«ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ»: ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

10/01/2018

Το κείμενο αυτό αναγνώστηκε στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Λαδιανού «Δεν πωλείται» (εκδ. Ρώμη) που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017 στις 19.30 στο Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης (αιθ. Πολλαπλών χρήσεων «Μανώλης Αναγνωστάκης»). Για το βιβλίο μίλησαν ο δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος,  ο συγγραφέας –φιλόλογος Τάσος Αγγελίδης –Γκέντζος, ο Βουλευτής Θόδωρος Καράογλου, ο σκηνοθέτης –συγγραφέας Παναγιώτης Κουντουράς και ο λογοτέχνης –τ. Υπουργός Ελευθέριος Τζιόλας. Την εκδήλωση συντόνισε η δημοσιογράφος Αριάδνη Παπαφωτίου| *Οι φωτογραφίες προέρχονται από την προσωπική facebook σελίδα της Αριάδνης Παπαφωτίου.

Του Γιάννη Θ. Κεσσόπουλου / [email protected]

Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω το Νίκο για την πρόσκληση και την τιμή να βρίσκομαι στο σημερινό τραπέζι μαζί με φίλους και συναδέλφους

Πρέπει να σας πω ότι με ξάφνιασε γιατί είναι ένας άνθρωπος με τον οποίο δεν έχουμε καθημερινή τριβή, ωστόσο φαίνεται πως τρέφουμε ο ένας για τον άλλον αμοιβαία εκτίμηση. Είμαστε φίλοι εκ του επαγγέλματος. Και σας τα λέω αυτά γιατί δεν είναι εύκολο να εμπιστευθείς σε κάποιον τόσο προσωπικά σου πράγματα όπως είναι οι λέξεις που γράφεις στις πιο οριακές συναισθηματικά στιγμές σου.

Την απάντηση σε αυτή μου την απορία μου την έδωσαν οι λέξεις του και το άγγιγμά τους. 

Η θεματική διαδρομή την οποία είναι χαραγμένη στο πρώτο αυτό πόνημα, έχει σταθμούς: ελπίδα, υποκρισία, ελληνικότητα, συλλογική ευθύνη, φόβος, ευθυνοφοβία, αναχωρητισμός, αναμνήσεις, πατρίδα, επανάσταση, διάψευση, απογοήτευση, οργή, και στο τέλος η πρόταση – η μη παραίτηση: «Ίσως η καλύτερη Επανάσταση μας θα ήταν να βρούμε όσα μας ενώνουν αντί αυτών που μας χωρίζουν». Μπορεί να μοιάζει με κλισέ, με πολιτικό κλισέ, αλλά όσο παραμένει ζητούμενο, δεν είναι κλισέ. Είναι αίτημα.

Διαβάζοντας το «Δεν πωλείται», μου ήρθε αυτόματα στο νου ο στίχος του Λάζαρου Ανδρέου που τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου: «Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι στιχάκι». Όχι γιατί ο Ν.Λ. δεν δικαιούται το προνόμιο «ποιητής» (αυτό θα το αξιολογήσουν άλλοι), αλλά γιατί το στιχάκι, δηλαδή οι λέξεις του, είναι η δύναμή του. Η σκέψη του. Ο λόγος του. Το κείμενό του. Σημειωτέον ότι η ποίηση βρίσκεται μέσα μας. Ως τρόπος, ως ματιά που υπερβαίνει τα συμβατικά.  

Στο ρυθμό των δημιουργών της Θεσσαλονίκης, με λόγο πεζό, παραστατικό, συνεσταλμένο αλλά και γενναίο μαζί, με λόγο στοχαστικό, βαθιά κοινωνικό ενίοτε και πολιτικό, εκφράζει τα διλήμματα και βγάζει το παράπονο της δικής μας γενιάς. Μιας γενιάς που ανδρώθηκε στη χλωμή δεκαετία του ’80, στριμωγμένη κάπου ανάμεσα στη γενιά του Πολυτεχνείου και στη γενιά Χ, της τεχνολογίας.

(«Επειδή είσαι ρεαλιστής / δεν σημαίνει ότι δεν είσαι επαναστάτης»). Αυτός ο στίχος μου θυμίζει τον κινέζικο ορισμό «Επανάσταση είναι η επανευθυγράμμιση με την τάξη του κόσμου» που ήταν το μότο στην πρώτη Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Εκφράζει τις διαψεύσεις των νέων του ’80 που ξεκίνησαν γι’ αλλού κι αλλού η ζωή μας πήγε. («Πιο θλιβερή από την ήττα της Επανάστασης / είναι η καρικατούρα της Επανάστασης»). Εκφράζει την απογοήτευση των σημερινών 45άρηδων που βλέπουμε την Ελλάδα να παραπαίει χωρίς να είναι ορατό πότε θα ορθοποδήσει («Θα ‘χω φύγει να τους πεις / Θα ‘χω πάει πέρα / στον πιο σκληρό κι απόμερο βράχο…»). Άλλοτε με λόγο ευθύ, άλλοτε με υπαινικτικό.

Ο Ν.Λ. πολιτικολογεί – άρα παρεμβαίνει με τον δικό του τρόπο. Είναι ο τρόπος για να μιλήσει. Όχι για να κρύψει το πρόσωπό του, όπως όρισε την ποίηση ο Μανώλης Αναγνωστάκης. Ο τρόπος αυτός που αγγίζει την ποίηση –μπορεί και να είναι- πιστεύω ότι είναι καταφύγιο για πολλούς από εμάς τους ανθρώπους της δημοσιογραφίας και της επικοινωνίας για να ξεφύγουμε από το φόρτο των πληροφοριών και των κακών μαντάτων που κουβαλούμε καθημερινά. 

Νομίζω ότι πολλοί θα θέλαμε να γράψουμε κάποιους από τους στίχους του ή από τις αράδες του. Ακόμη περισσότεροι θα δούμε μέσα μας κάτι από τις δικές μας αντιστάσεις, κάτι από τα «Δεν πωλείται» μας.



Post a new comment