ΝΤ. ΠΑΛΙΑΝ: «Η ΓΚΑΛΕΡΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ»

09/07/2017

Μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήριο του Ντ. Παλιάν

Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο

Είναι γεννημένος στην Κύπρο το 1954, από πατέρα Κωνσταντινουπολίτη αρμενικής καταγωγής και μητέρα από την Καππαδοκία. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Α.Π.Θ. Υπήρξε συνιδρυτής και μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Πολυεργαστήρι» (1979-1998) αλλά και τακτικός συνεργάτης στη Μικρή Πινακοθήκη «Διαγώνιος» από το 1975. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια αφοσιώθηκε στην φιλοτέχνηση πολλών τοιχογραφικών συνόλων ενώ αποκατέστησε ζωγραφικά άλλες, παλαιότερες τοιχογραφίες, σε κτίρια της Θεσσαλονίκης, στο βορειοελλαδικό χώρο και στο Άγιον Όρος (Ι.Μ. Βατοπαιδίου, Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας, Ι.Μ. Αγίου Παύλου, Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας και Ι.Μ. Ξηροποτάμου). Εδώ και 3 χρόνια είναι πρόεδρος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος (ΣΚΕΤΒΕ). Είναι ο Ντίνος Παλιάν, που μίλησε στη thessnews με αφορμή τη μεγάλη έκθεση «Νερό και Αρχαιότητες» (εγκαινιάζεται σήμερα στις 8 μ.μ. στο Κέντρο Μεσογειακού Ψηφιδωτού, πολύ κοντά στο ιερό του Δίου, στα πλαίσια του 46ου Φεστιβάλ Ολύμπου 1/7-31/8/2017).  Συναντηθήκαμε στο εργαστήρι του, στον τρίτο όροφο μιας μεσοαστικής κατοικίας του 1920, επικαλυμμένες τοιχογραφίες αλλά και… σκάλα υπηρεσίας, πίσω από το Καραβάν Σαράι!

Παράλληλα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ολύμπου, θα εγκαινιαστούν 4 περιοδικές εκθέσεις και 4 εργαστήρια για το κοινό, ακουαρέλα, γλυπτική, χαρακτική και κεραμική. «Όλα αυτά αποτελούν τεράστιο κόπο». Και ποιος είναι ο στόχος που αξίζει αυτόν τον κόπο;

«Ο στόχος είναι να αλλάξουμε το κοινό μας. Η Θεσσαλονίκη είναι πια μια νεκρή πόλη, από την άποψη της αγοράς τέχνης και πολλοί συνάδελφοι έχουν οικονομικά προβλήματα. Στην περιφέρεια υπάρχει μια σχετική κινητικότητα. Αυτή η αλλαγή του κοινού έχει τις θετικές επιπτώσεις σε μια τέτοια έκθεση. Γενικώς ο ΣΚΕΤΒΕ έχει την τάση να κινηθεί προς τα έξω» λέει ο Ντ. Παλιάν, ο οποίος ασκεί σκληρή κριτική στις γκαλερί για την κατάρρευση της Θεσσαλονικιώτικης αγοράς της τέχνης: «Υπάρχει και μια αλλαγή στο πεδίο συμπεριφοράς των γκαλερί. Βλέποντας τα προβλήματα και ότι έχουν από τη μία τους φιλότεχνους και από την άλλη τους καλλιτέχνες, ποντάρουν τη ματαιοδοξία των δεύτερων αφού δεν αγοράζουν οι πρώτοι. Η γκαλερί πια δεν έχει εμπιστοσύνη στις δικές της δυνάμεις, γι’ αυτό νοικιάζει το χώρο».

Στο εργαστήρι του Ντίνου Παλιάν.

Ο ΣΚΕΤΒΕ σήμερα απαριθμεί περί τα 390 μέλη εκ των οποίων τα μισά περίπου είναι ενεργά και συμμετέχουν στις δράσεις του Συλλόγου. Στη έκθεση στο Δίον απόψε συμμετέχουν περίπου 80 καλλιτέχνες.

Ένας υψηλός στόχος είναι «να φτιάξουμε το ‘‘Τέχνης Ίχνη’’ ένα πραγματικά σημαντικό περιοδικό τέχνης». Το περιοδικό του ΣΚΕΤΒΕ ήδη μπαίνει στη 12η έκδοσή του (εξαμηνιαίο), και πωλείται στα γραφεία του Συλλόγου έναντι 10 ευρώ ενώ τα πρώτα 200 τεύχη έχουν προσφορά ένα πρωτότυπο χαρακτικό.

Η σχέση του συλλόγου με τις σχολές καλών τεχνών είναι σε πολύ καλό επίπεδο, και βοηθά σ’ αυτό το εργαστήρι μοντέλου, κάθε Δευτέρα, εδώ και 5 χρόνια.

