίου ευθύνονται που έφεραν την Ελλάδα στην δυσμενή αυτή κατάσταση. Αν όλα τα κόμματα θα αναλάβουν τις ευθύνες τους στις πολιτικές τις πράξεις τους, δεν φοβάμαι πως ένα μικρό κόμμα σαν τη «Χρυσή Αυγή» μπορεί να απειλεί τη δημοκρατική λειτουργία του κράτους. Αλλά όπως και να ‘ναι πρέπει να προσέχουμε και να ήμαστε αποφασιστικοί και δυνατοί. Άλλωστε όπως είπε προχθές ο Αντώνης Σαμαράς, «η ακροδεξιά βλάπτει τη δημοκρατία και ντροπιάζει τη χώρα» και κάλεσε τους Έλληνες «να κάνουν αυτό που πρέπει, να αντισταθούν και να τους απομονώσουν».



Post a new comment