«Μοιραία ερωτικά παιχνίδια»: Αξιόλογη Carmen από Μέγαρο και Δημήτρια

0
1116
Η κ Παπαλεξίου ως Carmen στο κόκκινο του ερωτικού πάθους.
Η κ Παπαλεξίου ως Carmen στο κόκκινο του ερωτικού πάθους.
Η κ Παπαλεξίου ως Carmen στο κόκκινο του ερωτικού πάθους.

Γράφει ο Αντώνης Κωνσταντινίδης / Μουσικοκριτικός / [email protected]

Είναι κάποια μουσικά έργα τα οποία στην πάροδο του χρόνου, αποτελούν κοινό πλέον κτήμα του δυτικού πολιτισμού. Η Carmen η γνωστή όπερα του Μπιζέ ανήκει αναντίρρητα σε αυτά. Οι δημοφιλείς μελωδίες της δεν ηχούν απλά ευχάριστα στον ακροατή, είναι σε κάθε περίπτωση οικείες. Γι’ αυτό και κάθε ανέβασμα της Carmen αποτελεί μία ξεχωριστή πρόκληση. Το έργο αναζητά την ιδιοπροσωπία του μέσα από μια διαφορετική κάθε φορά, σκηνοθετική και σκηνογραφική κυρίως προσέγγιση.

Εμείς, βρεθήκαμε ακροατές στη φετινή συμπαραγωγή των Δημητρίων και του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, στην τελευταία από τις τρείς παραστάσεις που δόθηκαν, την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου. Το πλήθος των φιλόμουσων θεατών που γέμισε την αίθουσα του Μεγάρου αναζητώντας μία ποιοτική διέξοδο σε μία μίζερη καθημερινότητα θεωρούμε ότι ανταμείφτηκε από το αισθητικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Από την πρώτη ματιά στα σκηνικά και στα κουστούμια του Luigi Scoglio γίνεται σαφής η πρόθεση του Znaniecki, του Πολωνού σκηνοθέτη που υπέγραφε την παράσταση, να συζεύξει τον ιστορικό χρόνο της πρεμιέρας με τη σύγχρονη διάσταση. Από το κυρίαρχο, ξεθωριασμένο και γιγάντιο καρτ-ποστάλ επί σκηνής, μέχρι τις φαβέλες η απόσταση αποδεικνύεται τελικά πολύ μικρή για μια τέτοια διαχρονική υπόθεση. Η συγκεκριμένη εισπήδηση στη ροή του χρόνου προσέφερε μία λύση πρωτοτυπίας δημιουργώντας ευπρόσδεκτους νοηματικούς συνειρμούς.

Ιδιαίτερη παρουσία επί σκηνής η μεσόφωνος Μαρισία Παπαλεξίου ενσάρκωσε τον ομώνυμο ρόλο με πάθος, προσωπικότητα και μπρίο προσφέροντας μία αξιόλογη, απροβλημάτιστη φωνητική ερμηνεία της ευμετάβλητης συναισθηματικά, κεντρικής ηρωίδας.

Ο τενόρος Δημήτρης Πακσόγλου ανταποκρίθηκε θετικά, παρά τις κάποιες αρχικές αδυναμίες στο ρόλο του Δον Χοσέ, του προδομένου και τελικά μοιραίου εραστή.

Αξιοσημείωτη και γλυκύτατη η ερμηνεία που προσέδωσε στη Μικαέλα η σοπράνο Σιρανούς Τσαλικιάν. Ξεπέρασε τις ερμηνευτικές δυσκολίες της γραφής με επιδεξιότητα και παρουσίασε τον ρόλο της ολοκληρωμένα και με υποκριτική συνέπεια.

Πολύ καλός υπήρξε και ο βαρύτονος ταυρομάχος, ο αντίζηλος εραστής Adrian Timpau, τον οποίο διακρίναμε για το στιβαρό του ηχόχρωμα.

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στα χορωδιακά σύνολα που έντυσαν την παράσταση με τις φωνές τους. Η πάντοτε καλά προετοιμασμένη «Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης» της Μαίρης Κωνσταντινίδου και η «Παιδική Χορωδία των Φίλων της Μουσικής», η οποία υπό την καθοδήγηση του έμπειρου Σωτήρη Αλιβιζάτου φαίνεται ότι βρίσκει τον βηματισμό της.

Τα ορχηστρικά μέρη, τους χορούς, τις δημοφιλείς μελωδίες, τις άριες και τα χορωδιακά, υποστήριξε θετικά και με σαφήνεια η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης σε διεύθυνση της Λίζας Ξανθοπούλου, ελευθερώνοντας στους ακροατές με επιτυχία το γνωστό άρωμα του μουσικού έργου. Το μάλλον καταπονημένο διοικητικά, ορχηστικό σύνολο επέδειξε τις αρετές των μελών του τονίζοντας παράλληλα την ανάγκη έμπρακτης υποστήριξης  από το δήμο Θεσσαλονίκης και της στελέχωσής του.

Η χαρακτηριστική κοσμοσυρροή που σημειώθηκε στις μόλις τρεις παραστάσεις, μας οδηγεί σε μία ενθύμηση. Η αναφορά μας στο θετικό και γόνιμο καλλιτεχνικό και παιδαγωγικό έργο που επιτέλεσε η κ. Ξανθοπούλου από το διοικητικό πόντιουμ της «Όπερας Θεσσαλονίκης» λίγα χρόνια πριν. Το όνειρο αυτό της δημιουργίας μιας «Λυρικής Σκηνής» στη πόλη, με τις πολλές συνεπακόλουθες ευεργετικές συνέπειες γενικότερα για τον μουσικό πολιτισμό, έσβησε με την αποχώρηση και την αντικατάστασή της μαέστρου. Ο εξ Αθηνών διάδοχός της κλείνοντας τον οργανισμό, άφησε εκτός από πολλά αναπάντητα ερωτήματα και εξίσου πολλά χρέη στο ΚΘΒΕ.

Αυτά όμως ανήκουν πλέον στο παρελθόν και αυτή δεν αποτελεί παρά μια ακόμη καταγεγραμμένη ιστορία με πολλές και ενδιαφέρουσες προεκτάσεις. Το σίγουρο είναι ότι χάθηκε μία σημαντική ευκαιρία πολιτιστικής ανάδειξης της πόλης και ότι για ακόμη μία φορά η σύγχρονη Θεσσαλονίκη και οι θεσμικοί της ιθύνοντες αποδείχθηκαν ως προς τους χειρισμούς τους  κατώτεροι των περιστάσεων…

 

Το πελώριο ξεθωριασμένο καρτποστάλ κυριάρχησε στη σκηνική εικόνα
Το πελώριο ξεθωριασμένο καρτποστάλ κυριάρχησε στη σκηνική εικόνα

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.