ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ «ΤΕΧΝΗΣ» ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ»

16/05/2017

Επί σκηνής γράφει η Κατερίνα Νικολάου / [email protected]

Η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης μετά από ένα διάστημα σιωπής και χωρίς σταθερή στέγη πλέον, παρουσιάζει από την περασμένη Παρασκευή «Το Τέλος του Παιχνιδιού» του Σάμιουελ Μπέκετ στο Θέατρο Τ. Η Έφη Σταμούλη δε «βολεύτηκε» στα πούπουλα του ΚΘΒΕ κι επιμένει να είναι η αγαπημένη αλήτισσα θεατρίνα της πόλης (ας μου επιτρέψει αυτή την έκφραση) αυτή τη φορά ενσαρκώνοντας έναν σάπιο μπεκετικό κλόουν.

Γιατί αυτό είδα τη Δευτέρα στη σκηνή του θεάτρου Τ: τέσσερις ωραίους, παλιάς κοπής θεατρίνους, από αυτούς που τα λόγια τους τα ανασαίνουν, δεν τα περιφέρουν μέσα σε αμήχανα κορμιά. Τόσο ο Δημήτρης Ναζίρης ως Χαμ, όσο και η Έφη Σταμούλη ως Κλοβ δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Ο πρώτος ακροβατώντας ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό χωρίς να πέφτει στην παγίδα του μελό αφού είναι παλιά καραβάνα και η δεύτερη ενσαρκώνοντας τον μπεκετικό κλόουν χωρίς να γίνεται καρικατούρα και να εκβιάζει το γέλιο, αφού ο ρόλος είναι τραγικός και μέσα από την τραγικότητα κωμικός, όχι γελοίος. Και η Σοφία Βούλγαρη όμως και ο Γιώργος Φράνκογλου είναι εξαιρετικοί ως Νελ και Ναγκ αντίστοιχα. Είναι συγκινητικό το πώς δυο πλάσματα σε σήψη μπορούν και αποπνέουν τόση φρεσκάδα. Βέβαια και η μετάφραση του Νικηφόρου Παπανδρέου είναι ιδιαίτερα γαργαλιστική.

Σε ό,τι αφορά το έργο, σίγουρα δεν πρόκειται για ένα έργο που μπορούν να παρακολουθήσουν όλοι. Ο Χαμ, τυφλός και καθηλωμένος σε αναπηρική πολυθρόνα εξαρτάται πλήρως από τον παραγιό του Κλοβ, ο οποίος δεν μπορεί να καθίσει. Μαζί τους στο σπίτι οι ανάπηροι γονείς του που ζουν μέσα σε σκουπιδοτενεκέδες που τους χρησιμεύουν ως στηρίγματα από τότε που έχασαν τα πόδια τους σε ποδηλατικό ατύχημα. Τα παράθυρα είναι σε σημεία τέτοια που δεν προσφέρουν ούτε φως, ούτε ζεστασιά, ούτε θέα. Μούχλα σκαρφαλώνει στους τοίχους. Το περιβάλλον αναδίδει σήψη και αποφορά.

Το σήμερα είναι ανυπόφορο και ακόμα και η πιο αηδιαστική εικόνα από το χτες μοιάζει ευτυχέστερη. Είναι όλοι τους ανυπόφορα δυστυχισμένοι κι όμως παραμένουν πεισματικά γραπωμένοι από μια μίζερη και εξαθλιωμένη ζωή ακόμα και ζώντας μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, τρώγοντας ένα παξιμάδι, χάνοντας αγαπημένα πρόσωπα.

Ολόκληρο το έργο είναι μια σειρά από ατάκες μαχαιριές στο τίποτα του σημερινού ανθρώπου που «γλύφει το παξιμάδι του… και η ζωή συνεχίζεται». Κι αν έχεις κρατήσει δέκα σελίδες σημειώσεις, αισθάνεσαι έπειτα τόσο λίγος να γράψεις για μια παράσταση όπου το νόημα έχει ξεπεράσει τον χρόνο και η ερμηνεία ζει στον χώρο.

Ένα ακόμα από τα πράγματα που ξεχωρίζουν την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» είναι οι εξαιρετικά μορφωμένοι της συντελεστές, κάτι που γίνεται αντιληπτό από την αισθητική των σκηνικών και των κουστουμιών μέχρι τα θεατρολογικά στοιχεία που αναφέρονται στο δίπτυχο της παράστασης. Ας μην ξεχνάμε και τα «Θεατρικά Τετράδια» κάποια από τα οποία ευτυχώς διασώζονται και ηλεκτρονικά! Διαβάστε εδώ ένα αφιέρωμα στον Μπέκετ, θα σας πει πολλά περισσότερα από όσα μπορώ να γράψω εγώ!

Εύχομαι η συγκεκριμένη παράσταση να αποτελέσει το όχημα μέσω του οποίου η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» θα μπορέσει και πάλι να κάνει θέατρο όπως μόνο αυτή ξέρει.

Βρείτε εδώ τις λεπτομέρειες της παράστασης.

 

 



Post a new comment