Β. ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ: «ΣΟΚΑΡΟΜΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΗΧΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΜΕΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ»

14/11/2017

Με καταγωγή από τις Σέρρες όπου και ξεκίνησε τα πρώτα αγγίγματα στις χορδές, βρέθηκε στην Ξάνθη για να σπουδάσει αρχιτεκτονική, ενώ η πορεία του τον οδήγησε στην πρωτεύουσα. Πολύ σύντομα συνεργάστηκε με δύο σπουδαίες ερμηνεύτριες, την Γλυκερία και την Ε. Βιτάλη, οι οποίες αποτέλεσαν και τον ρόλο «νονάς» για την εμφάνιση του σε μεγάλους χώρους. Ο Βασίλης Προδρόμου είναι ένας νέος, πολλά υποσχόμενος, καλλιτέχνης. Παίζει, τραγουδάει, ενίοτε γράφει τραγούδια κάποια από τα οποία μοιράστηκε, στην πρώτη προσωπική του δουλειά που έχει τίτλο «Η ζωή ξεκινά από τώρα». Εκτός από το ταλέντο του, αυτό που σίγουρα τον καθιστά ξεχωριστό είναι η αυθεντικότητα του χαρακτήρα του και είμαι σίγουρη ότι όσοι τον γνωρίζουν συμφωνούν.

Ως παιδί… πως ονειρευόσουν την σχέση σου με την μουσική;
Με βάση την πρώτη εικόνα που είχα φανταζόμουν οτι κάπως έτσι είναι το «πως περνάνε καλά οι άνθρωποι». Μαζεύονταν οι γονείς μου με τους γείτονες που είχαν ένα εργαστήριο κατασκευής οργάνων ( ταυτόχρονα ήταν σαν μικρή σχολή για τρίχορδα-έγχορδα και λαϊκή μουσική) και παίζανε, τραγουδούσαν. Αρχικά το είχα έτσι στο μυαλό μου, μετά κατάλαβα ότι αρκετοί από αυτή την παρέα ήταν επαγγελματίες μουσικοί.

Παρόλα αυτά σπουδάζεις αρχιτεκτονική. Ολοκλήρωσες τις σπουδές σου;
Με ζόρι αλλά ναι!
Βρίσκεις κοινούς άξονες μεταξύ αρχιτεκτονικής και μουσικής;
Φυσικά ναι! Βοήθησε το ένα το άλλο και περισσότερο η αρχιτεκτονική την μουσική. Οι βασικές έννοιες όπως δομή, μορφή, ρυθμός που υπάρχουν στην αρχιτεκτονική από πάντα είναι και τα βασικά συστατικά για την μουσική.

Σέρρες, Ξάνθη με τελικό προορισμό Αθήνα. Πόσο μεγάλο ήταν το ρίσκο που έπαιρνες τότε, σκεφτόσουν πως θα επιβιώσεις ως μουσικός;
Μου λέγανε μην πας καν, αν στις Σέρρες είμαστε χάλια στην Αθήνα είναι τραγικά. Όμως, συναντήθηκα με τον Dasho Kurti στα Σέρρας , όπου ξαφνικά βρεθήκαμε να παίζουμε μαζί σα ντουετάκι εκεί στα τοπικά μαγαζιά και γύρω-γύρω. Κάποια στιγμή ανεβαίνει η Γλυκερία -πήγαμε να την ακούσουμε- και έτσι συστηθήκαμε, είπαμε και ένα τραγουδάκι μαζί, έπεσε η πρόταση που ούτε την περίμενα και ούτε μπορούσα να την αρνηθώ. Αυτό είναι το φοβερό, το πόσο γρήγορα ήρθε η συνεργασία. Την Γλυκερία δεν την γνώριζα καλά – και καλλιτεχνικά μιλώντας- αν μελετούσα τραγουδιστές ήταν άντρες οι πιο πολλοί. Και ενώ έψαχνα τρόπο -στην μαυρίλα που μου περιγράφανε για την Αθήνα- για το πώς θα έρθω μέχρι εδώ, τελικά προέκυψε η πρόταση. Ήρθα με την λογική όσο πάει η συνεργασία. Για την ακρίβεια δεν νοίκιασα καν σπίτι, φιλοξενούμουν σε φίλους μου. Μου έλεγαν θα πάει κανα μήνα- ενάμησι και πήγε από Νοέμβρη μέχρι το Πάσχα.

