ΑΠ. ΡΙΖΟΣ: «ΣΗΜΕΡΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ, ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ…»

12/07/2017

Συνέντευξη στη Στεφανία Τσολάκη

Είχα πολλές αφορμές να συναντήσω τον Απόστολο Ρίζο. Σίγουρα μία από αυτές ήταν το «Ελλις Αη Λαντ» και η εμφάνισή του στην Θεσσαλονίκη.  Η φωνή του, αυτό που ακούμε δηλαδή στα  τραγούδια, συνάδει απόλυτα με την ευγένεια της ψυχής του και αυτό είναι κάτι εύκολα διακριτό. Ίσως το γεγονός οτι έχει επιλέξει μια πολύ προσωπική -και όχι μοναχική- πορεία, κρατάει όλη την φλόγα και την αγάπη για την μουσική, ζωντανή καθιστώντας τον πραγματικό ερασιτέχνη. Εραστής της τέχνης. Αυτούς αγαπάμε στο thinkfree

 

Υπάρχει κόσμος που αναρωτιέται που βρίσκεται ο Απόστολος Ρίζος; Τι μεσολάβησε όλα αυτά τα χρόνια;

Μεσολάβησε η σχολή (Μετσόβιο Πολυτεχνείο), ταξίδια μεταξύ Ελλάδας και Ελβετίας… τραγούδια που αποφάσισα να φτιάξω εκφράζοντας ήχους, προβληματισμούς και ανησυχίες που είχα την περίοδο εκείνη.

Μετά  από την επιτυχία που έγινε με το «Τι να θυμηθώ», φρίκαρες καθόλου για το τι θα ακολουθούσε και για το αν η πορεία θα ήταν εξίσου καλή;

Νομίζω πως η αίσθηση που είχα τότε δεν είχε να κάνει με αυτό που περιγράφεις, κυρίως λόγω χαρακτήρα. ΄Ηταν φυσικά σοκαριστικό σε μια τόσο νεαρή ηλικία να ακούς την φωνή σου, μη γνωρίζοντας την ακόμα, με την έννοια να την ακούς τόσες πολλές φορές και ηχογραφημένη. Από την άλλη  είμαι πολύ κοντά με αυτό που λέμε ζωή, και ζωή δεν είναι μόνο η μουσική. Ίσως ασυναίσθητα να προστάτευα ένα αθώο κομμάτι του εαυτού μου αλλά και την δίψα που μου προκαλούσε κάθε βήμα στο μουσικό τοπίο.

Τι πιστεύεις ότι συνέβαλε στο γίνει τόσο μεγάλη επιτυχία το τραγούδι αυτό, πέρα από στίχο και μουσική. Η νεότητα ή η ειλικρίνεια της φωνής σου; Μάλλον τι ήταν αυτό που σε έκανε να το ερμηνεύσεις μοναδικά;

Το «τι να θυμηθώ» έκανε πραγματικότητα το 1ο άλμπουμ. Ήταν ένα κομβικό σημείο αυτό. Από την πρώτη φορά που το άκουσα, κάτι μου έκανε, κάτι συνέβει. Εκείνες οι μέρες ήταν πολύ έντονες. Η κοπέλα που ήμουν πολύ ερωτευμένος τότε, τρεις ώρες πριν συναντηθούμε με τον Νίκο Ζούδιαρη για να με ακούσει σε υλικό του, είχε φύγει από Ελλάδα. Την είχα ξεπροβοδίσει στο αεροδρόμιο. Οπότε πήγαινα, σχεδόν, χαμένος να συναντήσω έναν δημιουργό τον οποίον θεωρώ σπουδαίο. Αυτή η διαφορά δυναμικού μπορεί να δημιούργησε πολύ ισχυρό φορτίο.

Μέσα στα πολλά χρόνια που παίζεις επέλεξες να συμμετάσχεις σε πολλούς δίσκους αλλά προσωπικές δουλειές έχεις τέσσερις.  Ήθελε κάθε δουλειά τον χρόνο της; Ήθελες εσύ να αποστασιοποιηθείς από τις καταστάσεις;

Oπωσδήποτε και αυτά τα δύο αλλά και το ότι κάποιες φορές οι καταστάσεις δεν ήταν ευνοϊκές. Έπειτα, τα προηγούμενα χρόνια -αν θεωρήσουμε από το 2000 και μετά- υπήρξε μια μεταβατική περίοδος όπου οι παλιές δομές, οι παλιοί τρόποι άρχισαν να μην είναι αποτελεσματικοί με την είσοδο της τεχνολογίας. Η δισκογραφία κατέληξε να είναι ένας καμμένος και καημένος  τόπος.