«Θα πω με λύπη μου ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπήρχε ιδιαίτερα στενή σχέση του ΣΚΕΤΒΕ με το Δήμο Θεσσαλονίκης. Αντίθετα έχουμε πολύ καλή σχέση με το Δήμο Νεάπολης Συκεών»

Κι επειδή ζούμε στον αστερισμό των συνεργασιών… «πολιτιστικής αλληλεγγύης» λόγω κρίσης, η ερώτηση αναπόφευκτη εστιάζοντας στο Δήμο Θεσσαλονίκης και στην Αντιδημαρχία Πολιτισμού. «Θα πω με λύπη μου ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπήρχε ιδιαίτερα στενή σχέση με το Δήμο Θεσσαλονίκης. Αντίθετα έχουμε πολύ καλή σχέση με το Δήμο Νεάπολης Συκεών με τον οποίο διοργανώνουμε τους ‘‘Παράλληλους δρόμους’’, μια διαγωνιστική έκθεση για όλους εκτός από τα μέλη μας ώστε να δώσουμε βήμα σε ανθρώπους δημιουργικούς» υποστηρίζει.

Οι ομαδικές εκθέσεις του ΣΚΕΤΒΕ, αποτελούν μια ζωντανή καταγραφή της τρέχουσας ιστορίας της τέχνης. Δεκάδες καλλιτέχνες, ανάλογες διαφορετικές ματιές. Με τα μουσεία σύγχρονης τέχνης υπάρχει συνεργασία μέσα από τη συμμετοχή πολλών μελών. Ο Ντ. Παλιάν κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην Art Thessaloniki, τη μεγάλη έκθεση των γκαλερί που φιλοξένησε στην πρώτη διοργάνωση η ΔΕΘ – Helexpo. «Είναι μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια, πολύ σημαντική εάν εξελιχθεί όπως πρέπει. Γκαλερί της Αθήνας ή ξένες ήρθαν εδώ αλλά έλειπαν οι γκαλερί της Θεσσαλονίκης. Έχεις την εντύπωση ότι φεύγεις από το ένα χαράκωμα για να πας στο άλλο. Εκεί, επίσης, έβλεπες αυτό που λέει ο Χριστιανόπουλος ‘‘Ζώα μικρά μετά μεγάλων’’» αλλά έχω την αίσθηση ότι μια τέτοιου είδους έκθεση θα πρέπει να έχει μια κατάταξη ώστε να ξέρεις τι να περιμένεις να δεις».

Σχολιάσαμε και την πόλη, εν μέσω όγκων σκουπιδιών και Θερμαϊκού με φυτοπλαγκτόν: «Σαν πόλη νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο όμορφη από ποτέ. Άρχισαν να γίνονται μικροπράγματα που αναδεικνύουν τις φυσικές ομορφιές της πόλης, όπως το πάτωμα της Αριστοτέλους που έχει αλλάξει –ήταν πάντα ένας καημός μου γιατί άσφαλτο στην Αριστοτέλους δεν το κατάλαβα ποτέ. Απλά σχέδια δηλαδή που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια άλλου είδους αισθητική» λέει στη thessnews, υποστηρίζοντας ότι ένα από τα προβλήματα της πόλης είναι οι πεζοδρομήσεις, ενώ οι παρεμβάσεις σε μικρούς δρόμους «είναι θετικές, σε κάνουν να νοιώθεις πιο κυρίαρχος σαν άνθρωπος». Ως αρχιτέκτονας, παρατηρεί ότι «παρόλο που ζούμε εποχές ισχνών αγελάδων, έχουν φτιαχτεί πάρα πολλά θαυμάσια κτίρια που ήταν χάλια, ιδίως στην Εγνατία. Αρχίζει να φαίνεται ένα ενδιαφέρον να αξιοποιηθεί αυτό που έχουμε. Άλλαξε κάποια αντίληψη, κάποιοι αγαπούν πιο πολύ την πόλη. Βλέπω δράσεις και άλλα που παλιότερα δεν τα βλέπαμε, και τώρα έχουν γίνει κοινός τόπος. Η πόλη πιστεύω έχει γίνει πιο αγαπητή από πριν».

Φέρνει το παράδειγμα της Κωνσταντινούπολης, όπου υπάρχουν προκυμαίες που ο κόσμος πάει κι έρχεται και σημειώνει: «Ένα πράγμα με απασχολεί και νομίζω είναι καθοριστικό για την ιστορία της πόλης μας: η σχέση με τη θάλασσα. Με έναν περίεργο τρόπο και δεν ξέρω ποιοι μηχανισμοί λειτουργούν, η πόλη σταματά στη θάλασσα. Όμως το νερό δεν είναι εμπόδιο, είναι δρόμος. Εδώ έχουμε την εντύπωση ότι είναι εμπόδιο. Η πόλη πρέπει να απλωθεί στη θάλασσα».

 «Αισιοδοξώ για την Ελλάδα γιατί είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος. Είναι νόμος της φύσης. Θα ανεβούμε. Το πότε θα ανεβούμε και με τι κόστος θα ανεβούμε, τι θα πληρώσουμε σε «αίμα» είναι θέμα δικό μας. Όσο λειτουργούν κάποιοι παλιοί μηχανισμοί και αντιλήψεις πολύ δύσκολα θα φύγουμε από εδώ που είμαστε. Δηλαδή μπορεί να παραμείνουμε εγκλωβισμένοι για χρόνια. Είναι στο χέρι μας» λέει, κλείνοντας με την ανάμνηση ενός εξαιρετικού χάρτη της Θεσσαλονίκης που είχε φιλοτεχνήσει ενόψει του έτους 1997, για τις εκδόσεις Ιανός.

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 1.7.2017



Post a new comment