ΚΑΠΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΠΙΣΙΝΑ, ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥ…

0
550

jolly christmas

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / [email protected]

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, καλημέρα!

Με λένε Αλεξία και πηγαίνω στην Τρίτη Δημοτικού. Πριν ένα μήνα έκλεισα τα εννέα. Πέρυσι σου ζήτησα μία Μπι -μπι Μπο και το σπίτι της που έχει πισίνα. Το θυμάσαι. Δεν μου τα έφερες Άη Βασίλη, αλλά δεν πειράζει. Το ξέρω ότι υπάρχεις, γιατί κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα βάζω μία άδεια κάλτσα στο τζάκι και το πρωί βρίσκω μέσα καραμέλες και σοκολάτες. Κι εμείς είχαμε κάποτε ένα τεράστιο σπίτι με πισίνα σαν της Μπι – μπι Μπο. Αλλά οι δουλειές του μπαμπά πέσανε έξω και το πήρε η τράπεζα.

Η εταιρεία που είχε και κατασκεύαζε σόλες παπουτσιών δεν άντεξε στην οικονομική κρίση και φαλήρησε. Ο μπαμπάς λέει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν λεφτά πλέον για να αγοράσουν δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, άρα τι θα απογίνουν τόσες χιλιάδες σόλες; Στο εργοστάσιο δουλεύανε 35 εργαζόμενοι, τώρα είναι κι αυτοί άνεργοι Άη Βασίλη μου. Κι έρχονται και τα Χριστούγεννα…

Εδώ και δύο μήνες ζούμε στο σπίτι της γιαγιάς στο Παγκράτι. Είναι λίγο μικρό για μια τετραμελή οικογένεια και τη γιαγιά μαζί, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι “χίλιοι καλοί χωράνε”. Η γιαγιά παίρνει μία συνταξούλα από το ΙΚΑ κι έτσι πληρώνουμε το ρεύμα και το νερό και αγοράζουμε και τρόφιμα. Μακαρόνια, φασολάδα, φακές και ρύζι. Κι όταν έρχεται η Κυριακή τρώμε κεφτεδάκια ζυμωμένα με μπόλικο ψωμί. Η μαμά είναι πολύ στεναχωρημένη, γιατί παλιά έκανε μανικιούρ και πεντικιούρ σε ένα beauty salon στη Γλυφάδα, είχε τσάντες Louis Vuitton και Gucci και πήγαινε για ψώνια στο Κολωνάκι. Ο αδελφός μου ο Νίκος φοβάται μήπως πεθάνει η γιαγιά γιατί τη βρήκανε με βουλωμένη αρτηρία. Γιατί μετά θα πρέπει να παρατήσει και το μπάσκετ και τα αγγλικά. Αλλά κι εμείς αν πεθάνει η γιαγιά Άη Βασίλη πως θα ζήσουμε μετά;

Ο μπαμπάς όλο ψάχνει για δουλειά στις αγγελίες, αλλά λέει ότι “δεν κινείται τίποτε”. Φέτος τα Χριστούγεννα Άη Βασίλη μου, δε θα σου ζητήσω να μου βάλεις κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο παιχνίδια. Θέλω να μπορείς να κάνεις τη γιαγιά να μην πεθάνει. Και ο μπαμπάς να βρει καμιά δουλίτσα, γιατί είναι πολύ εργατικός άνθρωπος. Δεν είναι μόνο τα λεφτά σε αυτή τη ζωή, Άη Βασίλη μου…  Αύριο δε θα πάρω τυρόπιτα στο σχολείο. Με αυτά τα χρήματα θα αγοράσω γραμματόσημα για να σου στείλω το γράμμα μου.

Εκεί που ζεις ξέρω ότι έχει πάντα χιόνι και πολύ κρύο. Το ίδιο κρύο έχουμε κι εμείς στο σπίτι στο Παγκράτι, όταν σβήνουμε τα καλοριφέρ. Η μαμά λέει συνέχεια: ”Κάντε οικονομία, κάντε οικονομία”.  Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις Άη Βασίλη μου, μόνο εσύ…

Advertisements
Προηγούμενο άρθρο«ΔΩΡΟΒΡΟΧΗ» & «Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»: ΔΥΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Επόμενο άρθροΣΥΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΟΨΗΦΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΕΣ 2021
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here