Θεωρείς ότι η εμφάνιση και η προώθηση συγκεκριμένων προσώπων από τα μέσα, π.χ.  Ε. Ζουγανέλη ή Ν. Μποφίλιου και άλλων, επισκίασε κατά κάποιο τρόπο την δουλειά σου;

Όταν εμφανίστηκαν τα αγαπημένα πρόσωπα που περιγράφεις -με τα οποία έχω συναντηθεί-είχα ήδη μία πορεία και  είχα περάσει απο το στάδιο της προώθησης, με την έννοια οτι ο πρώτος δίσκος προωθήθηκε. Από το 2004 και μετά άρχισα να μπαίνω σε μία διαδικασία ανεξάρτητης πορείας από ένα οργανωμένο σύστημα της δισκογραφίας που έβλεπα να καταρέει. Μπορεί να μην το έκανα συνειδητά, αλλά έπιανα τον εαυτό μου ενστικτωδώς να ήθελα να είμαι με το ένα πόδι έξω από αυτά που αναφέρεις, όπως και απο την προώθηση ή την προσπάθεια να θέλει κάποιος να υπάρχει παντού. Ήθελα να είμαι ανεξάρτητος και με γοήτευε πιο πολύ το να γνωρίζουνε τα τραγούδια παρά να ξέρουν το πρόσωπο. Δεν με ενδιέφερε αυτό, πόσο μάλλον όσο ήμουν σε μία ροή και εξακολουθούσα να κάνω ζωντανές εμφανίσεις. Δεν θεωρώ ότι έχω και την ικανότητα να προβάλω τον εαυτό μου με έναν τέτοιο τρόπο, κυνηγώντας την  αναγνωρισιμότητα.

Απόστολε πότε σκαρώνεις τους πρώτους στίχους;

Στην εφηβεία, (Β’Γυμνασίου) κάτι συνέβει μέσα μου και περνούσα πολλές ώρες παίζοντας κιθάρα. Κάποια στιγμή, λοιπόν, περνώντας από μουσικό κατάστημα της πόλης (Λαμία) είδα στην βιτρίνα  «Μάνος Λοίζος- τραγούδια». Βιβλίο 1. Το πήρα! Ξεκίνησα φανατικά να παίζω, να προσπαθώ να βγάλω τα τραγούδια και νομίζω, ότι με αφορμή αυτά και σε συνδυασμό με κάποιους φίλους που παίζανε μουσική, σιγά- σιγά άρχισαν να υπάρχουν και κάποια ψήγματα στίχων και τραγουδιών που φτιάχτηκαν στην πορεία. Βέβαια, το δημιουργικό κομμάτι,το εμπιστεύτηκα πολλά χρόνια μετά. Κάποια στιγμή πριν πάω φαντάρος,το  2005 άρχισα να νιώθω έναν «συνοστισμό» μέσα μου και άρχισα σαν εξερευνητής να μπαίνω σε έναν νέο «τόπο», προσπαθώντας να βάλω μουσικές και λόγια σε οτιδήποτε έβλεπα.Μετά τον στρατό υπήρχε ένας πυρήνας τραγουδιών που δημιουργήθηκε, ο οποίος οδήγησε στο «Τι είδες που δεν είδα εγώ;» Το άλμπουμ ήταν ιστορία μίας σχέσης. Στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα αλλά υπάρχει μυθοπλασία. Και δραματουργία. (γέλια) Προσπάθησα  στο άλμπουμ αυτό να κάνω κάθε «σκηνή» της ταινίας – αν το δούμε έτσι- να στέκεται αυτόνομα. Αυτό ήταν κα το πιο δύσκολο όταν κάθισα να το ολοκληρώσω. Το άλμπουμ πραγματικά ξεκινάει από το πρώτο βλέμμα, πως μια σχέση φτάνει λέξη- λέξη στο να έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Περίοδος στρατού…

Όταν ήρθε η ώρα να παρουσιαστώ ήταν μετά από μία περίοδο πολλών ευθυνών και έντονης δραστηριότητας. Μπορώ να πω ότι ξεκουράστηκα. Έτσι το πρωτοβίωσα. Πολλά πράγματα εξαρτώνται από τη οπτική την δική μας αλλά και του εαυτού μας μέσα σε αυτά. Κάθε ιστορία σχετική με τον  στρατό είναι προσωπική.

