Ε. ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ: «ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΝΘΩ…»

05/10/2016

mouratidou2

Συνέντευξη στη Στεφανία Τσολάκη

Την άκουσα πρώτη φορά -ζωντανά- σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής της… σε συναυλία αφιερωμένη στη μνήμη του συζύγου της Νίκου Ψοφογιώργου (ντράμερ). Ανέβηκε στη σκηνή, είπε δυο λόγια και βρήκε τη δύναμη να μας τραγουδήσει. Στο θέατρο επικρατούσε απόλυτη ησυχία.

Με φωνή  καθαρή, χωρίς συνοδεία, ξεκίνησε να τραγουδά το Ay bakışlım gel (τραγούδι που σηματοδότησε τη γνωριμία της με τον Νίκο). Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψει κάποιος την φωνή της  Έλσας. Το μόνο που είμαι σε θέση να πω είναι ότι κάθε φθόγγος που έβγαινε από τα χείλη της συγκλόνιζε το «μέσα» μου.  Συνομιλώντας μαζί της κατάλαβα ότι εκτός από  σπουδαία τραγουδίστρια- μουσικός… είναι και σπάνιος άνθρωπος. Η Έλσα Μουρατίδου μου έκανε την τιμή  και μου εμπιστεύτηκε την συνέντευξη που ακολουθεί…

Η αγάπη σου για το τραγούδι ξεκινά από την παιδική σου ηλικία ή προέκυψε στην πορεία της ζωής σου; Μεγάλωσα με ελληνική μουσική. Ο πατέρας μου είχε μια φοβερή δισκοθήκη, με Μαρκόπουλο, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι. Μπήκα από παιδί στην χορωδία της Αγ. Τριάδας με μαέστρο τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Μας είχε στρατιώτες, με πολλές πρόβες.  Μεγαλώνοντας άκουγα πολύ ραδιόφωνο, συγκεκριμένες εκπομπές που επέλεγα.

Πέρασες εκείνο το στάδιο με το κασετόφωνο κολλημένο στο αυτί να ακούς τραγούδια και να τα γράφεις σε κασέτες για μελέτη; Φυσικά! Είναι απίστευτη εικόνα. Θυμάμαι  να έχω κολλημένο το αυτί μου στο κασετόφωνο να ακούσω την εκπομπή του Χατζηνικόλα, την οποία ποτέ δεν κατάφερνα να την ακούσω ολόκληρη , λόγω σχολείου. Υπήρχε, όμως, ήδη η κασέτα μέσα, οπότε μόλις ένιωθα νύστα πατούσα κατευθείαν το rec. Στίχοι άπειροι στα τετράδια, στα βιβλία…

Πότε ξεκινά η επαγγελματική σου πορεία στο τραγούδι;  Ξεκινά στην Κομοτηνή. Φοιτήτρια τότε, έπιασα δουλειά σε ένα ρεμπετάδικο. Στη συνέχεια βρέθηκα με την φοιτητική μουσική ομάδα κάνοντας διάφορα αφιερώματα. Με την βοήθεια Κομοτηναίων φίλων, έμαθα Τούρκικα τραγούδια. Ωστόσο ασχολήθηκα πιο πολύ με το ρεμπέτικο. Υπήρχανε φίλοι από την Ξάνθη που αγαπούσαν ιδιαίτερα το ρεμπέτικο του ’30-’40 και έτσι  τραγουδούσα  στις γιορτές της Παλιάς Πόλης  περίπου  πέντε καλοκαίρια.

Από την Φιλολογία στο «Πλατώ»…  Ήρθαν από μόνα τους τα πράγματα και ενώ έψαχνα δουλειά σαν φιλόλογος, βρήκα δουλειά σαν τραγουδίστρια!  Βρέθηκα με τον Παναγιώτη Καραδημήτρη ο οποίος είναι ταγμένος «Θεοδωρακικός» και τραγούδησα μαζί του  κάποια χρόνια. Καλοκαιρινές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Αυτή ήταν και η πρώτη μου εμπειρία ουσιαστικά, σε συναυλιακό  χώρο.  Στην  συνέχεια ήρθα σε επαφή με διάφορους μουσικούς της πόλης και έτσι ο Δημήτρης Κεχαγιάς (ιδιοκτήτης του «Πλατώ»), με σύστησε σε μια ομάδα που ήταν σε αναζήτηση τραγουδίστριας. Στους  «Βόρειους  Εταίρους». Αυτό το σχήμα κράτησε 5,5 χρόνια, με τον Θάνο Σταυρίδη (ακορντεόν), τον Βασίλη Κομματά (κλαρίνο), τον Νίκο Ψοφογιώργο (τύμπανα) και  εμένα.  «Οι Βορείοι Εταίροι» ήταν η πρώτη μου μεγάλη αγάπη, μουσικά!

