«Η ΚΥΡΙΑ ΝΤΑΛΟΓΟΥΕΪ»: Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΚΛΑΣΙΚΟ ΕΡΓΟ

10/10/2016
virginia-woolf
«Η κυρία Ντάλογουέϊ», Βιρτζίνια Γουλφ, εκδ. Μίνωας, μετ. Βασιλική Κοκκίνου

Γράφει η Τέσυ Μπάιλα

Κλασικό και καινοτόμο για την εποχή του το εμβληματικό αυτό έργο της Βιρτζίνιας Γουλφ συγκαταλέγεται στα μαχητικά αναγνώσματα του Μοντερνισμού, με το οποίο η συγγραφέας του κέρδισε μια κορυφαία θέση στην παράδοση της δυτικής λογοτεχνίας και πέτυχε να πρωταγωνιστήσει στην εξαιρετικά σημαντική στροφή που έγινε στη λογοτεχνία μετά τον ρομαντισμό.

Με ένα συγκροτημένο επαναστατικό ύφος η Γουλφ επαναπροσδιορίζει την τέχνη του μυθιστορήματος κάνοντας χρήση της συνειδησιακής ροής, του τρόπου γραφής δηλαδή που εστιάζει στη συνείδηση του κεντρικού ήρωα, στα συναισθήματά του, στο ρυθμό των αναμνήσεών του, στις ενδόμυχες σκέψεις του και στην προσωπική του ενδοσκόπηση καταργώντας τη γραμμική παράθεση των γεγονότων.

baila-dallowayΗ Γουλφ ερευνά τη συνειδητότητα του ανθρώπου και με διάχυτη ευαισθησία αναμετράται με τον ίδιο της τον εαυτό και τις βιωματικές της εμπειρίες σε μια εξουθενωτική προσέγγιση, ενώ παράλληλα αποδίδει όλες τις αποχρώσεις αυτών των εμπειριών, στρέφοντας τον αφηγηματικό της προβολέα σε θέματα ιδιαίτερα σημαντικά για την συγγραφέα που διέπουν τόσο το έργο της όσο και τον ίδιο τον Μοντερνισμό. Το κείμενό της γίνεται όλο μια φωνή διαμαρτυρίας ενάντια στην καταπιεσμένη θέση της γυναίκας σε κοινωνικό, οικογενειακό και οικονομικό επίπεδο και ασκεί κριτική για όλα όσα γύρω της δεν μπορεί να αποδεχτεί η συνείδησή της.

Ένα υποδόριο συναισθηματικό κρεσέντο απορροφά τον αναγνώστη, καθώς η συγγραφέας επιτρέπει στις προσωπικές σκέψεις των ηρώων της να περιφέρονται στο χρόνο και φιλοτεχνεί με αυτό τον τρόπο αριστουργηματικά πορτρέτα ανθρώπων, σχέσεων, συναισθημάτων. Η αναγνωστική καταβύθιση στις ψυχικές διακυμάνσεις των ηρώων γίνονται αυτοσκοπός. Η ίδια είχε γράψει σε επιστολή της προς τον ζωγράφο Jacques Raverat ότι «είναι ακριβώς η αποστολή του συγγραφέα να ξεπερνά τα όρια και να δείχνει πώς νιώθουν, σκέφτονται, ονειρεύονται οι άνθρωποι».

Η κ. Ντάλογουέι ετοιμάζει μια δεξίωση, όπως κάνει πολύ συχνά όταν εμφανίζεται ο πρώτος της έρωτας, ο οποίος επιστρέφει από την Ινδία. Ο ερχομός του Γουόλς θα φέρει ξανά στο προσκήνιο της συνείδησής της τις αναμνήσεις ενός ατελέσφορου έρωτα. Η Ντάλογουέι κατακλύζεται από μνήμες και συγκαλυμμένες ενοχές που γίνονται η αφορμή για να δει ξεκάθαρα το ρόλο των προσωπικών της αποφάσεων, καθώς η ίδια είχε επιλέξει το γάμο με τον ευυπόληπτο Ρίτσαρντ. Πολύ σύντομα θα συναισθανθεί πόσο καταδικασμένη είναι η ζωή της στην πλήξη και την ανία. Η κόρη της την κάνει να δυσανασχετεί, καθώς η κ. Ντάλογουεϊ παρατηρεί τη μυστήρια συμπεριφορά της που την παρασύρει σε μια ερωτική διάθεση με την κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερη καθηγήτριά της, μια γυναίκα με συντηρητικές και αγκυλωμένες πεποιθήσεις που αφορούν σε θρησκευτικά  ζητήματα.  Και όλα αυτά συμβαίνουν λίγο μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου σε μια Βρετανία, η οποία μετρά πληγές και οι άνθρωποι τα ψυχικά τους τραύματα μετά από αυτόν.

Μελετητές του έργου της Γουλφ υποστηρίζουν πως η κ. Ντάλουγουεϊ είναι το προσωπείο το οποίο διάλεξε η Γουλφ για να κρύψει το δικό της πρόσωπο. Ένα συγγραφικό alter ego της ίδιας, καθώς περιγράφει τη θέση μιας γυναίκας μέσα σε ένα πνιγηρό, ασφυκτικό κοινωνικό περίγυρο, όπως αυτό στο οποίο ένιωθε να καταπνίγονται οι λογοτεχνικές ανησυχίες της η Βιρτζίνια Γουλφ.

Μέσα σε μια συγκεκριμένη ποιητική ατμόσφαιρα η συγγραφέας αναμετράται με τη λύτρωση που δεν είναι άλλη από τη φυγή. Αλλά ταυτόχρονα η κ. Ντάλογουεϊ είναι ένα δραματικό πρόσωπο. Οι επιλογές της τη στοιχειώνουν και μόνο η αποτίναξή των ζυγών που η ίδια δημιούργησε θα φέρει τη λύτρωση. Μοιάζει με ηρωίδα αρχαίας τραγωδίας. Η ίδια δηλώνει πως: «Οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να φτάσουν στον πυρήνα που με τρόπο απόκοσμο τους ξεγλιστρά, η εγγύτητα απομακρύνει, ο ενθουσιασμός ξεθυμαίνει, μένεις μόνος. Είναι αγκαλιά ο θάνατος».

Η Γουλφ καταθέτει μια σκιαγράφηση του ανθρώπινου ψυχισμού, μια αριστοτεχνική λογοτεχνική αναμέτρηση με το χρόνο και τη σχέση του παρελθόντος με το παρόν. Το βιβλίο, γραμμένο το 1925, επανακυκλοφορεί από τις εκδ. Μίνωας στο πλαίσιο της επιτυχημένης σειράς  για την ξένη κλασική λογοτεχνία, σε νέα μετάφραση από τη Βασιλική Κοκκίνου που καταφέρνει να προσδώσει στο κείμενο τις συγγραφικές του αρετές με απόλυτη  επιτυχία.



Post a new comment