Πόσο άλλαξε η ζωή σου ή εσύ ο ίδιος μετά την γέννηση της κόρης σου;

Δεν νομίζω ότι άλλαξε κάτι, απλά  διευρύνθηκε το πεδίο όρασης και ένιωσα έναν ορίζοντα πολύ καθαρό μπροστά. Νιώθω ότι άρχισα να βλέπω περισσότερα. Λεπτομέρειες, χρώματα. Αισθάνθηκα, αν θέλεις, έναν πλουραλισμό σε ανακλάσεις προσώπων και τόπων που είχα απέναντι μου. Η παρουσία ενός παιδιού στη ζωή σου, σου δίνει έναν πλούτο που αυτό δεν μπορείς να το ερμηνεύσεις μονολεκτικά.

 

«Το σπίτι που μεγάλωσες» είναι τραγούδι που έγραψες για την Ναταλία;

Είναι ένα τραγούδι που έγραψα στην ουσία όταν η Ναταλία ήταν ακόμα στην κοιλιά της μαμάς της και της το τραγουδούσα σαν νανούρισμα. Κίναι ένα τραγούδι γραμμένο για το παιδί που πρόκειται να έρθει στον κόσμο και για τον ρόλο μας ως γονείς.

«6» μουσικά διηγήματα, έξι διαφορετικά βλέμματα σε έναν κύκλο που μένει ανοιχτός. Τίτλος  της προτευλευταίας δουλειάς σου, που περιλαμβάνει και ένα απο τα κομμάτια που ξεχώρισα «Το ψάρι». Αυτό το τραγούδι έχει μια νοσταλγία και έναν παράπονο θα έλεγα;

Καλείσαι κάποια στιγμή στη ζωή να πάρεις αποφάσεις και συμβαίνει αυτό που λέμε ωριμότητα. Το ψάρι γι’ αυτό μιλάει. Όχι για την παιδικότητα και την αθωότητα που κάποια στιγμή τελειώνουν,αλλά για το πώς αυτή γίνεται ένας σπόρος γόνιμος στο να δυναμώνουμε, έτσι ώστε,να παίρνουμε αποφάσεις και να μην φοβόμαστε να λέμε όχι. Δεν μας καθορίζουν τα «ναι», αλλά τα «όχι» που λέμε.

 

Θεωρία για τους κύκλους. Πρέπει να κλείνουν πιστεύεις;

Όταν ένας κύκλος πάει να κλείσει ξεκινάει ένας καινούριος. Φεύγουμε από τις δύο διαστάσεις, πάμε στις τρεις. Είναι όπως το σχήμα της σπείρας, της έλικας. Αν το δεις από πάνω είναι ένας κύκλος, αν το δεις από το πλάι έχει πολλές σπείρες, πολλούς κύκλους, οι οποίοι δεν κλείνουν και ανοίγουν. Κάπως έτσι φαντάζομαι την ζωή.  Σε αυτή την σπείρα μπορείς να ανεβοκατεβαίνεις.Αυτό που έχει σημασία είναι να μην υπάρχουν σπασμένα σημεία γιατί έτσι μπορείς να τις ανεβοκατεβαίνεις , με απίστευτη ταχύτητα.

