Τον χάσαμε τον πολιτισμό πατριώτη!

05/07/2015

arkas (1)

Γράφει η Ζωή Λυσαρίδου

Συμπολίτες, συμπατριώτες, σύντροφοι… τον χάσαμε τον πολιτισμό!

Εδώ και μια γενιά – δηλαδή περίπου 33 χρόνια – τον παραμελούμε συστηματικά, τον εγκαταλείψαμε στο φιλότιμο λίγων, τον υποσιτίζουμε, τον αδικούμε… τον θάψαμε.

Από την ημέρα της απόφασης για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, του χαρίσαμε την δική του Μεγάλη Εβδομάδα, τον ταπεινώσαμε μαζί με την “ανάρμοστη” στάση μας να επιμένουμε μπροστά σε κάποιο ΑΤΜ, την Κυριακή τον σταυρώσαμε (μαζί με το ψηφοδέλτιο) και αναμένουμε να δούμε αν θα αναστηθεί.

Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις σχεδόν στο σύνολό τους ματαιώθηκαν, τα γήπεδα άδειασαν, οι κινηματογράφοι επίσης.

Ό,τι απέμεινε από τέχνη κινδύνεψε έως και να λογοκριθεί.

Στην τηλεόραση είδαμε ντοκιμαντέρ του ’80 από χώρες τις Λατινικής Αμερικής και η παρέα του αθάνατου ελληνικού κινηματογράφου επέστερεψε θριαμβευτικά στις οθόνες μας με θεματολογία σχεδόν επίκαιρη… με Βουγιουκλάκη, Κωσταντάρα και δραχμή.

Ανέκαθεν η πολιτική «σάρωνε» τον πολιτισμό….

Ανέκαθεν η πολιτική «σάρωνε» τον πολιτισμό….

Όσοι αγαπάμε να διαβάζουμε, να περιδιαβαίνουμε μονοπάτια πολιτισμού, να αποζητούμε το συναίσθημα – και είμαστε πολλοί σε αυτήν την πόλη –  χάσαμε και αυτήν μας τη διάθεση.

Κουράσαμε το μυαλό μας ξημεροβραδιαζόμενοι με σκωτσέζικα ντους και ασκήσεις υπομονής.

Ο πολιτισμός δεν θα αναστηθεί τόσο εύκολα, διότι απαιτείται δουλειά. Δουλειά που δεν έγινε και δεν γίνεται εδώ και δεκαετίες, είτε από επιπολαιότητα είτε από σκοπιμότητα.

Θα παραθέσω ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου το 2011, το οποίο αποτυπώνει – κατά τη γνώμη μου – ακριβώς την εσωτερική κατάσταση των Ελλήνων του τόπου μας και το οποίο αναγνωρίζω πλέον παντού στην καθημερινότητα.

(Ελπίζω να μην παραβιάζω κάποιον νόμο αναπαράγοντάς το, κι ακόμη κι έτσι ας μου συγχωρεθεί):

…. στην ελληνική κουλτούρα υπάρχει ένα πρόβλημα, ότι δηλαδή μέσα από τα ιδρυμένα θρησκευτικά αρχέτυπα μεγαλώσαμε με ελλειμματικό ή μειωμένο εαυτό…. Αν ο ελλειμματικός, ο αδύνατος εαυτός αφεθεί στο ένστικτό του, τότε καταντά εύκολα μηδενιστικός. Επομένως, με δεδομένο αυτό το ανθρωπολογικό στοιχείο, ο εσωτερικός μας εαυτός φαίνεται να παρουσιάζει μια αδυναμία αυτοπραγματώσεως, ότι παίρνουμε την εικόνα μας από δίπλα μας και όχι από μέσα μας, κάτι που στις δυτικές κουλτούρες έχει προ πολλού κατορθωθεί…..

Εγώ εδώ θα σταθώ… Είναι πια καιρός να σταματήσουμε να κοιτάμε τι κάνει ο διπλανός μας και να ασχοληθούμε με το τι κάνουμε οι ίδιοι…να σταματήσουμε να φθονούμε την πρόοδο του πλησίον μας και να επιδιώξουμε τη δική μας… να αναγνωρίζουμε στοιχεία που θέλουμε να υιοθετήσουμε κι εμείς και να μην καταριόμαστε εκείνους που τα διαθέτουν…. να αγαπάμε κυρίως!

Για όλα τα παραπάνω απαιτείται πολιτισμός. Ο πολιτισμός θα δυναμώσει το Εγώ μας (όχι τον ανερμάτιστο εγωισμό μας, αλλά την γερά θεμελιωμένη αυτοπεποίθησή μας) και θα θέσει το απαιτούμενο πλαίσιο λογικής στα συναισθήματά μας. Λογική η οποία σήμερα ελλείπει από όλες τις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής.

Αφού κανείς μάλλον δεν θα διάβασε το πόνημα “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑΝ ΑΥΤΟΥ” και το “ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΧΡΕΟΥΣ” ας ξαναπάρουμε τα βιβλία που αφήσαμε στη μέση, ας ξαναβγούμε μια βόλτα να χαζέψουμε εικόνες, ας ξαναπάμε στο θέατρο, ας γίνουν οι εκδηλώσεις που αναβλήθηκαν, ας τις στηρίξουμε και ας μας στηρίξουν… ας βάλουμε λογική στη ζωή μας.



Post a new comment