Κάποιος άνοιξε την πόρτα του φρενοκομείου

03/02/2012

Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής- Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / [email protected]

 

Ο παραλογισμός ποτέ δεν υπήρξε παραγωγικός και αποτελεσματικός. Σε επίπεδο κοινωνιών η αποσύνθεση ποτέ δεν επήλθε ειρηνικά. Οι κοινωνίες και οι δημοκρατίες ουδέποτε αποσυντέθηκαν συντεταγμένα. Αντίθετα κατέδειξαν ότι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, επιβίωσης κυριαρχεί.

Η επιλογή των εταίρων μας και των Ελλήνων συνομιλητών τους να αποδομήσουν στην Ελλάδα κοινωνία και δημοκρατία δημιουργεί ένα ανησυχητικό τετελεσμένο. Αυτή η συνειδητή επιλογή ανοίγει την πόρτα του φρενοκομείου σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον που εκριζώνει κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, αξιών και θεσμών με συνοπτικές διαδικασίες. Το δράμα για τις ευρωπαϊκές συλλογικότητες είναι ότι δεν κατανοούν ότι η επιτυχία ή αποτυχία του ελληνικού πολιτειακού και συνταγματικού πειράματος θα κρίνει και την δική τους τύχη. Αναμένουμε να δούμε αν και άλλες εθνικές πολιτικές ελίτ θα συνδράμουν σε αυτό που ο Στάνλεϋ Χόφμαν αποκάλεσε «οικουμενοποίηση του φόβου».

Οι Βρυξέλλες προωθούν επιλογές που παραπέμπουν σε έναν δημοσιονομικό κανιβαλισμό, την υιοθέτηση πολιτικών παραδειγματικής τιμωρίας της χώρας και εκπαραθύρωση κάθε έννοιας δικαίου. Πρόκειται σαφέστατα για μία πολιτική εξόντωσης που αναιρεί επί της ουσίας μία εξηκονταετή πορεία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τον εθελούσιο χαρακτήρα της.

Κάποιοι εκτιμούν ότι η βιβλική, συστημικής υφής, καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας θα αποτελέσει το εφαλτήριο μίας νέας ανταγωνιστικής Ελλάδας. Μάλιστα οι κατ’ επάγγελμα ηθικολογούντες εντός και εκτός της χώρας επιδιώκουν να δημιουργήσουν συμπλέγματα ενοχής στους Έλληνες προκειμένου να τιθασεύσουν συλλογικά αντανακλαστικά ως οι εταίροι μας να λειτουργούν με ιδεαλιστικά, Καντιανής υφής κίνητρα.

Το κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε ηγεσία και συλλογικότητα διερράγη και αντικαταστήθηκε με αμετροεπείς δανειακές συμβάσεις. Η συναίνεση που παρέχει σημαντικό κομμάτι της ελληνικής πολιτικής ελίτ σε αυτές τις επιλογές οδηγεί στη δημιουργία ενός «κράτους της φύσης» χαρακτηριστικά του οποίου περιέγραψε ο Τόμας Χόμπς. Σε αυτό το κράτος φόβου η κοινωνία κατακερματίζεται και υπό το βάρος της ανάγκης επιβίωσης και έλλειψης εσωτερικού Λεβιάθαν οδηγείται στον κανιβαλισμό. Όπως επισημαίνει ο Στάνλεϋ Χόφμαν αναλύοντας τον Χόμπς, «η ζωή του ανθρώπου στο κράτος αυτό είναι μοναχική, φτωχή, επικίνδυνη, κτηνώδης και σύντομη».

Βρισκόμαστε στον προθάλαμο του χάους. Η πόρτα του φρενοκομείου είναι μισάνοιχτη και αγωνιωδώς αναμένουμε αυτόν που θα την κλείσει. Η έννοια της εθνικής καταστροφής ως σημαίνον μπορεί να έχει πολλά και διαφορετικά σημαινόμενα. Ας επιλέξουμε με κριτήριο την ιεράρχηση στόχων και την προστασία των δημοκρατικών θεσμών.

 



Post a new comment