ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ. Η ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ!

27/03/2017

Γράφει η Έφη Τσαμπάζη

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου σήμερα και με… ξύπνησαν κάποιες σκόρπιες σκέψεις!
Από μικρή λάτρευα το θέατρο. Τι και πως μην ρωτάτε; Δεν ξέρω. Μαγευόμουν. Αναρωτιόμουν τι είναι αυτό το μαγικό που συμβαίνει εκεί πάνω. Σαν παιδί θεωρούσα ότι πίσω από τα σκηνικά υπήρχε η συνέχειά τους… Όταν τρύπωσα, για πρώτη φορά, σε καμαρίνια δεν απογοητεύτηκα. Ίσα- ίσα εντυπωσιάστηκα περισσότερο. Πώς είναι δυνατόν ο ηθοποιός να «φοράει» αυτή τη μοναδική λάμψη που έχει επί σκηνής μέσα σε ένα τόσο δα μικρό χώρο που τις περισσότερες φορές είχε υγρασίες στους τοίχους; Το παιδικό θέατρο της Μαίρης Σοΐδου που έμαθε πώς στήνεται μια παράσταση, πώς μαθαίνεις τα λόγια σου και πώς εσύ ο ίδιος ανεβαίνεις στην σκηνή. Μετά από λίγο καιρό αντιλήφθηκα ότι η υποκριτική δεν με γοητεύει τόσο πολύ όσο η παρακολούθηση μιας παράστασης. Και πραγματικά απορώ με τον εαυτό μου που ποτέ μα ποτέ δεν έχω φύγει από θεατρική παράσταση, όσο κακή, βαρετή και αν ήταν. Σέβομαι τόσο πολύ αυτόν που καταθέτει την ψυχή του στο σανίδι, περισσότερο από ότι τη δική μου, πολλές φορές, κούραση. Η δημοσιογραφία με έφερε πολλές φορές σε επαφή με μεγάλους θεατρίνους. Μεγάλους πάνω στην σκηνή και τόσο μικρούς όταν τα φώτα σβήνουν. Ανθρώπους περίεργους, γοητευτικούς, πνευματώδεις, εγωιστές. Κακούς και καλούς, όπως συμβαίνει σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους. Τους ηθοποιούς, τους συγγραφείς και τους σκηνοθέτες τους αγαπώ. Δίνουν σάρκα και οστά στο δικό μου «όνειρο». Μου ανοίγουν ορίζοντες, μου γιατρεύουν την ψυχή, με ταξιδεύουν, με προβληματίζουν, με διασκεδάζουν και ουσιαστικά με κάνουν καλύτερο άνθρωπο γιατί η σκέψη μου, θέλει δεν θέλει, εξελίσσεται. Το θέατρο είναι η μοναδική τέχνη που δημιουργεί φαντασία και ταυτόχρονα αναπνέει. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται και σε συνεπαίρνει. Η ανάσα των ηθοποιών, οι κινήσεις τους, τα λόγια τους. Υποδύονται καθημερινά άλλες ζωές. Και εκεί μαζί τους εσύ. Σε απόσταση αναπνοής. Αυτή ακριβώς η απόσταση προκαλεί τη μαγεία της στιγμής. Τα τελευταία χρόνια δουλεύω στο θέατρο με… ανοιχτά φώτα. Παρακολουθώ όλη τη διαδικασία που χρειάζεται πριν να ανέβει μια παράσταση. Φώτα, έργο, πρόβες, σκηνικά, ένταση, νεύρα. Και όμως όταν ανοίγει η αυλαία απομακρύνομαι, χώνομαι μέσα στο κάθισμα μου και ακολουθώ τη δική μου περιπέτεια…



Post a new comment