ΕΛ. ΧΟΥΣΝΗ: «ΤΟ ΘΕΜΑ EΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΡΔΙΩΤΙΚΟ»

01/11/2017

Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο

Με το τρίτο της μυθιστόρημα που έχει τίτλο «Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα» (εκδ. Κύφαντα), έρχεται η συγγραφέας λογοτέχνης Έλενα Χουσνή στη Θεσσαλονίκη και στο βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία (Λ. Νίκης), την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου. Το βιβλίο πραγματεύεται τις σκοτεινές γειτονιές του διαδικτύου όπου η ηλεκτρονική παρανομία στήνει παγίδες στα ανύποπτα ανήλικα θύματά της. Διώκτες και διωκόμενοι, θύτες και θύματα αναμετρώνται σε μια ιστορία στην οποία νικητής πρέπει να είναι η ίδια η ζωή. Μαζί της και η παιδική αθωότητα, θησαυρός που δεν εκποιείται. Το παιδί με την ριγέ μπλούζα στοιχειώνει τη σκέψη της δημοσιογράφου Νάνσυ Καρβούνη. Όσο προχωρά την έρευνά της για τα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας, θα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα αδυσώπητα πλοκάμια τους. Όμως, όπως πάντα, υπάρχει το φως που αχνοφέγγει πίσω από τα σκοτάδια. Εγγύηση ότι η μάχη δεν έχει χαθεί…

Η Έλενα Χουσνή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πέλλα. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Έθνος και Έθνος της Κυριακής, ως υπεύθυνη του Γραφείου Τύπου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, ως επικεφαλής του Γραφείου Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης Europe Direct Βορείου Αιγαίου. Επίσης εργάστηκε στην Α/θμια Εκπαίδευση Σάμου, και σήμερα είναι Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης Δήμου Σάμου.

Το 2012 το μυθιστόρημά της της Άλικο σαν το… Αίμα έλαβε το Α΄ Βραβείο στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ). Νωρίτερα, το 2009, είχε βραβευθεί από την ΠΕΛ με το Α΄ Βραβείο Θεατρικού Έργου και με το Γ΄ Βραβείο Μυθιστορήματος. Έχει λάβει διακρίσεις και βραβεία σε πολλούς πανελλήνιους διαγωνισμούς. Διηγήματά της έχουν φιλοξενηθεί σε συλλογικά έργα και περιοδικά.

Το 2014 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο Στα άδυτα… των δυτών από τις εκδόσεις Δίαυλος. Ακολούθησε το 2016 η Χρυσή Εκδίκηση – Η πτώση μιας δυναστείας από τις εκδόσεις Κύφαντα.

Από τον Ιανουάριο του 2015 είναι μέλος της ΕΛΣΑΛ (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας).

 

Κυρία Χουσνή, ας ξεκινήσουμε με ένα πρωτόλειο ερώτημα σε ό,τι αφορά την συγγραφή. Γεννιέσαι συγγραφέας ή γίνεσαι;

Έχουν ειπωθεί και γραφεί πάρα πολλά για αυτό το ερώτημα. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν έχει τόση σημασία. Η προσωπική μου άποψη είναι κανένα από τα δύο. Κάποιοι μιλούν για «στόφα» ή ταλέντο, για μια ικανότητα δηλαδή στη γραφή. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που κληρονομείται ή που σε χαρακτηρίζει ως γενετικό χαρακτηριστικό. Η συγγραφή έχει  να κάνει με πολλά πράγματα. Σαφώς με μια ικανότητα να αποτυπώνεις στο χαρτί αυτά που σκέφτεσαι κατά τρόπο που να έχουν ενδιαφέρον, να έχουν κάτι να πουν, αλλά απαιτούνται και άλλα πράγματα. Παίζουν ρόλο ο χαρακτήρας, οι εμπειρίες, ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τις εμπειρίες αυτές, η ματιά σου στον κόσμο αλλά και η πειθαρχία, η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση. Αυτό που εν ολίγοις ισχύει για όλους τους χώρους. Το ταλέντο δε φτάνει.

