«Αντιμετωπίσαμε καλά και έντιμα την Ελλάδα»

0
575

Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / [email protected]

Εν μέσω μίας ενορχηστρωμένης προσπάθειας υπονόμευσης της χώρας με δηλώσεις Γερμανών και Αυστριακών αξιωματούχων που μιλούν για επικείμενη έξοδο της από το ευρώ ο ευρωπαίος επίτροπος Γκίντερ Έτινγκερ υποστήριξε σε συνέντευξη του στην Die Welt ότι η ΕΕ αντιμετώπισε «καλά και έντιμα την Ελλάδα». Με την αξιολόγηση του προφανώς δεν λαμβάνει υπόψη του θεμελιώδεις καταστατικές επιλογές της Ένωσης που αποδομούν το κονστρουκτιβιστικής υφής αξιακό περιβάλλον της και τη Λυδία Λίθο της οργανωτικής δομής της.  Η αδιαμφισβήτητη ανικανότητα της ελληνικής πλευράς να πράξει τα στοιχειώδη δεν μπορεί να αναιρέσει την πραγματικότητα της συντονισμένης διαπόμπευσης και απομόνωσης της χώρας. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να σημειώσουμε τα εξής.

Πρώτον, στην ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι η πρώτη φορά που καταλύεται σε αυτό το βαθμό και ένταση η κρατική κυριαρχία μέσα από ένα επιλεκτικό και βίαιο τρόπο. Η Τρόικα αποτελεί μία μετα-κυριαρχική πραγματικότητα που εφαρμόζεται πιλοτικά στον πλέον αδύναμο κρίκο της ΟΝΕ. Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα συνιστά μία ιδιόμορφη πολιτειακά περίπτωση. Η διάβρωση της εθνικής κανονιστικής τάξης, όπως δρομολογείται μέσα από τη στρατηγική αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, καθ’ υπέρβαση της αρχής της δοτής αρμοδιότητας και της εθνικής κυριαρχίας ικανοποιεί μόνο τους θιασώτες μίας απροσδιόριστης κανονιστικά και ελλιπώς αντιπροσωπευτικής οργανωτικής δομής.

Δεύτερον, είναι η πρώτη φορά που ένα κράτος μέλος εξωθολιτικές που σωρευτικά και εκ του αποτελέσματος οδηγούν στην αποσύνθεση του κοινωνικού του ιστού και στην υπονόμευση των δημοκρατικών του λειτουργιών. Είναι ακριβώς αυτή η πολιτική που μπορεί να εξωθήσει μία συλλογικότητα και ένα πολιτικό σύστημα να πράξει το αδιανόητο όπως η εθελούσια έξοδος από την ευρωζώνη.

Τρίτον, σήμερα πλέον μπορούμε να ομιλούμε με σημαντικό βαθμό βεβαιότητας ότι οι πολιτικές που επιβάλλονται στην Ελλάδα, τουλάχιστον όσον αφορά τον γερμανικό άξονα, αποτελούν αμιγώς πολιτικές παραδειγματικής τιμωρίας και εκφοβισμού των υπολοίπων εταίρων. Ο Π. Ρουμελιώτης κάνει μία απόλυτα ορθή εκτίμηση όταν δηλώνει ότι «ορισμένοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα για εσωτερικούς πολιτικούς τους λόγους ως το μαύρο πρόβατο για να παραδειγματιστούν και άλλες χώρες…Yπάρχει μια στρατηγική απομόνωσης της Ελλάδας από ορισμένους για πολιτικά καθαρά λόγους με στόχο την αποπομπή της από την ευρωζώνη». Κάποιοι μάλιστα συνδέουν την κατάρρευση της Ελλάδας με την πολιτική μακροημέρευση της κ. Μέρκελ υποστηρίζοντας ότι για να κερδίσει η κ. Μέρκελ θα πρέπει να χάσει η Ελλάδα.

Τέταρτον, είναι η πρώτη φορά που υπονομεύεται σε τέτοιο βαθμό η παραμονή μίας χώρας μέλους σε έναν μέχρι πρότινος πυλώνα της Ένωσης όπως η ΟΝΕ. Η γερμανική ηγεσία επί δύο χρόνια υπονομεύει τη χώρα με σαφείς δηλώσεις που καθιστούν το μέλλον της εντός της ευρωζώνης δυσοίωνο. Χαρακτηριστική περίπτωση οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Σόιμπλε με τις οποίες οριοθετούσε την έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ τον Αύγουστο. Οι διαψεύσεις που ακολούθησαν δεν αναιρούν την ανασφάλεια που δημιούργησε ο Β. Σόιμπλε όταν δήλωνε πως «η γερμανική κυβέρνηση προετοιμάζεται για χρεοκοπία των Ελλήνων». Την ίδια λογική εξέφρασε πρόσφατα και ο αυστριακός αντικαγκελάριος, Μίχαελ Σπίντελεγκερ δηλώνοντας ότι «η ευρωζώνη θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς την Ελλάδα».

Πέμπτον, είναι η πρώτη φορά που ένα κράτος μέλος της Ένωσης – κατ’ εξαίρεση -απογυμνώνεται από τα θεσμικά και νομικά εργαλεία που του παρέχουν οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες. Τα Μνημόνια κινούνται εκτός σημαντικών δικαιικών αρχών του κοινοτικού κεκτημένου και αιτιολογούνται από τους εταίρους μας με βάση το ιδιόμορφο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Το πλαίσιο αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης της Ελλάδας υπερκάλυψε σε σημαντικό βαθμό τις εκ των Συνθηκών προσδιορισμένες αρμοδιότητες των θεσμικών οργάνων της Ένωσης και κατά κύριο λόγο της Επιτροπής. Επιπλέον οι τοποθετήσεις των ευρωσκεπτικιστών Βρετανών περί περιορισμού στις μετακινήσεις Ελλήνων σε περίπτωση χρεοκοπίας της Ελλάδας καταδεικνύουν τη γύμνια του ευρωπαϊκού αξιακού οικοδομήματος και την αμφισβήτηση του κοινοτικού κεκτημένου.

Έκτον, είναι η πρώτη φορά που μία χώρα αξιολογείται με πολιτισμικά κριτήρια και μεταβάλλεται σε έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Ο θετικισμός των Γερμανών και των ομοϊδεατών τους (Αυστρία, Ολλανδία, Φινλανδία) δεν αποτελεί ένα ιστορικό παράδοξο ωστόσο συνιστά μία απειλή για τον πλουραλισμό και τις δι-ευρωπαϊκές σχέσεις. «Αυτοί που ξέρουν ευρωπαϊκή ιστορία, ξέρουν πόσο αρνητικός ήταν ο ρόλος της προκατάληψης και του συμπλέγματος ανωτερότητας ενός μέρους της Ευρώπης επί του άλλου», δήλωσε πρόσφατα ο Μ. Μπαρόζο στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αυτά συνιστούν ένα επικίνδυνο μίγμα ιδεολογικού δογματισμού που οδηγεί στον κατακερματισμό και όχι την ενοποίηση με όρους θεσμικής και πολιτικής ισονομίας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.