Πολιτικοποίηση και κομματικοποίηση

06/02/2012

Πρόκειται για δύο έννοιες αντίθετες μεταξύ τους, όπου, όταν ισχύει η μία ακυρώνεται η άλλη. Ένα από τα δύο θα ‘ σαι ή πολιτικοποιημένος πολίτης ή κομματικοποιημένος. Σήμερα στη χώρα μας θεωρώ, ότι η μία από τις δύο έννοιες είναι παρεξηγημένη (αυτή της πολιτικοποίησης) καθώς οι δύο έννοιες ταυτίζονται συχνά στο μυαλό των πολιτών. 
Πολιτικοποιημένος είναι αυτός ο οποίος ενδιαφέρεται για τα κοινά, ενημερώνεται και προβληματίζεται για ό, τι συμβαίνει στη χώρα του, έχει άποψη για τα πολιτικά θέματα και συμμετέχει ενεργά στην πολιτική ζωή του τόπου με την ψήφο του, την οποία δεν απεμπολεί για να ικανοποιήσει προσωπικά του συμφέροντα. Μπορεί να ταυτίζεται με μια ιδεολογία αλλά δεν είναι οπαδός του κόμματος που την πρεσβεύει, με την έννοια του κομματόσκυλου ή έστω του φανατικού και φυσικά μπορεί να αλλάζει προτίμηση ανάμεσα στις κομματικές παρατάξεις, όταν διαφωνεί με την πολιτική που ακολουθείται. Χαρακτηρίζεται λοιπόν ο πολιτικοποιημένος άνθρωπος από δράση, συμμετοχή, σεβασμό προς το συνάνθρωπο, διαλλακτικότητα, τιμιότητα, ανοιχτό νου και γνώση.
Στον αντίποδα του πολιτικοποιημένου πολίτη βρίσκεται ο κομματικοποιημένος. Αυτός ο τύπος ανθρώπου φοράει παρωπίδες, είναι απόλυτα προσηλωμένος σε ένα κόμμα συγκεκριμένου χρώματος και ταυτίζεται πλήρως και αμετάκλητα με την εκάστοτε εφαρμοζόμενη πολιτική αυτού. Δεν ασκεί ποτέ κριτική στο κόμμα του, γιατί όποια πολιτική κι αν ακολουθεί είναι σωστή, οπαδοποιείται συχνά σε σημείο χουλιγκανισμού και στρέφεται εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων εξαπολύοντας ύβρεις. Καταχράται το δικαίωμα που του δίνει η δημοκρατία, δηλαδή να επιλέγει τους αντιπροσώπους του στη βουλή, για να παρακάμπτει τη δικαιοσύνη, τους νόμους και την αξιοκρατία. Χαρακτηρίζεται λοιπόν ο κομματικοποιημένος άνθρωπος από φανατισμό, αδιαλλαξία, αδικία, βία, ιδιοτέλεια και τύφλωση.
Σήμερα δυστυχώς, όπως προανέφερα, η έννοια της πολιτικοποίησης ταυτίζεται με αυτή της κομματικοποίησης. Και ενώ η πρώτη είναι θετική, η δεύτερη είναι αρνητική. Μια μερίδα πολιτών(αυτών που αποκόμιζαν προνόμια όλα αυτά τα χρόνια) εξακολουθούν να φανατίζονται με τα χρώματα των κομμάτων, ενώ μια άλλη μερίδα, που συνεχώς πολλαπλασιάζεται, δείχνει την πλήρη απαξίωση της στην πολιτική και απομακρύνεται από αυτή με ταχύτατους ρυθμούς, θεωρώντας την υγιή πολιτικοποίηση ως κάτι αρνητικό. Το περίεργο είναι, πως, ενώ οι πολιτικές των δύο μεγάλων κομμάτων τείνουν να ταυτιστούν, οι Έλληνες στο μεγαλύτερο ποσοστό τους συνεχίζουν να είναι κομματικοποιημένοι. Και όσοι έχουν φτάσει στο σημείο να απεχθάνονται την πολιτική, όπως σήμερα ασκείται, αδιαφορούν για το μέλλον του τόπου και αφήνουν τα ηνία της χώρας στους κομματάρχες, τους λαϊκιστές και σε όσους εποφθαλμιούν μια πολιτική καρέκλα προς ίδιον όφελος και μόνο. Ωστόσο δε φταίει η πολιτική αλλά οι πολιτικοί για τα χάλια μας και είναι ευθύνη όλων μας να δώσουμε ένα τέλος όχι μόνο στο δικομματισμό αλλά και σε κάθε ξεπερασμένη ασκούμενη πολιτική , η οποία αδυνατεί να προσαρμοστεί στις επιταγές των καιρών, να εξελιχθεί και να δώσει, έστω για αρχή, μια νέα προοπτική στην Ελλάδα.