Τι κρατάς από αυτή την συνεργασία σου με την Γλυκερία και την Ε. Βιτάλη;
Είναι σχολείο. Βλέπεις πως στήνονται, πως τραγουδάνε τα λόγια, την προεργασία που κάνουνε στις πρόβες και γενικά τι τρόπο ζωής έχουν. Είναι ωραίο που πρόκειται για γυναίκες «δασκάλες», γιατί δε μπορείς να τις μιμηθείς. Κλέβεις και ενσωματώνεται πιο καλά αυτό σαν κάτι δικό σου.

Ακούγοντας το τραγούδι «Εδώ θα ζήσεις», έχω την αίσθηση ότι είναι κάτι σαν απειλή, δηλαδή θες δε θες, εδώ θα ζήσεις..
Το τραγούδι είναι του Τάκη Μπουρμά και είναι σημαντικό να πω ότι έχει γραφτεί είκοσι χρόνια πριν, όταν ο ίδιος ένιωθε ότι στον κόσμο συμβαίνουν διάφορα άσχημα πράγματα. Είναι ένα από τα τραγούδια που διαλέξαμε για τον δίσκο «Η ζωή αλλάζει από τώρα». Είναι σαν να παραδέχεσαι ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, ταυτόχρονα παίρνεις την απόφαση ότι ενώ είναι δύσκολα θα το παλέψεις και είναι σημαντικό πως η γυναικεία φωνή -με μία γέφυρα που κάνουνε τα όργανα- στην ουσία κοροϊδεύει.

Σ’αγα…πώς; Εκτός από μουσική έχεις γράψει και τους στίχους, πως γεννήθηκε αυτό το τραγούδι;
Αυτό ξεκίνησε σαν ένα παιχνιδάκι με τις λέξεις. Για να σου πω την αλήθεια από μια πίκρα που το «σ’ αγαπώ» δεν έπιανε τόπο και το όρισα ένα διάστημα σαν απαγορευμένη λέξη. Μαζί με το λογοπαίγνιο προέκυψαν οι στίχοι, η μουσική μετά.

Εξακολουθεί να είναι απαγορευμένη λέξη;
Όχι. Δεν είναι όμως ούτε εύκολη λέξη, ούτε εύκολο να την λες και να την μοιράζεσαι. Έχω μπερδευτεί με το «σ’ αγαπώ».

Παρακολουθείς την επικαιρότητα;
Σχεδόν καθόλου. Δεν έχω τηλεόραση στο σπίτι, ο,τι μάθω από τα social media.

Ζεις όμως σε μια κοινωνία που σου δίνει καθημερινά ερεθίσματα, σε έχει σοκάρει κάτι που έχεις δει ή έχεις ζήσει;
Το πιο πρόσφατο που έχω στο μυαλό μου είναι που μου επιτέθηκε ένας τύπος ξαφνικά. Ήμουν ανέμελος στο περίπτερο και για κάποιον λόγο – που δεν κατάλαβα ποτέ- μου επιτέθηκε. Υπήρξε το δίλλημα του δευτερολέπτου ή που θα αντιδράσω και θα μπλέξουμε ή θα το αφήσω έτσι και θα φύγω, έκανα το δεύτερο. Οι φίλοι μου, μου λένε πως έκανα καλά.

Καλλιτεχνικά σε σοκάρουν πράγματα;
Με σοκάρει το πώς κάτι μέτριο αντικειμενικά, μπορεί να έχει τόση πολλή απήχηση. Μου φαίνεται αδιανόητο!

Η ανασφάλεια που βιώνουμε σήμερα όσον αφορά το μέλλον σε επαγγελματικό-οικονομικό επίπεδο, αποτελεί τροχοπέδη στην προσωπική ζωή ενός άντρα;
Παίζουν και άλλα πράγματα ρόλο αλλά αυτός είναι ένας από τους βασικούς. Ίσως, για ‘μενα, να παίζουν ρόλο κατά κάποιον τρόπο και οι αποτυχημένες σχέσεις του παρελθόντος, που αν σκεφτώ τώρα γιατί απέτυχαν δεν βρίσκω λόγο.

Παρότι έχεις ακούσματα από το παλιό λαϊκό και το ρεμπέτικο, ωστόσο το ύφος της προσωπικής σου δουλειάς είναι  κάπως εναλλακτικό.
Θεωρώ ότι πρέπει να ωριμάσω και φωνητικά και ως άνθρωπος γενικά για να πω τα πιο βαριά λαϊκά τραγούδια. Σκέφτηκα, λοιπόν, σε σχέση με την ηλικία μου και με το τι εκπέμπω σαν παρουσία ότι θα μου ταίριαζε κάτι, που έτσι κι αλλιώς, το κάνω αφήνοντας έξω το λαϊκό. Παρόλα αυτά τα κομμάτια επιλέχθηκαν με μεγάλη προσοχή. Η δουλειά αυτή «Η ζωή ξεκινά από τώρα» είναι σαν μια μικρογραφία της ζωής ενός ανθρώπου ή τέλος πάντων ενός άντρα. Ξεκινάει με το «Πρωτάκι» και το τελευταίο τραγούδι είναι ο θάνατος ενός μεγάλου ανθρώπου, που όμως αφήνει μία αισιόδοξη αίσθηση «Για τον Βασίλη Κ.» Υπάρχει επίσης το ποίημα του Γ. Βιζυηνού «Η ζωή» που περιγράφει την ζωή σε λίγα λεπτά.