«‘Ελλης Αη λαντ»…

Αυτό το άλμπουμ για ‘μένα είναι  μία τοποθέτηση πάνω σε όλα αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο μεγάλο διάστημα. Το «Δυστυχία σου Ελλάς» έχει να κάνει με την εδώ κατάσταση. Οι τρείς πόλοι για να το κάνω ήταν οι εξής: Για άλλη μια φορά βλέποντας ένα κείμενο, ένα ποίημα που γράφτηκε πριν εκατό χρόνια νιώθεις σαν να γράφτηκε εχθές. Επίσης σκέψου πόσοι άνθρωποι έχουν φύγει απο την Ελλάδα, έχουν μεταναστεύσει ή ακόμα την έκπτωση που έχει υποστεί η γλώσσας και η γραφή. Όλα αυτά είναι κοινά στοιχεία. Ποιητικός συνειρμός ήταν και η επιλογή του τίτλου «Έλλης Αη Λαντ». Τώρα για το «Ντούρου- Ντούρου»… Αυτό που με γοητεύει σε αυτό το κομμάτι είναι ότι πραγματικά αναφέρεται σε ανησυχίες που έχεις όταν βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον έντονης φασαρίας. Έχει εικόνες-σημεία  τα οποία είναι οι κοινωνικές συνθήκες και καταστάσεις  των ανθρώπων, όπου και αυτές  διαχρονικά δεν αλλάζουν. Βλέπεις ότι σε οποιονδήποτε τόπο και αν βρεθείς υπήρχαν και θα υπάρχουν.

 

Επικρατεί γενικώς μια τάση  μουσικής «αναπαλαίωσης», παρά το γεγονός ότι οι καιροί  που ζούμε θα έπρεπε να αποτελούν πηγή έμπνευσης. Τι συμβαίνει,περνάμε μια ανέμπνευστη περίοδο;

Αυτό που συμβαίνει, όσον αφορά αυτό που περιγράφεις, είναι και η γραμμή των ραδιοφώνων που παίζουν τραγούδια αυτής της περιοχής. Υπάρχει μια τάση τέτοια. Βλέπεις να μην παίζουν καινούρια πράγματα, ενώ υπάρχουν. Αυτό, λοιπόν, είναι μια πλάνη, μια απόκληση απο το τι πραγματικά συμβαίνει. Γράφονται τραγούδια τα οποία δεν παίζονται και πρόσωπα που δεν φαίνονται! Δεν τα βλέπεις στις τηλεοράσεις ή στα ραδιόφωνα αλλά είναι δραστήρια. Δημιουργείται λάθος εικόνα, σε σχέση με αυτό που πραγματικά συμβαίνει, αυτό όμως επηρεάζει το κοινό. Περνάμε μια περίοδο που θέλουμε να είμαστε κοντά σε ασφαλή «τοπία» -όντας περιέργα και μπερδεμένοι- σε κάτι που να μας είναι γνώριμο και να μας δημιουργεί την αίσθηση της ταυτότητας, την οποία θέλουμε να ανακαλύψουμε και για αυτό επιστρέφουμε. Απο την άλλη ας μην είμαστε αφοριστικοί με αριστουργήματα που μπορεί να έχουν γραφτεί στο παρελθόν και τα οποία μπορούν να μας εμπνεύσουν στο μέλλον.

Σε λίγες  μέρες θα βρίσκεσαι Θεσσαλονίκη με μια υπέροχη παρέα. Τους Γ. Ανδρέου, Γ. Καζαντζή και την Κορίνα Λεγάκη…

Χαίρομαι πάρα πολύ με αυτήν την συνάντηση. Με τον Γιώργο Ανδρέου έχουμε βρεθεί ξανά (ήταν παραγωγός του «6»). Ο Ανδρέου εκτός απο συνθέτης, γράφει στίχους,ενορχηστρώνει, είναι εξαιρετικός ηχολήπτης και παραγωγός. Είναι απο τις πιο περίπλοκες  μουσικές προσωπικότητες που έχουμε.Είναι σαν ένας σύγχρονος  Λεονάρντο ντα Βίντσι.  Με τον Γιώργο Καζαντζή είναι η πρώτη φορά που συναντιόμαστε επι σκηνής και χαίρομαι ιδιαίτερα. Εκτός απο σπουδαίες προσωπικότητες και οι δύο, είναι απο τους σημαντικότερους  συνθέτες που έχουμε. Νιώθω μεγάλη χαρά και τιμή! Και φυσικά χαίρομαι και για την συνάντηση μας  με την Κορίνα Λεγάκη, μία εξαιρετική τραγουδίστρια. Εκεί θα είμαι και εγώ, με την κιθάρα μου.

Η κιθάρα είναι ασπίδα προστασίας;

Η κιθάρα είναι ένα κομμάτι από τα φτερά μου!

Το Official site του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΡΙΖΟΥ



Post a new comment