Είπατε ότι στη συγγραφή παίζει ρόλο το να έχει ο συγγραφέας κάτι να πει και να το πει με τρόπο που να είναι ενδιαφέρον. Είναι κι αυτό ένας στόχος του συγγραφέα; Να πει κάτι;

Είναι αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Ο συγγραφέας επηρεάζεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, από τα όσα συμβαίνουν γύρω του, από ανθρώπους, συνθήκες, βιώματα. Στενοχωριέται, αγανακτεί, θυμώνει, ελπίζει, βαριέται, εξαντλεί όλη την γκάμα των συναισθημάτων, όπως ο καθένας. Από όλα αυτά, αφού τα διυλίσει, θα επιλέξει, προφανώς, αυτό που διεγείρει την φαντασία του, το μυαλό του, την καρδιά του. Αυτό που τον κινητροδοτεί και του δημιουργεί την ανάγκη να αφηγηθεί μια ιστορία. Και, ξέρετε, μπορεί η «εκκίνηση» να είναι κάτι πολύ μικρό, φαινομενικά ασήμαντο, μια λέξη, μια εικόνα, ένας ήχος που όμως για τον συγγραφέα θα λειτουργήσει σαν καταπέλτης ή σαν «πυροκροτητής».

Η θεματολογία στη λογοτεχνία είναι συγκεκριμένη εδώ και αιώνες. Για ποια θέματα μιλούν τα βιβλία; Αν θελήσουμε να τα προσδιορίσουμε πόσα θα βρούμε; Δέκα; Δεκαπέντε. Έρωτας, Πόλεμος, Θάνατος, Ειρήνη, Φιλία…Και πάντως για καθένα από αυτά έχουν γραφεί χιλιάδες βιβλία, μεταξύ των οποίων και εκατοντάδες αριστουργήματα. Είναι αυτός λόγος να σταματήσουν να γράφονται βιβλία; Όχι βέβαια. Γιατί κάθε φορά αλλάζει η προσέγγιση, αλλάζει το σημείο που θα φωτιστεί ή θα σκοτεινιάσει, αλλάζουν οι χαρακτήρες, η ατμόσφαιρα. Αυτά τα μικρά, φαινομενικά, αλλά πολύ ουσιώδη που χτίζουν την ταυτότητα του συγγραφέα, που δομούν την δική του ξεχωριστή «φωνή». Αυτή η φωνή είναι το ζητούμενο για όποιον γράφει. Να είναι ξεκάθαρη, να μιλά πραγματικά, να πλάθει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, να συστήνει ήρωες που να είναι ελκυστικοί.

Το βιβλίο σας «Το παιδί με τη Ριγέ Μπλούζα» είναι το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας και ασχολείται με το δύσκολο θέμα της παιδικής πορνογραφίας και του ηλεκτρονικού εγκλήματος. Πώς αποφασίσατε να καταπιαστείτε με ένα τέτοιο θέμα;

Όπως είπατε και σεις είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα, ειδεχθές θα έλεγα! Οτιδήποτε έχει να κάνει με την κακοποίηση των παιδιών, οτιδήποτε «μολύνει» την παιδική αθωότητα είναι από τη φύση του ερεβώδες και αποτρόπαιο. Ωστόσο, είναι ένα θέμα που απασχολεί και την ελληνική κοινωνία, περισσότερο από όσο, ίσως, νομίζουμε. Παρακολουθώ πολλά χρόνια το έργο της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου, λοιπόν, υπήρχε η ιδέα να γράψω κάτι που να έχει σχέση με το έργο τους. Έκανα συστηματική έρευνα για περίπου δύο χρόνια, μην ξέροντας αν τελικά αυτή θα οδηγήσει συγγραφικά κάπου.