Τι ήταν αυτό που ξεχώρισες στους  «Βόρειους Εταίρους»; Τα παιδιά ήταν και είναι απίστευτοι παίκτες και   γνώστες των Βαλκανικών ηχοχρωμάτων, επίσης λόγω του Νίκου (Ψοψογιώργου) το γυρνούσανε και λίγο στην jazz.  Κάναμε μια μίξη Βαλκανικών ήχων με jazz εκδοχή. Για να το πω μουσικά, δεν είναι τόσο ότι φέρναμε τη jazz αρμονία στην Βαλκανική παράδοση, όσο το ότι φέρναμε τη νοοτροπία της jazz, την ελευθερία που έχει.

«Strigless», «Αργατεία», «Tir Fada»…  Συμπράττεις  μουσικά σε σχήματα που έχουν διαφορετικό χαρακτήρα. Βρίσκεις κοινά σε κοινά στοιχεία σε κάποια από αυτά τα είδη μουσικής;   Η «Αργατεία» είναι ένα σχήμα που ασχολείται με τη μουσική του Εύξεινου Πόντου και γενικότερα της Μαύρης Θάλασσας, όχι μόνο με Ποντιακά αλλά και  Τούρκικα, Λάζικα, Γεωργιανά. Η «Tir Fada» έχει να κάνει με την Κέλτικη μουσική (Ιρλανδία- Σκοτία κ.α). Κοινά; Ίσως με τα Ποντιακά και τα Κέλτικα υπάρχει η κοινότητα όσον αφορά το πάθος του ρυθμού. Είναι χορευτική μουσική και η Ιρλανδέζικη. Έχει πολύ ένταση και ρυθμό όπως ακριβώς είναι και τα Ποντιακά. Χαίρομαι που συνεργάζομαι με όλα τα παιδιά, τα οποία εκτιμώ πολύ! Αγαπώ όμως και κάποια άλλα σχήματα με τα οποία συνεργάζομαι – όχι τόσο μόνιμα- όπως την Μαρία Θωϊδου, τους «Plaza Enseble», τον Γιώργο Καζατζή, τον Δημήτρη Μυστακίδη.

mouratidou1

Ως δασκάλα φωνητικής, πιστεύεις ότι μια καλή τραγουδίστρια θα πρέπει να έχει την ευελιξία να τραγουδήσει τα πάντα; Μια καλή τραγουδίστρια μπορεί να τραγουδήσει μέχρι έναν βαθμό αρκετά πράγματα. Εάν θέλει να γίνει πολύ καλή τραγουδίστρια θα πρέπει να ειδικευθεί σε ένα είδος. Το τραγούδι απαιτεί δουλειά!

Εσένα πιο είδος μουσικής- τραγουδιού, σε εκφράζει περισσότερο;  Αν και προσωπικά δεν κατάφερα να μείνω σε ένα είδος -πάντοτε με κυνηγάνε  πολλές αγάπες ταυτόχρονα-  θα έλεγα το θεατρικό τραγούδι ότι μου δίνει μεγαλύτερη ελευθερία. Μέσα στο  θεατρικό τραγούδι  μπορούν να υπάρξουν όλα τα είδη μουσικής. Μπορεί να υπάρξει  από παραδοσιακό της Ηπείρου, σύγχρονη κλασική μέχρι και Jazz. Επίσης στο θέατρο δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα  στην έκφραση και στον ήχο. Οπότε  νομίζω είμαι εκεί. Η πρώτη μου επαφή με το θεατρικό τραγούδι, ήταν όταν ο Γιώργος Καζατζής  είχε κάνει όπως το λέει «ένα μουσικό δρώμενο», είχε ντύσει μουσικά την τραγωδία «Ιφιγένεια εν Ταύροις» και με επέλεξε να είμαι στον χορό.

String-less… Όπως καταλαβαίνει κανείς πρόκειται για γυναικεία υπόθεση, με διφορούμενο όμως νόημα, τελικά…  Ξεκινήσαμε  μαζί με την Albena  Koutova (Βουλγαρία), την  Eljona  Sinjari  (Aλβανία), Αλεξία Χρυσομάλλη, Βασιλική Αλεξίου, η Κατερίνα Μαυροφρύδου και εγώ. Στην αρχή βρεθήκαμε απλά για να τραγουδήσουμε, δεν σχεδιάζαμε κάτι συγκεκριμένο.  Όταν ψάχναμε όνομα για  το group, θέλαμε κάποιο που να είχε νόημα και στα αγγλικά. Βρήκαμε , λοιπόν, το πρώτο αρχικό string που είναι οι χορδές , ειπώθηκε  από την Albena  η λέξη στρίγγλες και έτσι επιλέχθηκε. Τώρα το σχήμα έχει αλλάξει, έχουν αποχωρήσει η Αλεξία και η Βασιλική και είναι μαζί μας η Δωροθέα Μιχαήλ. Αυτό που προσπαθούμε, λοιπόν, να κάνουμε είναι εκτός από τα τραγούδια, να τραγουδάμε ο,τι μας αρέσει. Μπορεί αυτό να είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι όπου με διάφορα φωνήματα, κάνει η κάθε μια αυτό που αισθάνεται και το τραγουδάει απλά, χωρίς λόγια.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να συντονιστούνε πέντε  φωνές; Πολύ δύσκολο! Η φωνή είναι τόσο δύσκολη σαν όργανο. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν το αποτέλεσμα, πόσο μάλλον όταν χρειάζεται να συντονιστούν πέντε φωνές.

