«ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΝΗΣΙΟΥ»: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

10/10/2017

“Τα παιδιά του τελευταίου Νησιού”, Ζουλφί Λιβανελί, εξώφυλλο: Απόστολος Καραστεργίου,εκδόσεις Πατάκη.

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας-εκπαιδευτικός / ardjanidou.psichogios.gr

Ένα ορφανό από πατέρα αγόρι ζει µαζί µε τη µητέρα του στο ειδυλλιακό Τελευταίο Νησί, µακριά από τη βία και τα οικολογικά προβλήµατα που ταλανίζουν τον έξω κόσµο. Η γαλήνη της µικρής κοινωνίας του νησιού βασίζεται στην απλότητα του τρόπου ζωής και στον σεβασµό των ορίων µεταξύ ανθρώπου και οικοσυστήµατος. Όλα αυτά θα ανατραπούν µε τον ερχοµό ενός ανθρώπου που σταδιακά µετατρέπει τον επίγειο παράδεισο σε κόλαση εκµεταλλευόµενος τις αδυναµίες των ίδιων των κατοίκων του νησιού. Μέσα από την αφήγηση του µικρού αγοριού, παρουσιάζεται ξεκάθαρα ο τρόπος που δοµείται η αυθαίρετη εξουσία πάνω στην κοινωνία, πώς καθιστά τον εαυτό της τεχνητά απαραίτητο και πώς, διαστρεβλώνοντας κάθε αληθινή σχέση προς όφελός της, καταστρέφει τελικά τους ανθρώπους και τη φύση.

Μια πολιτική ιστορία.

Μια ιστορία με περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.

Μια ιστορία για την ειρήνη.

Μια ποιητική, συγχρόνως ιστορία με ρυθμό και εντάσεις.

Μια ιστορία γροθιά, με καλοδουλεμένη πλοκή, πρωτοπρόσωπη αφήγηση, δυνατό λόγο και διαλόγους, με κορυφώσεις, εναλλαγές εικόνων και γρήγορες σκηνές από το μαέστρο της λογοτεχνίας Ζουλφί Λιβανελί.

Ένα βιβλίο που μπορεί να ξυπνήσει γενιές, να αφυπνίσει όσους έχουν παραιτηθεί από τις αξίες, δεν αντιδρούν και βολεύονται στο εύκολο και στο δε με αφορά.

Ένα βιβλίο για παιδιά από 11 ετών, νέους και ενήλικες, ανυποψίαστους και υποψιασμένους αναγνώστες.

Γιατί εύκολα η ζωή μπορεί να γύρει στο μαύρο και να γίνει κόλαση, όταν την παραδίδουμε σε δήθεν αρχηγούς, αλαζόνες και υστερικούς. Αρχηγούς  που υπηρετούν το απόλυτο, το καταστροφικό.

Η πολύ καλή μετάφραση είναι από τον Κωνσταντίνο Χριστοφορίδη.

 



Post a new comment