«Γιοί και κόρες» μας ξαναχτυπούν την πόρτα δέκα φορές στο «Μελίνα Μερκούρη»

0
443

DSC_0310b

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Λένε πως ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος. Είναι καρμικό. Είναι νομοτελειακό. Είναι θαρρώ και δίκαιο. Το «έγκλημα» που διέπραξαν τον περασμένο Νοέμβριο υπήρξε γλυκό και αλησμόνητο. Έτσι επέστρεψαν στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» και ήδη από χθες, ανήμερα Χριστουγέννων, άναψαν τα φώτα προκειμένου να μας χαρίσουν και πάλι ιστορίες αληθινές που έχουν να κάνουν με το κυνήγι της ευτυχίας. Ναι… αυτό το πολυπόθητο συναίσθημα της πληρότητας που είμαστε καταδικασμένοι να το επιδιώκουμε ξέροντας πως δεν μπορούμε να το φυλακίσουμε, ούτε να παγώσουμε τον χρόνο για να μη μας το πάρει κανείς. «Γιοι και κόρες» με Άννα Ελεφάντη, Γιώργο Γλάστρα, Αλεξία Μπεζίκη, Στέφη Πουλοπούλου και αυτή τη φορά… με Γιάννη Καλαβριανό επί σκηνής, που αποφάσισε να ισορροπήσει ανάμεσα στην ηθοποιία και τη σκηνοθεσία. Επίσημο όνομα ομάδος; «Sforaris» με σίγμα κεφαλαίο και με μπόλικες παραγωγές στο ενεργητικό της.  Μέχρι τις 5 Ιανουαρίου πάντως μας καλούν να βιώσουμε, να νιώσουμε και να ξεδιπλώσουμε αφηγήσεις πραγματικών περιστατικών του τελευταίου αιώνα από την ελληνική κοινωνία με ό,τι αυτό συνεπάγεται. «Η ζωή πάντα βρίσκει τον τρόπο να προχωράει. Αφορμή για αυτή την παράσταση ήταν η πρόσφατη απώλεια του παππού μου. Για να προλάβουν να ειπωθούν οι ιστορίες, που κατά κάποιον τρόπο έφτιαξαν αυτό που είμαστε σήμερα». Αυτός είναι ένας πρώτος απολογισμός του Γιάννη Καλαβριανού που κουβαλά αυτή την παράσταση τα τελευταία 2 χρόνια και όπως φαίνεται το ταξίδι θα κρατήσει αρκετά. Ο ίδιος παραδέχεται πως οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας έχουν μια ακόρεστη ανάγκη να μιλήσουν και πως αυτές οι καταθέσεις ψυχής συνιστούν δυνατές μνήμες για τις επερχόμενες γενιές.

DSC_0377B

Όλη η σοφία της ύπαρξης μας σε μερικές φράσεις.

«Η ζωή είναι μια στιγμή, άμα την πάρεις έτσι, ποοοοπ και τελείωσε!», «Είχαμε όλο τα πολιτικά, όχι θα μπει αυτός, θα μπει ο άλλος, μια ζωή αυτό…», «Εγώ θέλω αγάπη», «Δεν είναι η ύλη που σε κάνει ευτυχισμένο», «Οι άνθρωποι ξοδεύουν τη μισή τους ζωή… μιλώντας για την άλλη μισή», «Το παρελθόν είναι το πώς το λέμε, το πώς το αφηγούμαστε», «Ακόμη και σε αυτή την ηλικία, ψάχνω έναν άνθρωπο να με ερωτευθεί πραγματικά, γιατί εγώ έχω ρίξει πολύ κλάμα για τον έρωτα». Αυτά είναι κάποια από τα λόγια που ξεστόμισαν με προθυμία και ειλικρίνεια άνθρωποι «δουλεμένοι» από τη ζωή και που για τον Γιάννη Καλαβριανό μοιάζουν με σπουδαία «κειμήλια». Η υπόλοιπη ομάδα; Μου παρουσιάζεται κομμάτι κομμάτι και αυτό μοιάζει με εξομολόγηση. Ο Γιώργος Γλάστρας μου λέει: «Οι ιστορίες που αφηγούμαι και οι ρόλοι που παίζω είναι πολλοί… αλλά κρατώ μια φράση που μου λέει στο έργο ο υποτιθέμενος πατέρας μου… “Αγόρι μου, μη στενοχωριέσαι για τίποτε”. Όλες οι ιστορίες μ’ έκαναν να συνειδητοποιήσω τον λόγο για τον οποίο η αναζήτηση της ευτυχίας γίνεται συχνά ο πιο επώδυνος αυτοσκοπός μας. Η αναζήτηση της ευτυχίας μπορεί να’ ναι επώδυνη, γιατί πολλές φορές είναι τόσο κοντά μας και παίρνει μια τόσο οικεία μορφή, που δεν έχουμε την ηρεμία και τη σοφία να την δούμε.  Συνήθως λοιπόν την προσπερνάμε ψάχνοντάς την σε δρόμους δαιδαλώδεις». Στόχος του να μαλακώσει με την ερμηνεία του τις ψυχές μας, να μας πείσει ότι αυτό που κάνει του αρέσει και να γίνει μέρος ενός καθρέφτη που αντικατοπτρίζει την κοινωνία μας.

