Άγιος Δομήνικος όπως… Άγιοι Σαράντα

0
841

Beach1_Durres_Albania_2005-07-10Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

Η είδηση ξεκινούσε κάπως έτσι: «Με τα εγκαίνια του πρώτου καταστήματος στα Τίρανα η γνωστή πολυεθνική εταιρεία Τάδε εγκαινίασε τη δραστηριοποίησή της επί αλβανικού εδάφους. Το κατάστημα των Τιράνων αποτελεί ορόσημο για την αναπτυξιακή πορεία της αλβανικής αγοράς, δεδομένου ότι είναι το πρώτο κατάστημα του είδους που ανοίγει στη γειτονική χώρα».

Ακούγεται λιγάκι σαν ανέκδοτο, αλλά δεν είναι. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να βάλει τα γέλια σε αυτό που ανέφερε πριν λίγο καιρό και ρεπορτάζ του Reuters: «Σε οικονομικά χαλεπούς καιρούς, η Αλβανία, κάποτε η πλέον απομονωμένη και απελπιστικά φτωχότερη χώρα της Ευρώπης, γνωρίζει ισχυρή ανάπτυξη και προσελκύει ξένους επενδυτές».

Πράγματι έτσι είναι τα πράγματα στη γειτονική μας χώρα. Ακόμη κι αν το 15% του αλβανικού ΑΕΠ οφείλεται στα εμβάσματα των οικονομικών μεταναστών, είναι γεγονός ότι στον ουρανό της Αλβανίας έχει ανατείλει για τα καλά ο ήλιος της ανάπτυξης! Παραδείγματος χάρη, ο οδικός άξονας που θα συνδέσει το Δυρράχιο με το προσφάτως ανεξαρτητοποιηθέν από τη Σερβία Κοσσυφοπέδιο, για να μετατρέψουν την Αλβανία από έρημο, σε όαση ανάπτυξης.

Γιατί πλέον η χώρα αποτελεί και τουριστικό προορισμό! Έπειτα από τον τερματισμό της μακράς απομόνωσής της κατά την κομμουνιστική εποχή, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε πέσει στην αφάνεια. Μπορεί να μην είναι η Καραϊβική, αλλά με παραλίες σε Δυρράχιο και Βλόρα, η Αλβανία προσφέρει παρθένες εκτάσεις στα παράλια της Αδριατικής και του Ιονίου.

Ακόμη και οι στατιστικές το λένε τώρα που τελείωσε η τουριστική σαιζόν και κάνουν «ταμείο». Για τον μήνα Ιούνιο μόνο κατέγραψαν αύξηση 20% στους τουρίστες που επισκέφθηκαν την Αλβανία την ίδια περίοδο το προηγούμενο έτος. Στη συνέχεια ακόμη και οι πιο αισιόδοξες προσδοκίες ξεπεράστηκαν καθώς σημειώθηκε ρεκόρ αλλοδαπών επισκεπτών. Δίπλα στα διάσπαρτα πολυβολεία στην αλβανική εξοχή- κτισμένα ακόμη από την εποχή διακυβέρνησης του Ενβέρ Χότζα – να σκιάζονται κάτω από τις ανοιγμένες ομπρέλες τα κορμιά των αμέριμνων παραθεριστών. Ποιος από αυτούς άλλωστε να χαλούσε τη διάθεση του μπροστά στη θέα των σχεδόν ετοιμόρροπων κτιρίων, των έρημων από ανθρώπινες λαλιές χωριών και στις ξεχαρβαλωμένες ταμπέλες που κουνιότανε πέρα δώθε μπροστά από τα μικρομάγαζα; Όταν κάπου στους Άγιους Σαράντα, το πεντάστερο θέρετρο πρόσφερε λίγες μέρες πραγματικής χαλάρωσης και διαμονή σε λουξ περιβάλλον σαν να ήταν κανείς στον Άγιο Δομήνικο, σε τιμές τρομακτικά χαμηλές για τους κουρασμένους ευρωπαίους που απολάμβαναν την καλοκαιρινή άδεια τους; Άσχετα αν τα ολοκαίνουργια τζιπ με τα φουλ έξτρα μπερδεύονταν στο δρόμο με τις φραγκόκοτες και τα κάρα.

Προηγούμενο άρθροΑπό το Άλφα στο… «Γάμα»
Επόμενο άρθροΑπό τις 20 έως 22 Σεπτεμβρίου το Reworks Festival στη Θεσσαλονίκη
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.