Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟΣΟ ΓΕΛΙΟ

18/04/2017

Επί σκηνής γράφει η Κατερίνα Νικολάου / [email protected]

«Ο Θεός της Σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά έκανε πρεμιέρα ανήμερα το Πάσχα στο Θέατρο Αριστοτέλειον. Βλέποντάς το αναθεώρησα μια άποψή μου για το θέατρο ενώ ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τη φήμη του άξιου ηθοποιού και δεξιοτέχνη σκηνοθέτη. Και αν στον «Πουπουλένιο» το κείμενο από μόνο του έδινε ευκαιρίες το κείμενο της Γιασμίνας Ρεζά θα ήταν πολύ καταθλιπτικό και με πολλές πιθανότητες να κάνει «κοιλιά» αν δεν ήταν στη μέση οι σκηνοθετικές οδηγίες του Μαρκουλάκη και οι τρομερές ερμηνείες των τεσσάρων ηθοποιών.

Ένα ζευγάρι γιάπηδων βρίσκεται στο σαλόνι ενός πολύ πολιτισμένου ζευγαριού που με περισσή ευγένεια και ανωτερότητα συζητά μαζί τους για το γεγονός ότι ο γιος των πρώτων χτύπησε τον γιο των δεύτερων με αποτέλεσμα να χάσει δύο δόντια. Ή μήπως όχι. Τα πρότυπα του «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» αλλά και με μια νότα από «Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ιονέσκο τα δύο αντρόγυνα οδηγούνται σε μια μάχη με μεταβλητά στρατόπεδα από την οποία δεν δείχνουν και τόσο διατεθειμένα να βγουν ακόμα κι αν αυτό τους στοιχίσει την αξιοπρέπεια και την καλή εικόνα τους. Γιατί έχουν ευκαιρίες να φύγουν, να γλυτώσουν αλλά έχουν πέσει στην παγίδα του «Θεού της Σφαγής» και ο καλά κρυμμένος άνθρωπος των σπηλαίων δεν αργεί να βγάλει ρόπαλο.

Στην παιδική ταινία Μαγαδασκάρη ο Άλεξ το Λιοντάρι έχει για κολλητό μια ζέβρα. Στο ασφαλές περιβάλλον του ζωολογικού κήπου και με εξασφαλισμένα τα φρεσκοκομμένα μπριζολάκια που τον ταΐζουν οι υπάλληλοι βλέπει σε αυτόν μόνο τη χαρά της συντροφικότητας. Αλίμονο, μόλις βρεθεί στην «φύση» θα δει τον κολλητό του σαν μπριζολάκι. Έτσι και στον «Θεό της Σφαγής» οι πρωταγωνιστές βγάζουν νύχια αμέσως μόλις κάποιος ξύσει λίγο το λούστρο της καλογυαλισμένης του ζωής. Χτυπούν εκεί που πονάει όχι μόνο τον «άλλο», που σε τελευταία ανάλυση μπορεί να είναι και η «κόλαση» αλλά ακόμα και τον «σύντροφο» ή τον ίδιο τους τον εαυτό.

Γραμμένο από γυναίκα το έργο είναι μια κραυγή για βοήθεια μιας γυναίκας απέναντι στην πολεμική φύση του άντρα. Μια φύση που καλύπτεται πίσω από σακάκια και γυαλιστερές καρφίτσες στη γραβάτα αλλά είναι πάντα εκεί και εμφανίζεται για να διαλύσει κάθε ψήγμα πολιτισμού. Αλλά το πρότυπο του πολεμοχαρούς μοναχικού τύπου αλά Τζων Γουέην έχει ποτίσει και τις ίδιες τις γυναίκες αφού θεωρούν δεδομένο πως οι άντρες είναι κάπως έτσι; Τελικά είναι;

Η παράσταση περιγράφεται ως κοινωνική κωμωδία ίσως γιατί οι συντελεστές βρίσκονται στην αμήχανη θέση να περιγράψουν ένα δράμα που όμως προκαλεί γνήσιο, τρανταχτό γέλιο μέχρι δακρύων. Πώς μπορείς να γελάς με μια σφαγή; Είχα την άποψη πως το θέατρο πρέπει να στρέφει τον νου σε ανώτερες αξίες και σιχαινόμουν τις παραστάσεις ωμού ρεαλισμού (τύπου Κιτσοπούλου) καθημερινότητας. «Ο Θεός της Σφαγής» όμως είναι μια υπέρ-ρεαλιστική παράσταση που φτύνει την καθημερινή μας υποκρισία στα μούτρα όχι όμως αυτοκαταστροφικά, με αίσθηση απαξίωσης, μαυρίλας και καταχνιάς αλλά με τάση αυτογνωσίας που οδηγεί σε θετικότητα. Όπως άλλωστε συμβολίζει και το σκηνικό όταν οι τοίχοι κατακερματίζονται, καταρρέουν, έχουν ρωγμές και είναι μαύροι υπάρχει ένα φωτεινό ταβάνι, ένας ουρανός, κάτσε σκέψου χαλάρωσε κι αγκάλιασε τον εαυτό σου, την σχέση σου με αυτόν και τους γύρω σου και τότε θα κοιμήσεις τον «Θεό της Σφαγής».

Δείτε λεπτομέρειες της παράστασης εδώ



Post a new comment