«Κρείττον το σιγάν του λαλείν», κ. Γλέζο

0
851

GLEZOSΓράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Υπάρχουν κάποιες λέξεις στην ελληνική γλώσσα που απαγορεύονται δια ροπάλου να εκφωνηθούν. Μία από αυτές τόλμησε να την εκστομίσει από του βήματος της Βουλής ο άνους, υπέργηρος πατριώτης Μανόλης Γλέζος. Τόλμησε λοιπόν να εκφωνήσει τη λέξη  σ υ ν ε ρ γ α σ ί α. Αν εγκατέλειπε η κυβέρνηση την πολιτική του δανεισμού κι αν σταματούσε την αρπαγή απ’ το λαό για να σώζει τις τράπεζες, τότε ναι, είπε, θα  μπορούσαν να συνεργαστούν!

Άμεσα, ρίγη αποτροπιασμού κατέλαβαν το Κοινοβούλιο. Πώς είναι δυνατόν να υποσκάπτεται τόσο βάναυσα από του βήματος της Βουλής ό,τι κτίστηκε με τόσο κόπο, δηλαδή οι διαχωριστικές γραμμές και τα στεγανά που κράτησαν και κρατούν χωρισμένους τους Έλληνες και αποτελούν την κορωνίδα του πολιτικού μας πολιτισμού;

Με πόση αποφασιστικότητα, από γενέσεως του νεοελληνικού κράτους, πάλεψαν οι πρόγονοί μας να φέρουν εις πέρας ένα αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο εν μέσω του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα; Ή ένα εθνικό διχασμό που έφερε και τη μικρασιατική καταστροφή, δύο εμφύλιους στη δεκαετία του ’40 με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τη χώρα ρημαδιό; Με πόσο ιδρώτα μετά τη μεταπολίτευση χτίστηκε η ρητορική του φωτός και του σκότους, της συντήρησης και της προόδου, του χθες και του αύριο;

Αν για κάτι λοιπόν φημίζεται τούτος λαός και οι ηγήτορές του, αυτό είναι η διχόνοια, ο διχασμός και ο αλληλοσπαραγμός. Βάσει ποιας λογικής θα μπορούσε να υπάρξει συνεργασία; Ως γνωστόν η συνεργασία χτίζεται πάντοτε πάνω στα θεμέλια του συμβιβασμού. Και επίσης ως γνωστόν η κουλτούρα του συμβιβασμού και της συνεννόησης ήταν και είναι εκποδών από τη χώρα.

Ας μην ανησυχούμε όμως όλοι εμείς οι ευρωαλληθωρίζοντες. Τα πράγματα ήρθαν και πάλι στη θέση τους – εντός εικοσαλέπτου μάλιστα – από τον κο Βούτση ο οποίος ξεκαθάρισε: «δεν κατάλαβαν καλά οι δημοσιογράφοι τη δήλωση του Μανόλη» και για να γκρεμίσει κάθε γέφυρα συνεργασίας συμπλήρωσε: «Με αυτό το σενάριο μας καλείτε σε συνενοχή, την Πομπηία θα την υποστείτε μόνοι σας». Ακόμα πιο σαφή όμως κατέστησε την απέχθειά του απέναντι στα βδελυρά σενάρια συνεργασίας ο Πάνος Σκουρλέτης: «στις δυνάμεις που καταρρέουν και ψάχνουν για συνενόχους, εμείς δεν θα προστρέξουμε».

Γιατί εντυπωσιαζόμαστε όμως από την εξέλιξη αυτή; Μόλις πριν δυο χρόνια, όταν ο ανεκδιήγητος εμπνευστής του «λεφτά υπάρχουν», Γιώργος Παπανδρέου, καλούσε σε εθνική συμπόρευση τον κο Σαμαρά, είχε εισπράξει ένα γενναίο όχι από τον σημερινό πρωθυπουργό ο οποίος δήλωνε: « Σε αυτή την αποδεδειγμένα λάθος συνταγή του μνημονίου δεν πρόκειται να συμφωνήσω». Και δεν… συμφώνησε όπως καλά γνωρίζουμε όλοι!

Η ώρα της συνεργασίας δεν έχει έρθει ακόμη. Στην Ελλάδα έρχεται πάντα μετά από μια εθνική καταστροφή. Έπρεπε να χαθεί η μισή Κύπρος για να ομονοήσουν το ‘74 οι τότε πολιτικές δυνάμεις στο όνομα Κωνσταντίνος Καραμανλής. Θα πρέπει προφανώς να φτάσουμε στην εξαθλίωση, ή στην έξοδο της χώρας απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να καθίσουν οι πολιτικοί αρχηγοί γύρω από ένα τραπέζι. Είπαμε, η συνεργασία δεν φύεται σ’ αυτόν τον τόπο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.