«ΛΙΒΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΡΙΚΑΡΝΤΑ»: Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

31/01/2018

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου /συγγραφέας-εκπαιδευτικός / ardjanidou.psichogios.gr

“Λιβερίνος και Ρικάρντα”, Αγαθή Δημητρούκα, εικονογράφηση: Ιφιγένεια Καμπέρη, εκδ. Πατάκη

Σε μια χώρα που την έλεγαν Γιγαντοχώρα όλα μπορούν να συμβούν, όλα μπορούν να αλλάξουν, όλα μπορούν να ανατραπούν αρκεί να προσθέσει η συγγραφέας μπόλικη μαγιά από αγάπη.

Και έτσι ακριβώς έκανε στην ιστορία της «Λιβερίνος και Ρικάρντα», η Αγαθή Δημητρούκα, αλλά πριν φτάσει να πλημμυρίσει με αγάπη τις σελίδες της φρόντισε και δημιούργησε δυο ολοκληρωμένα, διαφορετικά πλάσματα. Μια γιγάντισσα, η Ρικάρντα και ένα ξωτικό ο Λιβερίνος.

« Μα που ακούστηκε να ανταμώσουν οι δυο τους και ο μικρός, δηλαδή το ξωτικό να την ερωτευτεί!»

Την επόμενη ερώτηση που έκανε η Ρικάρντα

την έκανε στον εαυτό της και από μέσα της,

για να μην την ακούσει το ξωτικό-

ή μήπως την άκουσε;

«Πώς είναι δυνατόν» αναρωτήθηκε η γιγάντισσα

«η δική μου, η τεράστια καρδιά να συγκινείται

Από ένα πλάσμα μικρούλικο σαν δροσοσταλιά;»

Και, κατεβάζοντας το τόξο της, φάνηκε πάνω

στο στήθος της ένα άσπρο κρινάκι, δροσισμένο

από ένα ανέλπιστο δάκρυ της.

Με ρυθμό και αρμονία η συγγραφέας πρόσθεσε σκηνές με τους ήρωες, όμορφη δράση, αλλά και επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως τα καλά διαχρονικά παραμύθια. Και όπως πολύ καλά ήξερε τους έφερε κοντά, και να σου η αγάπη μεταξύ τους γιγάντωσε και σαν κάποιοι την κορόιδεψαν αυτοί βούτηξαν στα νερά και από τον αφρό τους και την αγάπη τους γεννήθηκαν δυο άνθρωποι που δεν ήταν άλλοι από τον Λιβερίνο και την Ρικάρντα.

Από ότι καταλαβαίνετε είναι μια φανταστική, υπέροχη, τολμηρή ιστορία που ανάμεσα στην αγάπη κανείς και τίποτε δεν χωρά.

Οι έγχρωμες εικόνες της Ιφιγένειας Καμπέρη κλείνουν το μάτι στα παιδιά και συγκινούν με την αθωότητά τους όλους τους μεγάλους.

«Για να σε βρω, γιγάντισσα,
τη γη µε δάκρυ ράντισα»
εξοµολογείται στη Ρικάρντα ένα ξωτικό µικρό, µικρούλικο και µικροτοσοδούλικο, ο Λιβερίνος. Κι ο έρωτας, απρόσµενος κι αληθινός, καταργεί σιγά σιγά τις αντιθέσεις, ενώνει ζωές και όνειρα, ώσπου η Ρικάρντα, ίση προς ίσον πια, τραγουδάει:
«Γλυκέ µου Λιβερίνε µου,
φιλιά κι αγάπη δίνε µου!»



Post a new comment