Sons and daughters_4

Και οι κυρίες της παράστασης; Πολυλογότατες! 

 «H παράσταση είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο που θα μπορούσαν να “μπαινοβγαίνουν” συνεχώς καινούριες ιστορίες. Οι αφηγήσεις που έχει συγκεντρώσει η ομάδα από την περίοδο των συνεντεύξεων είναι πολλές και σ” αυτές ανατρέξαμε και για τη διαμόρφωση αυτής της καινούριας εκδοχής της παράστασης! Δυστυχώς, αδυνατώ να φανταστώ τί θα μπορούσε να μου λείπει αν ήμουν θεατής. Ως ερμηνεύτρια υπάρχει ένα πολύ ολοκληρωμένο σύμπαν μέσα στο οποίο λειτουργώ και οποιαδήποτε έλλειψη ή δυσλειτουργία… πάντα τη συζητάμε με το σκηνοθέτη και μαζί βρίσκουμε την άκρη» μου απαντά η Στέφη Πουλοπούλου που λατρεύει την υποκριτική, την αφήγηση παραμυθιών, τα χωροχρονικά ταξίδια και την αμοιβαία συγκίνηση όταν πρόκειται για το κοινό που της κάνει σινιάλο απέναντι από την σκηνή. Για την ίδια το θέατρο θυμίζει ανέκδοτο και τη βοηθά να καταπολεμά την μιζέρια και τις άσχημες συνθήκες της καθημερινότητας. «Οι αντιξοότητες είναι τόσο πολλές, που αυτό που κάνουμε είναι σαν να ζούμε σε άλλο πλανήτη- εγώ τουλάχιστον, πολύ συχνά νιώθω σαν UFO κάνοντας τη δουλειά αυτή με το συγκεκριμένο τρόπο. Από την άλλη, είναι για μένα ο τρόπος μου για να αντιστέκομαι στην τρέλα του έξω». Η Στέφη δεν κυνηγά την ευτυχία, δεν έχει απόχη, αλλά είναι πεπεισμένη πως διάγοντας βίο κοντά στα “θέλω” και τα “μπορώ” μας οδεύουμε όλο και πιο κοντά.  φροντίζοντας να μοιραζόμαστε. «Να συσχετιζόμαστε με ανθρώπους που ταιριάζουν τα χνώτα μας, να φροντίζουμε και να μοιραζόμαστε, να δουλεύουμε παραγωγικά και να κοιμόμαστε μόλις πέφτουμε για ύπνο! Στιγμές είναι η ευτυχία. Εκεί που το μέσα σου ανυψώνεται» τονίζει και παίρνει τα εύσημα. Η Άννα Ελεφαντή μου αναλύει τον χαρακτήρα που υποδύεται, μια ηρωίδα που την ζηλεύει και δεν ντρέπεται να το πει, διότι έχει ακουμπήσει την ευτυχία και δεν έχει απωθημένα. «Μία από τις ιστορίες που αφηγούμαι αφορά σε μία κοπέλα που ερωτεύεται έναν ποδοσφαιριστή, η οικογένεια της όμως δεν τον εγκρίνει για γαμπρό και την παντρεύουν με συνοικέσιο. Τελικά στάθηκε τυχερή, ζει μια ωραία ζωή με τον σύζυγο της, κάνουν παιδιά, ταξιδεύουν σε όλον τον κόσμο, δεν έχει παράπονο, ούτε νιώθει αδικημένη που δεν παντρεύτηκε το νεανικό της έρωτα» ποδύεται. καλά»! Το θέατρο για εκείνη μοιάζει με όαση και επενδύει σίγουρα στην επικοινωνία με το κοινό και τους συνεργάτες της οπωσδήποτε. «Ύστερα από έναν χρόνο παραστάσεων, οι πρόβες πάνω στη νέα εκδοχή φανέρωσαν ότι κινούμαστε πλέον όχι μόνο ως συνεργάτες αλλά κι ως συνοδοιπόροι μιας εμπειρίας, που έχει εδραιώσει έναν πολύ ισχυρό κώδικα δουλειάς, αλλά κι έχει φέρει στιγμές μεγάλης χαράς από την ανταπόκριση του κόσμου» σημειώνει. Η Αλεξία Μπεζίκη ρέπει προς τον ρομαντισμό και έτσι ρομαντικά αντιμετωπίζει το θέατρο. Σαν έναν τρόπο για αυτοβελτίωση και εξωραϊσμού της κοινωνίας μας. Κι αν πέρυσι η παράσταση περιείχε ιστορίες από το 1920 μέχρι και το 2004… φέτος κάποια πράγματα άλλαξαν. «Χρονικά το πλαίσιο είναι το ίδιο, οι προσθαφαιρέσεις αφορούν στα χρόνια της Κατοχής και στη δεκαετία του ’50 με το σεισμό στα Επτάνησα. Φέτος οι “Γιοι και κόρες” δεν φτάνουν πιο μακριά, αλλά πιο βαθιά. Θα θελα να συνειδητοποιήσει όποιος έρθει να μας δει πως κάθε άνθρωπος είναι σημαντικός. Αν ανακαλέσει ο καθένας μας μία μόνο στιγμή που ένιωσε ευτυχία, δεν θα χρειαστεί νομίζω άλλο πειστήριο για να την αναζητά. Οι άνθρωποι από ένστικτο ακολουθούμε αυτή την ανάγκη. Το ζήτημα είναι να είμαστε ειλικρινείς με το τι μας κάνει ευτυχισμένους». Το τι μας κάνει ευτυχισμένους είναι όμως μια πολύ προσωπική υπόθεση και αυτό που θα μας φέρουν οι «Γιοι και κόρες» είναι ένα βήμα πιο κοντά στην συνειδητοποίηση. Ιδανικά θα αποχωρήσουμε από την αίθουσα συγκινημένοι και γεμάτοι ή άδειοι και έτοιμοι να γεμίσουμε με δύναμη και θέληση.

