Άλλαξε ο Μανωλιός, κι είπε τ’ όνομά του αλλιώς!

0
855

Γράφει η Έλενα Χουσνή / [email protected]

 

Σήμερα είναι μια ημέρα που θα ήθελα να ήταν αλλιώς. Θα ήθελα ο κόσμος να ήταν αλλιώς, θα ήθελα εγώ να ήμουν αλλιώς. Είναι αυτές οι στιγμές που όλοι μας θα θέλαμε να είμαστε κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, κάπως αλλιώς. Και όχι αυτό δεν σημαίνει πλήρη απαξίωση αυτού που έχουμε, αυτού που είμαστε, αυτού που έχουμε πετύχει (;) στη ζωή μας. Απλά μια βαθειά ανθρώπινη ανάγκη για αλλαγή. Πρόσκαιρη ίσως, αλλά αλλαγή. Χωρίς στόχευση ενδεχομένως, αλλά αλλαγή. Και το μόνο που σου μένει όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό δεν γίνεται, για πολλούς και διαφόρους λόγους, ανωτέρας και κατωτέρας βίας, είναι να λουφάξεις στην γνώριμη καθημερινότητά σου και να προσπαθήσεις να την δεις αλλιώς.

Και όλος αυτός ο προβληματισμός ξαφνικά αποκτά νέα διάσταση, σχεδόν εξωπραγματική. Γιατί σερφάροντας χωρίς όρεξη στο διαδίκτυο μαθαίνεις ότι μάλλον το «σωματίδιο του Θεού» υπάρχει αφού οι επιστήμονες μάλλον το ανακάλυψαν. Και είναι το σωματίδιο που είναι υπεύθυνο για την ύπαρξη μάζας. Χωρίς τη μάζα δεν θα υπήρχε βαρύτητα στο Σύμπαν. Άρα κι εγώ δεν θα ήμουν προσγειωμένος και αλυσοδεμένος στον εδώ γεωγραφικό τόπο… αναρωτιέσαι; Μα η ύπαρξή του, εάν επιβεβαιωθεί, δίνει απάντηση σε βασικά επιστημονικά ερωτήματα. Κι έτσι η ζωή μας αντιμετωπίζεται πια αλλιώς. Και η καθημερινότητα αποκτά άλλη… βαρύτητα.

Συνεχίζοντας την ενδοσκόπηση μέσω διαδικτύου και ανώφελων κλικ σε μια οθόνη που παραμένει απελπιστικά η ίδια μαθαίνεις ότι η κ. Μέρκελ εμφανίζεται δημοσκοπικά ενισχυμένη. Εν ολίγοις οι Γερμανοί «υπήκοοι» την επικροτούν για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης στην Ευρωζώνη. Κι έτσι το γερμανικό «καθαρτήριο» αναγεννημένο από τον χρόνο αλλά βασικά ίδιο στα επιμέρους χαρακτηριστικά του καλά κρατεί. Όσο για το εδώ Ελλαδιστάν, προκύπτει αναβαθμισμένο στα μάτια σου γιατί μπορεί και αυτό να έχει αρκετούς «υπηκόους» έχει όμως και κάτι αντάρτες, να τους βλέπεις να χαίρεσαι που έχεις την εδώ υπηκοότητα.

Και τέλος, προσγειώνεσαι στα εσωτερικά δημοσιογραφικά και ειδησεογραφικά για να μάθεις ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος θέλει να θέσει το όνομα του ΠΑΣΟΚ σε δημοψήφισμα για να δει αν θα συνεχίσει να ονομάζεται έτσι. Και ξαφνικά αναρωτιέσαι αν κι εσύ μπορείς να θέσεις το δικό σου όνομα σε δημοψήφισμα και αν αυτό μπορεί να σε αλλάξει. Μπα, τι κι αν αλλάξω όνομα αφού πάλι θα είμαι εδώ, θα είμαι εγώ, θα είμαι έτσι και ούτε το σωματίδιο του Θεού δεν μπορεί να μου εξασφαλίσει την βαρύτητα που θέλω στη ζωή μου. Μα κι αυτός τι κάνει. Τον Μανωλιό που βάζει το… όνομά του αλλιώς; Προσδοκεί ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν. Αυτό που θάβεις πρέπει και να το ξεπερνάς λέω εγώ. Αλλιώς θα κουβαλάς τη σκιά του. Και δεν μπορείς να το θάψεις μισό γιατί θα βρυκολακιάσει.

Με όλα αυτά αρχίζω να αναθεωρώ το αν είναι αυτή μια μέρα που θα ήθελα να ήμουν αλλού και αλλιώς. Κάτι λίγο από την ζωή μου αρχίζει πάλι να μου αρέσει και κάτι λίγο από τον εαυτό μου θυμάται ότι είναι στην ουσία του ολιγαρκής. Και με πόνο ψυχής λέω στον εαυτό μου: «Άντε, πάμε να συνεχίσουμε αυτό που αρχίσαμε χρόνια πριν». ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ…

 

Προηγούμενο άρθροΑπολύσεις και μειώσεις μισθών στη ΔΕΠΘΕ
Επόμενο άρθροΠανδαισία salsa στο 2ο Tropical Afrocuban Salsafest
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.