«Πλαστελίνη»: Το υλικό της αξιοπρέπειας δεν είναι παιχνίδι»

0
371
Plastelini
Plastelini
Plastelini

Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / [email protected]

Ποτέ δεν πάω ανυποψίαστη στο θέατρο. Θέλω να ξέρω σε ποιο μάγουλο θα φάω το χαστούκι. Μετά από αυτή την παράσταση όμως, αν και προετοιμασμένη, το κεφάλι μου έκανε βόλτες για αρκετή ώρα. Όχι ότι τον τελευταίο καιρό μάς έχουν συνηθίσει σε ιδιαίτερες ευγένειες, αλλά και τόσο σενιάν την μπριζόλα δεν τη θέλω. Θα τα πάρω με τη σειρά για να εξηγούμαστε.

Το σκηνικό αφαιρετικό σε σημείο το κουδούνι της πόρτας (και την πόρτα) μόνο να τα ακούμε από τη μονταζιέρα του ηχολήπτη. Δεκτό, οι ζωές μας μάλλον έχουν ένα κενό, τόσο που εμείς μη χωρώντας σε αυτό, εγκληματούμε κατά των εαυτών μας, ζητώντας την προσοχή από ένα συμπονετικό σύμπαν. Έτσι φαίνεται αφήνουμε να μας πλάθει όποιο χέρι μας μαζέψει, όταν νικημένοι από φόβο να έχουμε στόχους πέφτουμε στην περιθωριακή περίθαλψή του. Σε όλο αυτό όμως ο αιχμηρός λόγος κάπου τσάκιζε τους-σε σημεία-χάρτινους ηθοποιούς.

Ο κεντρικός ήρωας Μαχίμ κουβαλά την ψυχή ενός σύγχρονου εφήβου, που βιάζεται και επιλέγει αυτό που είναι μέσα από την αδυναμία να αντισταθεί στο έγκλημα. Και οι πιο κοντινοί του δεν είναι παρά εκμεταλλευτές αυτής της αδυναμίας να διαμορφώσει ένα ιδεατό είναι. Μεγαλώνει θυσιάζοντας τον εαυτό του στις ορέξεις θηρίων, των οποίων τα κλουβιά ξεκλείδωσε μόνος, ορφανός από άμυνες και αντιστάσεις και κυρίως προδομένος από τη μοντέρνα τακτική να παίρνει μέρος στο περιθώριο.

Οι σημερινοί Όλιβερ Τουίστ των πεζοδρομίων, δε βρίσκουν όλοι το μέντορα που θα τους περιμαζέψει. Καταλήγουν ματωμένοι να παίρνουν το χειροκρότημα μέσα από την κάθε είδους απουσία τους. Γιατί οι κακές συνήθειες δεν κουφαίνονται από τις χορευτικές κινήσεις απαλής μουσικής στη μέση του σκηνικού. Και γιατί πάντα οι σχολικές τουαλέτες να χάσκουν σοκαρισμένες από τα πάθη των μαθητών; Αυτό πάντα το είχα απορία.

Η εξιλέωση όμως δεν έρχεται ποτέ όταν στη θέση του δικαίου μπαίνει η εξουσία χωρίς πρωτοβουλία. Χωρίς φόβο και πάθος, οι νέοι μαθαίνουν με τη βία να μην είναι ομοφοβικοί, να μη διστάζουν μπροστά στο διαφορετικό, να μην αντιστέκονται σε αυτό που δεν θέλουν να γίνουν. Γιατί; Η παράσταση μας θέλει να ξεροκαταπίνουμε, μετά από αυτή τη διαπίστωση.

Τέλος, η πλαστελίνη, το αιματοβαμμένο υλικό μας, φωνάζει ότι στις σεξουαλικές μας σχέσεις γίναμε αφελώς εύπλαστοι κάποιες φορές, σαν σακούλες σκουπιδιών που χωράνε όλων των ειδών τα αποφάγια. Μια σκηνή που αποκαλύπτει σε όλους το πρόσωπο εκείνων που στερήθηκαν την παιδική αβρότητα που τους χαρίζει την ακεραιότητα.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μοιάζει αδελφή αυτής της πλαστελίνης που θέλει συνάμα την κοινωνία να ενοχοποιεί εκείνον που ακόμα δεν έχει ενοχές. Και για έναν περίεργο λόγο, όλο αυτό το παιχνίδι τελειώνει με μια σειρά ηττημένων δοκιμασιών στο ηλεκτρονικό είναι μας.

Σκληρός  ο ΤΟΛΜΗΣΤΕ ΤΟ.

Προηγούμενο άρθροΑδυνατίστε με χορτοφαγία!
Επόμενο άρθροXωρίς ρεύμα, χωρίς αξιοπρέπεια
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.