«ΠΙΑΝΕΙΣ ΧΩΜΑ»: ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

03/01/2017

«Πιάνεις χώμα»,  Χριστίνα Φραγκεσκάκη, εκδ. Κέδρος

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας-εκπαιδευτικός / ardjanidou.psichogios.gr

Σε ένα νησί, που η συγγραφέας δεν το ονομάζει, αλλά για όσους έχουν πάει και διαβάσουν στις σελίδες του για την πύλη «Ντ΄Αμπουάζ» και το λόφο Μόντε Σμιθ, καταλαβαίνουν πως πρόκειται για το νησί της Ρόδου.

Κάποιοι μετανάστες ή πρόσφυγες που δεν ξέρουμε ακριβώς από πού ήρθαν μόνο πως μιλούν ρώσικα, άρα οι αναγνώστες φαντάζονται πως πρέπει να έφτασαν από κάποια περιοχή που η πείνα και ο πόλεμος τους ανάγκασε να φύγουν.

Κάποιοι, κάπου, σήμερα και το αφήγημα «Πιάνεις χώμα» της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, ξεκινά με λιτό, δωρικό, δυνατό, κοφτό, απλό, διεισδυτικό, πολιτικό, συναισθηματικό λόγο για μια μισή οικογένεια που φτάνει στην Ελλάδα και προσπαθεί να ξεκινήσει μια νέα ζωή, να ζήσει, να ενταχθεί, να προχωρήσει ξεχνώντας ότι έκαναν πίσω, όπως η μάνα, η Ευγενία, καθηγήτρια στην πατρίδα της, σήμερα σκληρά εργαζόμενη ως καθαρίστρια σε ξενοδοχεία, ταβέρνες, σπίτια. Από κοντά και τα δυο παιδιά ο μεγαλύτερος εργαζόμενος σε μια πιτσαρία και ο Γκεζίμ, που γίνεται Αντρέας, μαθητής που νιώθει φόβο, αλλά παλεύει και προσπαθεί.

Τρεις φωνές, της μάνας, του Αντρέα και του πατέρα που με το έτσι θέλω φτάνει σε δεύτερη φάση στο νησί, σε πρωτοπρόσωπη γραφή από το χθες, στο τώρα και στο μετά μιλούν και ο αναγνώστης αναγνωρίζει όλα όσα χαρακτηρίζουν τη δύσκολη ζωή και ένταξη τους.

Η Χριστίνα Φραγκεσκάκη, με το δυνατό αφήγημά της προκαλεί και προσκαλεί να σταθεί ο αναγνώστης δίπλα στον πρόσφυγα / μετανάστη μήπως και μπορέσει να τον καταλάβει περισσότερο, άρα και να τον αποδεχθεί.

Περιεκτικό, όσο και σκληρό.

Έντονο όσο και συγκινητικό.

Φυγή όσο και παραμονή.

Χρυσός εδώ , νοσταλγία πίσω.

Βήματα στα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης του νησιού, ουρές για το αυτονόητο στην πατρίδα πίσω.

Φούλια και γιασεμιά στον τόπο που χρυσίζει, ελιές και νεραντζιές και σκονισμένα σοκάκια πίσω.

Εικόνες εδώ, εικόνες πίσω στον άλλο τόπο, εικόνες που δεν μπορείς να τις δαμάσεις, οι εικόνες είναι επικίνδυνες μπορούν να σε ρουφήξουν μέσα τους και να χαθείς, όπως γράφει η συγγραφέας.

Ένα βιβλίο που η θεατρική ματιά του το κάνει γοητευτικό, πικρό, και αισιόδοξο.



Post a new comment