ΠΗΡΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΑΣ ΛΑΘΟΣ

26/03/2017


Και του αλλάξαμε τον αδόξαστο…

Γράφει η Κατερίνα Νικολάου

Για πολλούς ανθρώπους της γενιάς μου το να πιστεύει κανείς στον Θεό τον καθιστά διανοητικά καθυστερημένο, αμόρφωτο, ιδιόρρυθμο έως και γραφικό. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να κατηγορηθούν απαραίτητα οι ίδιοι οι άνθρωποι που φέρουν αυτές τις αντιλήψεις.

Όντες μικρά παιδιά, στην εφηβεία, σπάνια θα έπεφταν πάνω σε κάποιον πεφωτισμένο θεολόγο που θα δίδασκε τα θρησκευτικά προσπαθώντας να πλησιάσει τα παιδιά. Στις περισσότερες περιπτώσεις θα είχαν κάποιο γραφικό τύπο που θα τους έλεγε πως το ροκ είναι του Σατανά, ο αυνανισμός τυφλώνει και πως ο ίδιος έκανε σεξ τέσσερις φορές στη ζωή του κι έχει τρία παιδιά (εγώ είχα δύο τέτοιους κι έναν νορμάλ στο τέλος του Λυκείου ευτυχώς). Στη χειρότερη περίπτωση δε θα έβλεπαν έναν ιερωμένο που έφερε όλα τα κουσούρια που τους φορτώνει η λογοτεχνία και ενίοτε το αστυνομικό δελτίο.

Κι έτσι έμαθαν από μικρά πως η θρησκεία συνδέεται αποκλειστικά με απαγορεύσεις, είναι ένα τεράστιο ΟΧΙ με φλεγόμενα γράμματα να κρέμεται από πάνω από το κεφάλι του χριστιανού ως δαμόκλειος σπάθη. Μα και ο πρωτοετής στη σχολή μάρκετινγκ ξέρει πως δεν χρησιμοποιούμε στην πώληση αρνητικές λέξεις. Κι ο πρωτοετής στην ψυχολογία ξέρει πως δεν είναι καλό να χρησιμοποιούμε αρνητικές λέξεις. Κι ο πρωτοετής στο παιδαγωγικό γνωρίζει πως το «όχι» και το «μη» είναι αντιπαιδαγωγικό. Κι όμως ενώ η ορθόδοξη πίστη βασίζεται στον θετικό λόγο του Ιησού με επίκεντρο το «αγάπα τον πλησίον σου», οι μεσίτες του μοιάζουν κολλημένοι στην παλαιά διαθήκη και τα δέκα «ού» στα οποία πρόσθεσαν κι άλλα 1000 οι εκάστοτε οικουμενικές σύνοδοι και άλλες συνελεύσεις.

Και ήρθε ο Αντρέας κι ένευσε «έλα» στη Μιμή κι έστειλε όλα τα όχι και τις απαγορεύσεις στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και η θρησκεία από καθημερινό στήριγμα έγινε ο κακός λύκος, η αρτηριοσκλήρυνση και το παλιό. Και την έστειλε η «αλλαγή» στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

Και φτάσαμε στο 2017 με την πλειοψηφία των νέων να έχει πτυχία πανεπιστημίου όχι όμως αρχές. Να ψάχνει στα σόσιαλ μύδια (έτσι τα λέω εγώ) νόημα και αξία σε τσιτάτα που χωρούν σε μια εικόνα 800 επί 800 pixels, να κάνουν γιόγκα για να πιάσουν το βάθος της ψυχής και να διαβάζουν οδηγούς επιβίωσης και «motivation strategies» για να βγάλουν την εβδομάδα. «Πλέον είμαστε πιο έξυπνοι και δεν χρειαζόμαστε κανένα θεό να μας διδάξει ηθική», λένε. Και μετά τρέχουν να κλαφτούν στον ψυχολόγο και να πάρουν ψυχοφάρμακα -καμία διάθεση απαξίωσης προς το πιο χρήσιμο επάγγελμα σήμερα.

Και την πρώτη μου μέρα στη δουλειά βλέπω στην κουζίνα αυτά:

Και ήταν η πρώτη φορά που είδα τη θρησκεία όχι ως φορέα ελέγχου και απαγόρευσης αλλά ως στήριγμα που βοηθά τον άνθρωπο να βγάλει τη μέρα. Να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες, να νιώσει το ευεργετικό συναίσθημα τις ευγνωμοσύνης στις χαρές, να κατευνάσει το στρες.

Λυπάμαι τόσο που δε μεγάλωσα σε σχέση με τη θρησκεία πιο στενή από το γνωστό «στην Ανάσταση πέντε λεπτά πριν το «Δεύτε Λάβετε Φως»… Ίσως είχα ένα στήριγμα που τώρα μου λείπει.



Post a new comment