Άνθρωπος, όπως άνω θρώσκω

0
851
(c)Eleni Vidali
(c)Eleni Vidali

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

Το στοιχείο που επικρατούσε από νωρίς το πρωί στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου ήταν η ησυχία. Τα κουδουνίσματα των τηλεφώνων. O πρίντερ, το φαξ, το βουητό των μηχανών παραγωγής. Όλα είχαν πάψει. Και μέσα σε όλα αυτά οι φωνές των ανθρώπων που μέχρι χθες συνωστίζονταν στον χώρο. «Ευτυχώς έχω ήδη μία πολύ καλή πρόταση από μία πολυεθνική καπνοβιομηχανία. Σκέφτομαι να φύγω στο εξωτερικό. Θα αναλάβω υπεύθυνος αγορών στην βορειοκεντρική Ευρώπη με έδρα στο Αμβούργο. Αναβαθμισμένες αρμοδιότητες και καλύτερα λεφτά. Για μένα τελικά ίσχυσε το ρητό κάθε εμπόδιο για καλό» είπε στη γραμματέα που μάζευε κάτι φακέλους, ο νεαρός άντρας, πρώην υπεύθυνος αγορών της καπνοβιομηχανίας. «Να σου πω καλά θα κάνεις» απάντησε η μικρόσωμη γραμματέας «να δοκιμάζει πρέπει ο άνθρωπος την τύχη του κι αλλού!». Έσκυψε το κεφάλι προς το παράθυρο στον δρόμο. «Έτσι είναι η ζωή! Έχει τα πάνω και τα κάτω». Μαζί με αυτόν, χωρίς δουλειά μείνανε  χιλιάδες ακόμη εργαζόμενοι, καθώς η γνωστή εταιρεία του κλάδου της καπνοβιομηχανίας έβαλε λουκέτο. Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε έντονη κινητικότητα να ανακάμψει η εταιρεία, η οποία βρίσκονταν ήδη στα όρια της κατάρρευσης, τα στελέχη της οποίας προσπάθησαν να βρουν κεφάλαια από την αγορά και να έρθουν σε επαφή με τους οφειλέτες προκειμένου να παγώσουν οι παλιές οφειλές. Βέβαια για να συμβεί αυτό έπρεπε η εν λόγω επιχείρηση να αποδείξει τη βιωσιμότητα της.

Το εργοστάσιο δούλευε σε τρεις βάρδιες και τροφοδοτούσε με προϊόντα καπνού τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και της Άπω Ανατολής. Παρόλα αυτά κρίθηκε ότι δεν ανήκει στις κερδοφόρες επιχειρήσεις κάτι που είχε σαν άμεσο αποτέλεσμα την αισθητή συρρίκνωση του προσωπικού.

Η γραμματέας έβαλε το πληκτρολόγιο στο σελοφάν και σκέπασε την οθόνη του υπολογιστή. Στην εταιρεία συμπλήρωσε δεκατέσσερα χρόνια. Κανονικά από εδώ θα έβγαινε και στη σύνταξη, αν δεν έκλεινε. «Μετράω τα ένσημα και δεν τα συμπληρώνω. Να δω τώρα τι θα κάνω εγώ σε αυτή την ηλικία. Η μεγάλη μου η κόρη έκανε προχθές το μηχανογραφικό της. Της λέω κι εγώ, βρε Ρουλίτσα δεν δηλώνεις πρώτα τα παιδαγωγικά να έχεις μεθαύριο το κεφαλάκι σου ήσυχο; Να κάθεσαι Πάσχα, Χριστούγεννα και τρεις μήνες το καλοκαίρι; Και να μην σε κουνάει κανένας».

«Το ίδιο και η αδελφή μου. Παιδαγωγικά λέει να δώσει. Για να μπει στο δημόσιο και μετά μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει… Βέβαια, μετά θα διδάσκουν από την έδρα στους μικρούς μαθητές, ότι η λέξη άνθρωπος προέρχεται από την λέξη άνω θρώσκω, δηλαδή κοιτάω ψηλά, έχω όνειρα και φιλοδοξίες.

Προηγούμενο άρθροΖώντας στο Δουκάτο του νησιού των σερρών!
Επόμενο άρθροΓαστροοισοφαγική παλινδρόμηση
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.