Ετοιμάζεται και ένα ντοκιμαντέρ  για τις Stringless;   Ναι! Ο Άγγελος Κοβότσος μας γνώρισε το 2014 όπου τραγουδήσαμε για την αλλαγή του χρόνου (ήταν εκείνη την «μαύρη» περίοδο που είχε φύγει η ΕΡΤ και είχε γίνει η Δ.Τ.) και του κινήσαμε το ενδιαφέρον. Του φάνηκε παράξενο να είναι έξι γυναίκες και να κάνουν κάτι τέτοιο. Έκτοτε ξεκίνησε ένα ντοκιμαντέρ -με την βοήθεια του Κέντρου Ελληνικού Κινηματογράφου- μέσα σε αυτό το διάστημα τραβούσε διάφορες στιγμές απο εμφανίσεις μας. Φέτος, ήταν το καταλυτικό σημείο. Κάποια στιγμή έπρεπε να ολοκληρωθεί κι αυτό- είπαμε να λήξει εκεί που  ξεκίνησε, εκεί δηλαδή που κάναμε το πρώτο μας live με τις Stringless- στην Ικαρία, παρέα πια με την Ρωξάνη (την κόρη μου).

Διοργάνωσες για 1η χρονιά ένα Φεστιβάλ  Jazz μουσικής στον Βόλο. Τι οραματίζεσαι για το μέλλον ; Στο Ν. Πήλιο και συγκεκριμένα στη Μηλίνα απ’ όπου κατάγεται ο σύζυγος μου, ο Νίκος Ψοφογιώργος, προσπάθησα να συνεχίσω  μια παράδοση που είχε σταματήσει πριν πολλά χρόνια. Θέλησα -επειδή ο άντρας μου λάτρευε την jazz- να την φέρω ξανά στο Ν. Πήλιο σαν ένα «τελευταίο δώρο» ας το πούμε έτσι. Περισσότερο όμως από δική μου ανάγκη. Με τη βοήθεια του Ιδρύματος Αγγελίνη- Χατζηνίκου στο Χόρτο και με την συμμετοχή φίλων- μουσικών που παίξανε αφιλοκερδώς  (τον Χρήστο Αναστασιάδη, τον Χρήστο Γερμένογλου με τρία  διαφορετικά σχήματα και πολλούς άλλους φίλους), έγινε για 1η χρονιά ένα μικρό φεστιβάλ jazz μουσικής. Ελπίζω να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις. Θα ήθελα να εμπλακούν πολλές τέχνες και θα ήθελα να υπάρχει συνέχεια.

Λένε «οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους λησμονούμε» και καταλαβαίνω ότι εσύ θέλεις να μιλάς για τον σύζυγο σου, Νίκο Ψοφογιώργο… Ναι! Συνεχίζω να θέλω να μιλάω για τον Νίκο! Δεν θέλω να τον ξεχνάμε! Είμαι ευγνώμων για ο,τι ζήσαμε. Μου λείπει!  Μου λείπει και σε ανθρώπινο επίπεδο και το παίξιμό του. Είχα πολλές ανασφάλειες και αμφιβολίες σαν άνθρωπος, με την απλότητα του και την απλόχερη αγάπη του με έκανε να βρω τον εαυτό μου και να μην φοβάμαι να μείνω μόνη μου. Αισθάνομαι πια ότι κουβαλάω μέσα μου δύο. Εμένα κ τον Νίκο. Ο Νίκος με έκανε καλύτερη και μουσικά και ως άνθρωπο.

Και τελικά τι μένει… ως ηθικό δίδαγμα μετά από μια τέτοια απώλεια. Ο,τι κερδίζεις δεν το αφήνεις να φύγει έτσι απλά επειδή τα έφερε έτσι η ζωή. Το κρατάς και κάνεις ο,τι καλύτερο. Δεν έχω άλλωστε και πολλά περιθώρια για να πενθώ, έχω  και ένα κοριτσάκι που η ζωή είναι μπροστά του και με χρειάζεται. Κι αν καμιά φορά «πέσω» έρχεται στο μυαλό μου ο Νίκος και μου λέει όπως συνήθιζε « Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή, μωρό μου».

Σε ευχαριστώ, Έλσα!

* Η Έλσα  Μουρατίδου υπήρξε σύζυγος (10 χρόνια μαζί) του Νίκου Ψοφογιώργου (ντράμερ), ο οποίος  «έφυγε» φέτος ξαφνικά από τη ζωή. Θα ήταν άδικο να μην πω, πως καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης μας η Έλσα, αναφερόταν συχνά στον Δημήτρη, τον Θανάση και τον Αλέξανδρο, τους γιούς της (όπως η ίδια τους αποκαλεί)

Για περισσότερες πληροφορίες κλικ εδώ: https://el-gr.facebook.com/elsa.mouratidou

Πληροφορίες για τους «Αργατεία»: https://el-gr.facebook.com/argateia/

Stringless:  https://www.facebook.com/thestringless/

Tir Fada: »: https://www.facebook.com/tirfada/



Post a new comment