Θεωρείς ότι γράφονται λαϊκά τραγούδια πια;
Θέλω να παινέψω την παρέα μου και θεωρώ ότι εκείνοι γράφουν τέτοια τραγούδια. Αν εννοούμε τα τραγούδια που αφορούν τον κόσμο και τι τον αγγίζει.

KouMbar band περί τίνος πρόκειται; Κατάλαβα καλά έχει σχέση με την κουμπαριά;
Είναι όντως δύο από τα μέλη κουμπάροι και θα ακολουθήσουν και άλλες κουμπαριές στο μέλλον αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο ορισμός. Συμβολίζει και τον κουμπαρά, τον φανταστικό κουμπαρά μέσα στον οποίο εναποθέτουμε τις σκέψεις μας, τα τραγούδια μας και τα όνειρα μας γενικά.

Θα φανταζόσουν τον εαυτό σου σε μια μουσικό-θεατρική παράσταση;
Αυτό το θέλω πολύ. Αν βρισκόταν δηλαδή ένας άνθρωπος που γνωρίζει το θέατρο και μπορεί να μας οργανώσει θα ήταν ωραία. Κάτι θα κάνουμε! Φέτος ήρθα πολύ κοντά στο να παίξω σε μία παράσταση αλλά τελικά δεν έγινε. Δεν ξέρω γιατί, ίσως δεν με εμπιστευτήκαν γιατί θα ήταν πρωϊνές παραστάσεις, ίσως δεν το κυνήγησα όσο έπρεπε, πάντως υπάρχει σαν σκέψη.

Σχετικά με τις σπουδές σου στην αρχιτεκτονική σκέφτεσαι κάτι ή το έχεις διαγράψει αυτό το ενδεχόμενο;
Έχω ένα όνειρο. Να φτιάξω έναν χώρο σαν εργαστήριο, με κατασκευές επίπλων τα οποία όμως θα έχουν την δυνατότητα να μετασχηματίζονται. Θα έχει κάτι εικαστικό όλο αυτό. Θα είναι έργα προς πώληση, σε έναν προσωπικό χώρο στον οποίο, φυσικά, θα έχει μουσική. Αυτή η ιδέα γεννήθηκε με αφορμή μία εργασία που είχαμε να παραδώσουμε για την σχολή, αλλά και από τους πλανόδιους πωλητές μικροεπίπλων.

Υπάρχουν κάποιες φωνές τις οποίες ξεχωρίζεις και με τις οποίες θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;
Θα σου απαντήσω σχετικά με αυτό. Αν θεωρήσουμε ότι η Γλυκερία και η Βιτάλη είναι από τις μεγαλύτερες φωνές ακόμα και τώρα, παρόλα αυτά θεωρώ ότι έχω βρει τις διαδόχους τους.

Μιλάς για την Ασπασία Στρατηγού;
Ναι! Για την Ασπασία Στρατηγού, για την Ανατολή Μαργιόλα και για την Σοφία Κουρτίδου. Είναι πραγματικά αξιόλογες φωνές! Μακάρι να είμαι και εγώ άξιος διάδοχος όλων εκείνων που άκουγα.

Βασίλη τι είναι αυτό στο οποίο πιστεύεις 
Πιστεύω πολύ στο φιλί. Όχι απαραίτητα στο ερωτικό φιλί αλλά σε εκείνο το φιλί που κάτι προκαλεί.

Official page: https://www.facebook.com/prodromouvasilis/

* Οι kouMpar band είναι: Ασπασία Στρατηγού / τραγούδι Βασίλης Προδρόμου / ηλ. κιθάρα, τραγούδι Κωνσταντίνος Πλούσιος / ακ. κιθάρα Δημήτρης Σίντος / πιάνο, μπάσο Διονύσης Θεοδώσης / κλαρίνο, πνευστά Νίκος Σαμαράς / τρομπέτα, μπουζούκι Μιχάλης Μπακάλης / τύμπανα, κρουστά



Post a new comment