Ο δικομματισμός σ τη χώρα μας προφανώς έχει φάει τα ψωμιά του και οδεύει προς το τέλος του από τη στιγμή που η οικονομική κρίση αποκάλυψε πόση σαπίλα, αδιαφάνεια, αμοραλισμός και καφρίλα κρυβόταν στην ψυχή των δύο μεγάλων κυρίως κομμάτων. Από τη στιγμή που ταυτίστηκαν με τα οικονομικά συμφέροντα, έγιναν νεκροθάφτες αυτού του πολιτικού συστήματος. Και επιπλέον το γεγονός επιτείνεται από τους ίδιους τους πολιτικούς με τη στάση τους, που θα τη χαρακτήριζα ως στάση όρνεων, καθώς τρώνε ο ένας τις σάρκες του άλλου. Άλλοι απ’ αυτούς για να αναρριχηθούν στην εξουσία του ενός κόμματος και άλλοι για να αποκτήσουν μια θέση στο νικητήριο- όπως πιστεύουν- κόμμα των επόμενων εκλογών. Αυτό που τους ταιριάζει είναι το νόημα του ποιήματος του Καβάφη «Μάρτιαι ειδοί». Και για να μην πολυλογώ παραθέτω αυτούσιο τμήμα : « κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια · / έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις, / τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμον έξω, / εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία, / αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο/ κανένας Ατεμίδωρος, που φέρνει γράμμα, /……ευθύς να τα γνωρίσεις τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμίδωρου.» Το γράμμα στην προκειμένη περίπτωση το κρατά ο ελληνικός λαός και καιρό τώρα φωνάζει στους πολιτικούς του, ότι έρχεται η πτώση, αν δεν αλλάξουν τακτική, αλλά, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, η ιστορία επαναλαμβάνεται, για όποιον δεν τη γνωρίζει. Έτσι και οι πολιτικοί μας, ως άλλοι Καίσαρες, θα «δολοφονηθούν» στην κονίστρα της πολιτικής σκηνής στις επόμενες εκλογές, επειδή η εξουσία τους έγινε ναρκωτικό.
Σε τελική ανάλυση με προβλημάτισε αρκετά το ερώτημα, γιατί να υπάρχει η πολιτική και γιατί κάποιος να επιλέξει σήμερα να πολιτευθεί. Στο πρώτο σκέλος την απάντηση μου την έδωσε ο μακαρίτης πια Θεόδωρος Αγγελόπουλος σε μια συνέντευξη του σε κρατικό κανάλι, όταν είπε πως ο ίδιος δεν είναι πολιτικός για να δώσει λύσεις. Άρα η πολιτική, καθώς είναι σύμφυτη με την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου, πρέπει να υπάρχει για να δίνει λύσεις στα προβλήματα όποιας φύσης είτε κοινωνικής είτε οικονομικής. Και τα κριτήρια αυτού που θα επιλέξει να πολιτευθεί, δεν μπορεί να είναι μόνο η διάθεση να προσφέρει αλλά και κάποιου είδους κατάρτιση γνωστικού περιεχομένου σε ό, τι αφορά τις πολιτικές επιστήμες, την οικονομία, τη διπλωματία και φυσικά την πλούσια εμπειρία της, πέραν της πολιτικής, εργασίας και της ίδιας της ζωής. Οποιοδήποτε άλλο κριτήριο, το οποίο να ακυρώνει την ίδια τη δημοκρατία, δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτό από το κοινωνικό σύνολο.
Όλοι εμείς οι απλοί πολίτες έχουμε τεράστια ευθύνη στις επόμενες εκλογές, από το αν θα επιλέξουμε να ασκήσουμε το αναφαίρετο δικαίωμα της ψήφου, μέχρι τα κριτήρια με τα οποία τελικά θα ψηφίσουμε. Θα ήταν ωστόσο μέγα σφάλμα αν δεν αδράχναμε την ευκαιρία για να εξοβελίσουμε από το ελληνικό κοινοβούλιο το σημερινό πολιτικό σύστημα και να θέσουμε τις βάσεις ενός νέου, υγιούς και ελπιδοφόρου πολιτικού συστήματος, που θα μας αντιπροσωπεύει επάξια. Σε διαφορετική περίπτωση θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Και θα ισχύει περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά αυτό που λέγεται ότι ο λαός έχει τελικά την κυβέρνηση που του αξίζει.

Γιώτα Λαζαρίδου



Post a new comment