ΧΡ. ΣΥΡΙΟΠΟΥΛΟΥ: «Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΧΕΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΤΩΡΑ»

06/05/2017

Συνέντευξη στη Στεφανία Τσολάκη

Την Χριστίνα Συριοπούλου την άκουσα πρώτη φορά το περασμένο καλοκαίρι στα πλαίσια του Jazz Festival  στην Θεσσαλονίκη, σε ένα jam session, όπως λεν και οι καλλιτέχνες! Η φωνή της, η στάση της πάνω στη σκηνή  αλλά και η κινήσεις των χεριών της σου δίνουν την αίσθηση ότι έχει γεννηθεί ακριβώς για αυτό.  Η Χριστίνα είναι πιανίστρια, διδάσκει και διδάσκεται, για αυτό και η προσέγγιση που κάνει στην μουσική και στην ερμηνεία είναι σφαιρική. Είναι από τους ανθρώπους που αγαπούν να έρχονται σε επαφή με τις μύχιες σκέψεις τους, και έτσι προτιμά να σημειώνει τα όνειρά της. Λατρεύει ό,τι έχει σχέση με το νερό, συνεπώς και με την ροή. «Και πώς θα περιέγραφες την jazz;» την ρωτάω. «Ελευθερία με όρους έρωτα μέσα σε δομή»… Και για τα όνειρα;

«Καταναλώνουμε κάποιες ώρες της ημέρας για ύπνο, αυτές οι ώρες δεν μπορεί να είναι νεκρές, κάτι συμβαίνει. Δεν μπορεί να είναι εντελώς  διαχωρισμένο το κομμάτι του ύπνου από το κομμάτι της ίδιας της ζωής. Επαναλαμβάνονται συνθήκες, άνθρωποι, κάποια μοτίβα. Ξεκίνησα να γράφω τα όνειρα μου επειδή κάποια πράγματα επαναλαμβάνονταν.»

Έχεις μια ψυχαναλυτική προσέγγιση του θέματος…

Είμαι και οπαδός της ψυχανάλυσης. Θεωρώ ότι η ψυχανάλυση δεν είναι για τους τρελούς. Είναι για τους ανθρώπους που έχουν μια «φυσιολογική τρέλα» και ενδεχομένως να έχουνε να λύσουνε  ζητήματα που είναι πιο βαθιά και τα οποία επαναλαμβάνονται με  κάποιους τρόπους. Ε, το αποτύπωμα του ποιος είσαι μπορεί να εμφανίζεται στα όνειρα. Μέσα στο όνειρο αποτυπώνεται αυτό που γνωρίζω ή που δεν γνωρίζω ότι φοβάμαι, επιθυμώ ή δεν επιθυμώ να συμβεί. Αυτό που αντανακλάμε στον Άλλον- στον μεγάλο Άλλον-είναι στην ουσία αυτό το οποίο σκεφτόμαστε.

Διδάσκεις και διδάσκεσαι, ποια πιστεύεις είναι η σωστή προσέγγιση στους μαθητές όσον αφορά την μουσική;

Η μουσική πρέπει να είναι δασκαλοκεντρική. Δεν μαθαίνει κανείς μέσα από το ίδιο το αντικείμενο, μαθαίνει από την εμπειρία, την αγάπη και το μεράκι του άλλου για το αντικείμενο.  Για παράδειγμα, αυτή την περίοδο κάνω ένα μεταπτυχιακό στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο πάνω στην jazz performans με τον Γιώργο Δημητριάδη και τον Γιώργο Κοντραφούρη. Είναι και οι  δύο πολύ καλοί δάσκαλοι, πολύ διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, με πολύ ωραίες ποιότητες και οι δύο. Ο Κοντραφούρης εμένα –πέραν του ότι μου στάθηκε πάρα πολύ- λειτούργησε και ως ένα πρότυπο «πατρικό».  Με ενθάρρυνε την στιγμή που εγώ είχα λιγοψυχήσει και δεν ήμουν σίγουρη για τον αν θα πρέπει να συνεχίσω με την jazz . Ήταν κάτι που έγινε την κατάλληλη στιγμή και αυτό δεν το ξεχνάς. Τους καλούς δάσκαλους δεν τους ξεχνάς. Στο πανεπιστήμιο στην Θεσσαλονίκη είχαμε τον Πάνο Κανελλόπουλο (Διδακτική του αυτοσχεδιασμού), κατάφερε μέσα σε δύο μαθήματα να δημιουργήσει μία συνθήκη αυτοσχεδιασμού αλλά με δομή, με πλαίσιο. Ε, δεν τον ξεχνάς αυτόν τον άνθρωπο!