Δεν σας κρύβω ότι είχα μια κυκλοθυμία σχετικά με αυτό το βιβλίο. Από τη μία ένιωθα ότι πρέπει να ασχοληθώ με ένα ζήτημα τόσο δύσκολο και από την άλλη έτρεμα την αναμέτρηση με τα «τέρατα», αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη που μπορούν να ασελγούν στις παιδικές ψυχές. Τελικά υπερίσχυσε το πρώτο. «Το παιδί με τη Ριγέ Μπλούζα» ήταν ένα προσωπικό άλγος αλλά και μια λυτρωτική διαδικασία για μένα. Το θέμα είναι δύσκολο αλλά το βιβλίο δεν είναι αποκαρδιωτικό, όπως ίσως πιστέψουν κάποιοι. Αντίθετα είναι, στα πλαίσια ενός αστυνομικού μύθου, αισιόδοξο. Προσπάθησα και ελπίζω να το επέτυχα, να πω το εξής απλό: όσο μπροστά κι αν είναι αυτά τα κυκλώματα από τους διωκτικούς μηχανισμούς – και είναι γιατί διαθέτουν ασύλληπτους πόρους, χρήμα και μέσα – υπάρχει κάτι με το οποίο δεν μπορούν να αναμετρηθούν και αυτό είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, οι υγιείς ανθρώπινες σχέσεις. Το πιο σημαντικό και αποτελεσματικό αντίδοτο.

Έχετε επιλέξει και στα τρία βιβλία σας, τον χώρο της Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Γιατί αυτό;

Η αστυνομική λογοτεχνία είναι ένα είδος που αγαπώ από μικρή. Παρ` όλο που τα διαβάσματά μου θα έλεγα ότι ήταν περισσότερο στην λεγόμενη κλασική λογοτεχνία, πάντα υπήρχε ένα αστυνομικό να με… κερδίζει.  Μου αρέσει πολύ η ατμόσφαιρα των αστυνομικών. Η δύναμη που έχουν να «ξορκίζουν» το κακό, να το πολεμούν και τις περισσότερες φορές να το νικούν. Σε αντιδιαστολή με την ζωή, όπου η αέναη μάχη καλού – κακού φαίνεται να έχει τις περισσότερες φορές νικητή το δεύτερο. Στην αστυνομική λογοτεχνία, είμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με τον «Ιανό», σε μια ανίστιξη, αντιδιαστολή φωτεινότητας και σκοτεινιάς που δημιουργεί μοναδικές συνθήκες δράσης για τους ήρωες. Αυτούς τους γοητευτικούς ήρωες που ισορροπούν σε ακραίες συνθήκες, σε οριακές καταστάσεις και κατορθώνουν ως οι πιο ελκυστικοί ακροβάτες να βρίσκουν νόημα στο χάος του κόσμου μας. Σε ό,τι αφορά τώρα εμένα, δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση. Οι ίδιες οι ιστορίες, οι ήρωες, με πήγαιναν προς τα κει. Αντιστάθηκα σθεναρά και έχασα πανηγυρικά. Ευτυχώς για μένα!

 

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί και στην Θεσσαλονίκη;

Ναι, θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου στην «Πρωτοπορία» και το πάνελ είναι πραγματικά εξαιρετικό. Καταρχήν στην παρουσίαση μετέχει ο Σύλλογος Σαμίων Θεσσαλονίκης και η πρόεδρός του κα Σταματία Γρηγορίου θα απευθύνει ένα χαιρετισμό. Έτσι θα υπάρχει η σύνδεση με τη Σάμο, όπου γεννήθηκε «Το παιδί με τη Ριγέ Μπλούζα». Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Μαρία Αλτίκη, συντονίστρια της Λέσχης Ανάγνωσης Αστυνομικής Λογοτεχνίας Θεσσαλονίκης «ΟΞΥΓΟΝΟ» και η Ελένη Αθανασίου, μέλος της ίδιας Λέσχης. Δυό αγαπητές φίλες και δυό έξοχες αναγνώστριες των οποίων η βοήθεια υπήρξε πολύτιμη για την τελική εκδοχή του βιβλίου. Νιώθω λοιπόν μεγάλη χαρά γιατί κάναμε μια κοινή πορεία πριν εκδοθεί και είμαι ευγνώμων για τη στήριξή τους. Επίσης η Χρυσούλα Μελισσά – Χαλκιοπούλου, ψυχολόγος – συγγραφέας, ένας άνθρωπος με τεράστιο ακαδημαϊκό και συγγραφικό έργο. Και τέλος, ο Αλέξανδρος Μυροφορίδης, Καθηγητής δημιουργικής γραφής που πολλά ωραία και πολύ ενδιαφέροντα διοργανώνει στη Θεσσαλονίκη. Τους ευχαριστώ από καρδιάς και περιμένω με ανυπομονησία να βρεθούμε.

