«ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΜΙΡ»: ΤΑ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ…

13/09/2016

kontoleon1ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου /συγγραφέας-εκπαιδευτικός / ardjanidou.psichogios.gr

Και όπως ο μούστος, ο χυμός από τα σταφύλια περιμένει να βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον για να αρχίσει η ζύμωση και με τον χρόνο να γίνει κρασί για να μιλήσει σε ψυχές και να προκαλέσει ευθυμία, δάκρυα χαράς και συγκίνησης, έτσι και η Άννα Κοντολέων, όταν βρήκε το κλήμα που της μίλησε δε βιάστηκε, το φύλαξε σε μέρος ασφαλές και περίμενε  «το πότε και αν της μιλούσε».

Και όταν της μίλησε, είχαν συμπληρωθεί κοντά οχτώ χρόνια,όπως η ίδια αποκάλυψε, τότε εκείνη η εικόνα, των παιδιών και των  ενηλίκων,να κοιμούνται δίπλα σε κάδους και εισόδους πολυκατοικιών, ώριμη πλέον θέλησε να αποκτήσει φωνή και υπόσταση.

Έτσι άρχισαν όλα και γεννήθηκε ο πρίγκιπας Αμίρ.

Στο βίβλιο «Πρίγκιπας σημαίνει Αμίρ», των εκδόσεων Πατάκη, η Άννα Κοντολέων με συναρπαστικό, αφηγηματικό λόγο, ζωντανό, γκρίζο σκηνικό πλάθει τον Αμίρ, το προσφυγόπουλο που τα είχε όλα και ξαφνικά, όπως χιλιάδες πρόσφυγες, βρέθηκε σε τόπο άγνωστο και εχθρικό.

Ένα παιδί ασυνόδευτο, όπως χιλιάδες, δυστυχώς, παιδιά που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι, αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή. Δίπλα του, η συγγραφέας αποφασίζει να βάλει ένα σκύλο.  Ο Μαλίκ, ο σκύλος, όπως τον βαφτίζει το αγόρι,  θέλοντας έτσι να θυμάται, κάθε φορά που τον προσφωνεί, το μικρό αδερφό που άφησε πίσω, μιας και το όνομα του ανήκει.

Άνθρωπος και ζώο μαζί συνυπάρχουν στα δύσκολα, ενώ μηνύματα αγάπης, συνύπαρξης, φροντίδας, αλλά και παρουσίασης ανθρώπων που γυρνούν την πλάτη, προκαλώντας  μαζί και κακό πλημμυρίζουν τη σκληρή και συγχρόνως τρυφερή, παίρνοντας θέση, ιστορία. Παράλληλα δίνει η συγγραφέας, το μήνυμα πως κάθε τι ζωντανό έχει την αξία του και ζητά όσα του πρέπουν.

Η άψογη γραφή της Κοντολέων, τα συναισθήματα που εναλλάσσονται, οι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων είναι κάποια από τα πολλά δυνατά χαρακτηριστικά που κατακλύζουν θετικά την ιστορία και την κάνουν ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή.

Μια γροθιά στο στομάχι η ρεαλιστική ιστορία του Αμίρ.

Τελικά η συγγραφέας Άννα Κοντολεων, καταφέρνει σε μια τόσο μικρή λογοτεχνική φόρμα να προκαλέσει και να ζωντανέψει  μια δύσκολη, καλά καμωμένη ιστορία που ο αναγνώστης δε θέλει να τελειώσει. Αντίθετα θα ήθελε από τη συγγραφέα, μιας και μπορούσε,αν το επιθυμούσε, ένα μεγαλύτερο σε έκταση βιβλίο που θα απευθυνόταν σε έφηβους ή καθαρά σε ενήλικες και αυτό γιατί ο μούστος της ήταν άριστος, προσεγμένος, υψηλής αισθητικής.

Οι ασπρόμαυρες εικόνες της Αλεξίας Λουγιάκη, παρακολουθούν το κείμενο, αποδίδοντας το γκρίζο της ιστορίας.

Προτείνεται για το σπίτι, για το σχολείο, σε βιβλιοθήκες.

Είναι ένα βιβλίο που πραγματικά αφυπνίζει, προκαλεί το ενδιαφέρον και στρέφει την προσοχή της κοινωνίας σε όλα αυτά τα παιδιά που είναι μόνα και ζητούν μια αξιοπρεπή ζωή και φροντίδα.



Post a new comment