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με την τζαζ; Θεωρείς ότι είσαι καλή στον αυτοσχεδιασμό;

Παρότι ασχολήθηκα με την κλασσική μουσική δεν είχα παίξει πολύ με άλλους, ως πιανίστρια. Όταν πήγα στο Παρίσι για erasmus έκανα πολύ παρέα με έναν πιανίστα -διεθνούς φήμης πια-  τον Júlio Resende, οπότε παρακολουθούσαμε πολλές συναυλίες. Από την άλλη όταν ήμουν δεκαέξι,η αδερφή μου άκουγε πολύ bebop μουσική. Συναναστρεφόταν με τον Τάσο Ρόζο ο οποίος ήταν στην Άνω-Κάτω Records και είχαμε πρόσβαση σε πολλά live. Έλεγα τότε… Πολύ ωραία μουσική, εκστατική, διονυσιακή αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτα. Πέρασαν κάποια χρόνια, αρκετά, θα έλεγα.  Ενδιάμεσα εργαζόμουν ως πιανίστρια και ως δασκάλα όμως μέσα μου  ήθελα να παίξω μαζί με άλλους. Ήξερα ότι ασχολούμενη με την τζαζ θα αποκτούσα ελευθερία που στην κλασσική μουσική πρέπει να έχεις πολύ καλούς δασκάλους για να την αποκτήσεις.

Πως είναι να χρησιμοποιείς πια την φωνή σου, ως μουσικό όργανο;

Είναι μια φανταστική σχέση που έχει όλα τα χαρακτηριστικά που έχει μια ερωτική σχέση. Έχει τις καλές και τις κακές στιγμές, τις στιγμές της απόλυτης ελευθερίας και τις στιγμές της πίκρας. Θέλει καθημερινή δουλειά και μεθόδευση. Είναι μια ενσώματη εμπειρία που όσο περνάει ο καιρός το βλέπεις να  ανθίζει και είναι κάτι που δε μπορεί να στο πάρει κανένας. Μια πνευματική διεργασία που μέσα στον χρόνο σου δίνει συνεχώς ένα feedback  για το που βρίσκεσαι. Επίσης μετά ακούς και φωνές! Ας πούμε όταν είχα ακούσει την Σάρα Βον – σε μια version  του Summertime- είχε ένα έντονο βιμπράτο το οποίο δεν μπορούσα να το ακούσω, με ενοχλούσε. Μετά από δυο-τρία χρόνια ξανάκουσα την ίδια version και είχα σοκαριστεί. Αναρωτήθηκα για ποιον λόγο δεν μου άρεσε τότε; Ήταν γιατί δεν μπορούσα να το κάνω και αυτό με ενοχλούσε.

Οι νέοι στην τζαζ…

Ευτυχώς στην Ελλάδα βλέπεις όλο και πιο πολλούς μουσικούς να ασχολούνται με την τζαζ και να διαθέτουν  πολύ ωραίο αισθητικό κριτήριο. Κάποιοι από αυτούς είναι και πολύ νέοι που έχουνε διαλέξει έναν πολύ ιδιαίτερο δρόμο. Ένας που μπορώ να σκεφτώ είναι ο  Αρίωνας Γιφτάκης, ο οποίος είναι πολύ μικρός σε ηλικία παρόλα αυτά έχει μία αντιμετώπιση στο όργανο (κοντραμπάσο) που δεν την βλέπεις συχνά. Επίσης μου αρέσει πολύ η μουσική του Πέτρου Κλαμπάνη. Ο τρόπος της σύνθεσης με άγγιξε από την πρώτη φορά.