 

ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΡΙΓΕ ΜΠΛΟΥΖΑ»

Μια γροθιά στο στομάχι δίνει η Έλενα Χουσνή με το βιβλίο της «Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα». Μα όπου υπάρχει απελπισία, υπάρχει και ελπίδα. Δυνατή, υπαρκτή, σχεδόν καθημερινή ιστορία που μας αφήνει άφωνους. Ευτυχώς.

Τιτίνα Δανέλλη, συγγραφέας

«Παράλληλες ιστορίες που σταδιακά συγκλίνουν και γίνονται ένα αξεδιάλυτο κουβάρι με φόντο τον αδυσώπητο ζοφερό κόσμο της εκμετάλλευσης της παιδικής πορνογραφίας μέσω του διαδικτύου στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία. Ένα κόσμο γεμάτο σκοτεινά κι επικίνδυνα μυστικά. Η Έλενα Χουσνή, με το τρίτο της βιβλίο, δείχνει να καταλαμβάνει μια σημαντική θέση στον χώρο του κοινωνικού αστυνομικού μυθιστορήματος, αναδεικνύοντας το θέμα με την απαιτούμενη ισορροπία σκληρότητας και ευαισθησίας».

Γρηγόρης Αζαριάδης, συγγραφέας

Διαδίκτυο και ηλεκτρονικό έγκλημα, ως λέξεις – έννοιες μιας νέας πραγματικότητας την οποία βιώνουμε, θίγονται με τρόπο γλαφυρό και διακριτικό στο βιβλίο της Έλενας Χουσνή. Στο «Παιδί με τη ριγέ μπλούζα» ξετυλίγεται η πλοκή μιας σκοτεινής υπόθεσης, πτυχές της οποίας ακουμπούν στη νέα τεχνολογική τάξη πραγμάτων.

Γιώργος Παπαπροδρόμου, επικεφαλής της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος

Ο τίτλος του βιβλίου «το παιδί με το ριγέ μπλούζα» κρύβει μια φρικτή ιστορία που η συγγραφέας αφηγείται σε λίγες σειρές κι όμως εκείνες οι σειρές κρύβουν μια μεγάλη δυναμική, που θα σας συγκλονίσει.. Σε αυτές τις σελίδες η συγγραφέας προστατεύει τους θησαυρούς, τα βιβλία και τις ταινίες, σε μια προσπάθεια να ισορροπήσει την σκληρότητα της πραγματικότητας, εκείνης όπου δεκάδες παιδιά και γυναίκες πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ακόμα και μέσα στα πλαίσια της φαινομενικά ασφαλούς οικογένειας. Ο εχθρός δεν είναι απαραίτητα ξένος.Το κοινωνικό αστυνομικό μυθιστόρημα της Έλενας Χουσνή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα αφυπνίζει και σίγουρα θα βοηθήσει πολύ κόσμο.Αν αναρωτιέστε πόσα θύματα υπάρχουν εδώ κοιτάξτε τριγύρω σας κι αν είστε οι ίδιοι θύματα και χρειάζεστε βοήθεια μη διστάσετε να την ζητήσετε.

