Τα παιδία παίζει

Τα παιδία παίζει

Είχαμε μάθει την φράση στο σχολείο ως «αττική σύνταξη». Εδώ δεν μας ενδιαφέρει το συντακτικό, αλλά η ουσία. Που δεν είναι άλλη από την διαπίστωση, πως την ανάληψη της εξουσίας της χώρας οι πολιτικοί μας την θεωρούν σαν ένα μέρος παιχνιδιού. Το οποίο μάλιστα, μπορούν να το στραπατσάρουν χωρίς να τους ζητήσει ευθύνη κανείς.

Το παράλογο της υπόθεσης είναι, πως αν καταστρέψει κάποιος ένα παγκάκι σε δημόσιο χώρο, είναι ποινικά και αστικά υπόλογος. Αν καταστρέψει όμως μια χώρα, το πολύ πολύ -και όχι πάντα- να μη ασχοληθεί στο μέλλον με την κομματική πολιτική, συνταξιοδοτούμενος. Και στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για «αττική σύνταξη», αλλά για παχυλή σύνταξη.

Η αντιμετώπιση επομένως των δύο καταστάσεων είναι αντιστρόφως ανάλογη με την σπουδαιότητά τους. Στην ελληνική δημοκρατία της αρχαίας εποχής, ο πολιτικός που θα ζημίωνε την πόλη, αντιμετώπιζε την προσβλητικότερη ποινή: την εξορία (Η θανατική ποινή θεωρούνταν ήπια. Τόση ήταν η αγάπη για την πόλη-κράτος). Αφού λοιπόν, οι επιπτώσεις για κακοδιαχείριση των κοινών δεν είναι σοβαρές, για ποιον λόγο να επιδείξουν οι πολιτικοί την ανάλογη υπευθυνότητα;

Πιστεύαμε, πως με την πάροδο του χρόνου, αφενός θα προσαρμόζονταν οι πολιτικοί μας στα σύγχρονα δεδομένα, αφετέρου θα είχαμε απαλλαχτεί από τις τριτοκοσμικές εικόνες των πλαστικών σημαιών. Περισσότερα …

Via: Τα παιδία παίζει


Χωρίς κατηγορία

Post a new comment