Η πρώτη σύνθεση…

Πρόκειται για ένα οκτέτο (πιάνο, κοντραμπάσο, κιθάρα, τύμπανα, βιολί, μπάσο, ντραμς, σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι).  Εκείνη την περίοδο είχα ακούσει το River man – του Nick Drake-  αλλά από  την εκδοχή του Andy Bey. Είχα κολλήσει ένα διάστημα και το άκουγα συνέχεια. Όλο αυτό που ένιωθα και η σχέση μου με το νερό με ενέπνευσε και έτσι ξεκίνησα να γράφω. Ήταν πολύ όμορφη αυτή η διαδικασία γιατί άρχισαν να αποτυπώνονται ιδέες που είχα πολύ καιρό μέσα στο κεφάλι μου. Αν και στην αρχή είχα αγχωθεί. Είναι σαν γέννα. Ξεκινάς και λες δεν το έχω ξανακάνει, πως θα είναι; Κουβαλάς την αγωνία και την λαχτάρα μαζί. Πως θα είναι και αν θα είναι τίμιο και ειλικρινές. Νομίζω ότι η σωστή απάντηση είναι «είναι τίμιο για την ώρα».

Ο τίτλος του…

Όταν το συζήτησα με τον Γιώργο (Κοντραφούρη) τι όνομα να του δώσω, λέω  River man, μου απάντησε «Όχι ρε συ δεν είναι river man, το ρίχνεις το έργο έτσι. Σουίτα!Φαντασία!» Τελικά κατέληξα στο Σουίτα. Δεν θεωρώ ότι έχω κάνει παρθενογένεση, σίγουρα όμως είναι ένα προσωπικό στίγμα. Ούτε και ψάχνω να κάνω παρθενογένεση στην τέχνη. Μπορεί αργότερα να υπάρξει μια πρόταση αλλά είναι νωρίς ακόμα για να σου πω.

Σε ποια εποχή θα σου άρεσε να είχες ζήσει;

Σίγουρα όχι στην τωρινή. Αγαπάω πάρα πολύ την μαύρη μουσική, όπως όμως και τις αρχές του 20ου αιώνα γιατί υπήρχε ένας οργασμός από κινήματα. Θα ήθελα να έχω γεννηθεί στις αρχές του 20ου αιώνα στην Γαλλία ή κάπου μεταξύ του 20’-30’ στην Αμερική.

Πως ορίζεις την έννοια της φιλίας;

Φίλους θεωρώ τους ανθρώπους με τους οποίους όταν βρισκόμαστε συνεχίζει η σχέση από εκεί που σταμάτησε. Που σε μια δύσκολη ή σε μία χαρούμενη στιγμή θα  είναι με κάποιον τρόπο  -έστω και από το τηλέφωνο- εκεί. Επίσης,  οι άνθρωποι που μου έχουν φερθεί με την «σκληρή» αγάπη, που με βοήθησαν να καταλάβω ποια είμαι έστω και αν σε πρώτη φάση δεν ήταν πολύ εύκολο.

Μπορεί η αγάπη να χαρακτηρίζεται ή να είναι σκληρή;

Νομίζω ότι υπάρχουν πολλές αγάπες. Πολλά είδη αγάπης. Σίγουρα η αληθινή αγάπη είναι όταν ο απέναντι σου σε παροτρύνει να θυμάσαι ποιος είσαι και σου δείχνει λίγο από τον εαυτό σου και λίγο από τις χαρές της ζωής. Η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου είναι ο παππούς μου – ο οποίος δεν ζει πια- όχι γιατί ήταν τρυφερός, αλλά γιατί ήταν εκεί σε όλες τις στιγμές! Επίσης αγάπη και ευγνωμοσύνη νιώθω για τους δασκάλους μου, για όλα όσα με έχουν βοηθήσει  να δω και για το αντικείμενο αλλά και για την ίδια την ζωή.

Αν σου ζητούσα να περιγράψεις με μια φράση την ζωή, ποια θα χρησιμοποιούσες;

Μια διαδικασία αφαίρεσης.