Λυδία Ψαραδέλλη, βιβλιοκριτική

Πρόκειται για λογοτεχνία δυναμική, που παίρνει θέση σε καίρια προβλήματα της ελληνικής καθημερινότητας, που εκκινεί από την ελληνική πραγματικότητα, έχει όμως ρίζες και αναφορές πανανθρώπινες. Υπό την έννοια αυτή, η συγγραφέας τολμά να βάζει το δάκτυλο «επί των τύπων των ήλων», γνωρίζοντας ότι το βιβλίο της μπορεί να είναι συναρπαστικό, δεν θα είναι όμως εύκολο ανάγνωσμα. Θίγει η κα Χουσνή κοινωνικά προβλήματα που αποτελούν σήμερα βασικά σημεία προβληματισμού παγκοσμίως, και τελικά θέτει έμμεσα αλλά καθοριστικά, το μεγάλο πρόβλημα της χρήσης της σύγχρονης τεχνολογίας από τον άνθρωπο…Αυτή η λειτουργικότητα της λογοτεχνίας είναι που την διακρίνει από την απλή συγγραφή διασκεδαστικών κειμένων, και που την καταξιώνει στο χώρο της τέχνης του λόγου, αλλά και στην καθημερινή κοινωνική πρακτική μας».

Μανόλης Βαρβούνης, Καθηγητής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης

Ο λόγος της στρωτός, γήινος, πραγματικός… που με τη χρήση του πλούσιου λεξιλογίου που χρησιμοποιεί, δίνει μια δυναμική στο έργο της που το απογειώνει και μοιραία φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με την ίδια τη ζωή. Μπορεί η αλήθεια να σοκάρει και σε κάποια σημεία να σου σφίγγει το στομάχι, ποτέ όμως δεν σε «παραμυθιάζει» ή δε σε αποπροσανατολίζει από τον πυρήνα του έργου.Ένα κοινωνικό αστυνομικό μυθιστόρημα που σε κερδίζει και σε καθηλώνει μπροστά στα γεγονότα, γραμμένο με προσοχή και τεχνική δόμηση ρόλων και πλοκής, με αποτέλεσμα να αποτελεί ένα βιβλίο «πλούτο» για όποιον έχει την τύχη να το διαβάσει…

Παύλος Ανδριάς, Συγγραφέας – Δημοσιογράφος

Μια γραφή που σε παρασέρνει σε εγρήγορση και αγωνία. Μια αυστηρή, ανελέητη γραφή που ξεβολεύει και σχεδόν πονάει. Με ένα θέμα που χτυπάει κατευθείαν στο θυμικό της κοινωνίας, του ατόμου, του γονέα, του κάθε ανθρώπου τελικά. Με δυνατές εικόνες, αλογόκριτες εικόνες και φροντισμένη γλώσσα, που επίσης δεν του λείπει η λυρικότητα και η ευαισθησία. Με χαρακτήρες- σύμβολα που τονίζουν την οικουμενικότητα της υπόθεσης, και μας υποδεικνύουν πως στη θέση τους θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας – άρα προκαλούν ταύτιση και προβληματισμό.

                               Ερασμία Κρητικού (απόσπασμα ομιλίας από την παρουσίαση του βιβλίου)

Η αφήγηση άλλοτε κυλά γρήγορα άλλοτε πιο αργά, δίνοντας έτσι στον αναγνώστη την ευκαιρία να επεξεργαστεί και να «χωνέψει» τα όσα έμαθε. Οι εικονοπλαστικές ικανότητες της Έλενας Χουσνή στο βιβλίο αυτό είναι εντυπωσιακές. Σε μεταφέρουν στο χώρο δράσης, καθώς είναι ζωντανές -σχεδόν κινηματογραφικές. Η καθαρότητα των εικόνων σε μεταφέρουν νοερά στο σκηνικό και ζεις -εκ του ασφαλούς- τις εξελίξεις μαζί με τους ήρωες.

Βίκυ Λεκάτη (απόσπασμα ομιλίας από την παρουσίαση του βιβλίου)

Ατμοσφαιρικό, τεκμηριωμένο, ανατριχιαστικό, «Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα» είναι μια έκκληση βοήθειας προς όλους: γονείς να προσέχουν τα παιδιά τους, συμπολίτες να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά, Αστυνομία να συνεχίσει το έργο της και να μην τους αφήνει σε χλωρό κλαρί

Πάνος Τουρλής, Βιβλιοκριτικός www.captainbook.gr 

 



Post a new comment