 

Info:

 «Γιοι και κόρες»

 Στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη»

 Για δέκα γιορτινές παραστάσεις μέχρι τις 5 Ιανουαρίου

Κείμενο / Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός

Σκηνικά / Κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα-Ράνια Υφαντίδου

Μουσική: Χρύσανθος Χριστοδούλου

Τραγούδι: Χριστίνα Μαξούρη

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη

 

Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Άννα Ελεφάντη, Γιάννης Καλαβριανός, Αλεξία Μπεζίκη, Στέφη Πουλοπούλου

Χώρος:

Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη»

Μεταμορφώσεως 7 – 9  Καλαμαριά, τηλ 2310 458591

Ώρες και μέρες παραστάσεων:        

Τετάρτη – Σάββατο στις 21.15

Κυριακή στις 19:00

 

Τιμές εισιτηρίων:  Γενική είσοδος 12€, Φοιτητών-ανέργων 10€

 

Πληροφορίες-Κρατήσεις στο ταμείο του θεάτρου: 2310458591

10-12 και 6-9 μ.μ. καθημερινά

 

Προπώληση:

Βιβλιοπωλείο Ιανός (Αριστοτέλους 7), τηλ. 2310276447

καθημερινές: 9 π.μ. – 9 μ.μ., Σάββατο: 9 π.μ. – 8 μ.μ.

 

Προηγούμενο άρθρο«Chroma», μια παρέα ανθρωπόμορφων μουσικών οντοτήτων!
Επόμενο άρθροΤο «Νησί των Θησαυρών» για λίγες παραστάσεις στο θέατρο Άνετον
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.