Ποια είναι η άποψη σου για τις  διασκευές;

Κοίτα, υπάρχουν και καλές και κακές διασκευές. Άλλες που μεταμορφώνουν ένα κομμάτι και το κάνουν αρκετά γνωστό, εφόσον έγινε η διασκευή. Θεωρώ πως ναι, είναι ένας καλός τρόπος να αντιμετωπίσεις την μουσική. Επίσης το κοινό της τζαζ στην Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλο, οπότε είναι ένας τρόπος να «τραβήξεις» τον κόσμο. Για παράδειγμα οι Gadjo Dilo είναι ένα γνωστό συγκρότημα και αυτό έγινε γιατί κατάφεραν και  «πάντρεψαν» τον Χιώτη με την gipsy jazz και δημιούργησαν μία πρόταση. Σίγουρα οι περισσότεροι θα έχουν την ανάγκη όλο αυτό να σταθεί και να παρουσιαστεί και σε ένα ευρύτερο κοινό. Δεν το θεωρώ κατακριτέο. Νομίζω από τους πρώτους ήταν οι Mode Plagal, οι οποίοι έκαναν καριέρα με αυτό. «Πειράζοντας» δηλαδή τα κομμάτια όχι πολύ, αλλά τόσο ώστε να δώσουν ένα ύφος πιο Balkan. Επίσης υπάρχει και ένας κιθαρίστας  -που πρόσφατα ανακάλυψα την δουλειά του- ο Δημήτρης Μυστακίδης ο οποίος κάνει σπουδαία πράγματα.

Χριστίνα έχεις κάποιες μόνιμες συνεργασίες;

Έχουμε δημιουργήσει ένα σχήμα τους Backbone Project  στο οποίο συνεργάζομαι με τον Βασίλη Ποδαρά, τον Ντίνο Μάνο, τον Λεωνίδα Σαραντόπουλο. Παίζουμε μεταξύ άλλων και κάποιες δικές μου διασκευές πάνω σε jazz και soul κομμάτια. Με τον Γιώργο Κοντραφούρη παίζουμε όποτε συμπίπτουν οι χρόνοι και αυτό το διάστημα με τον Μάνο Ταβλάκη. Στην ουσία συνεργάζομαι με μουσικούς.

Ποιο τραγούδι –από τα δικά σου αγαπημένα- θα χαρακτήριζες ως τον απόλυτο ύμνο του έρωτα;

Το «Feel like a making love» του Gene McDaniels αλλά την εκτέλεση της Marlena Shaw σίγουρα.

Θεωρώ ότι είναι η απόλυτα οργασμική version για το ίδιο το κομμάτι. Το «Fall In» της Esperanza Spalding.

Λέει «They say if you die in a dream, you die in real life/Well I just died in your arms, lost in your eyes…» Ξέρεις, έχει όλη αυτή την υπερβολή του ρομαντισμού… σίγουρα παίζει ρόλο και η φωνή που τραγουδά ένα κομμάτι. Επίσης το «Save your love for me» της Nancy Wilson.Δεν ξέρω εάν υπήρχε κάτι ερωτικό μεταξύ εκείνης και του Cannonball Adderley, αν ακούσει όμως κάποιος τον τρόπο με τον οποίο την προλογίζει στο live, αισθάνεται ότι σίγουρα εκείνος ήταν ερωτευμένος μαζί της και εκείνη δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία.

Οι στίχοι σε αυτήν την μουσική, σου υπενθυμίζουν πως είναι ο έρωτας και αν δεν έχεις ερωτευτεί δεν μπορείς να τους τραγουδήσεις, όσο καλός και να είσαι. Για αυτό μιλάμε για το βίωμα. Αυτοί οι άνθρωποι απέδιδαν έτσι τα τραγούδια γιατί είχαν ζήσει απίστευτες καταστάσεις. Από την άλλη πολύ ερωτικά είναι και τα παραδοσιακά τραγούδια.

Και πως αντιλαμβάνεσαι εσύ, τον έρωτα;

Ο έρωτας έχει ενθουσιασμό και βουτιά στο τώρα! Είναι δημιουργία και έχουμε ανάγκη όλοι να δημιουργήσουμε. Δεν αφορά μόνο τον σαρκικό έρωτα αλλά και  όλα όσα μας περιβάλλουν και προκαλούν αυτό το συναίσθημα.

Ευχαριστώ πολύ!

Official page

Facebook page

Η εκδήλωση στο Καφεθέατρο Ελληνικό



Post a new comment