Άσβεστο άστρο

0
952

Roger-Federer-roger-federer-8208255-1024-768

(Γράφει ο Δημήτρης Πετρίδης)

            Βρισκόταν εκεί, στην άκρη του γραφείου του υπέροχου Ράιαν Άνταμς. Έλεγε:

Πού πας όταν νιώθεις μοναξιά;

            Αλήθεια, ξεπεσμένε Βασιλιά, που πας όταν η κορώνα σου ραγίσει, όταν οι υπήκοοί σου αρχίζουν να σε αμφισβητούν, όταν ακόμα και οι θερμότεροι υποστηρικτές σου θλίβονται με την εικόνα σου κάθε φορά που βγαίνεις να «πολεμήσεις»; Πού πας όταν έχανες μία στο τόσο, ενώ, πια, το «τόσο» έχει γίνει καθημερινότητα; Που πας όταν δεν μπορείς να νικήσεις ούτε τενίστες εκτός του top50; Όταν κάποτε αρκούσε και μόνο η βασιλική σου στίλβη για να θαμπώσεις τον Πιτ Σάμπρας, τον Αντρέ Αγκάσι, το Ραφαέλ Ναδάλ, το Νόβακ Τζόκοβιτς, ενώ, τώρα, τους δύο πρώτους δεν μπορείς να τους κερδίσεις γιατί απλώς έχουν αποσυρθεί, ενώ τους δύο τελευταίους δεν μπορείς γιατί απλά είναι καλύτεροι από σένα; Που πας όταν το 2013 είναι η χειρότερη χρονιά στην καριέρα σου κι εσύ «σβήνεις» τενιστικά;

Σβήνεις.

Σβήνεις.

Πού πας όταν νιώθεις λύπη;

            Κρύβεις το πρόσωπό σου στην πετσέτα, αποχαιρετάς τα πλήθη- το άλλοτε πιστό σου κοινό- και αρχίζεις ν’ ακούς τις ερινύες να σου ψιθυρίζουν με μοχθηρότητα “Ρότζερ, σταμάτα. Ξεφτιλίζεσαι”; Δέχεται το βασιλικό σου Εγώ τόσο εύκολα την ήττα, αισθάνεσαι για πρώτη φορά θνητός, η ρακέτα σου ξαφνικά ζυγίζει δύο τόνους και αδυνατείς να τη σηκώσεις; Το νο7 στην παγκόσμια κατάταξη σε ωθεί στην αγκαλιά της απόσυρσης ή, μήπως, σου γεννά την επιθυμία να προπονηθείς;

Άραγε, η φλόγα στα μάτια σου έσβησε για πάντα;

Πού πας όταν νιώθεις μοναξιά;

            Η ήττα, για σένα, είναι ένας μικρός θάνατος. Πόσους μοναχικούς θανάτους αντέχει το θνησιμαίο σου κουφάρι; Μα, ας μη γελιόμαστε, δεν είσαι πια ο ίδιος: έχεις φτάσει στα 32, δεν μπορείς να κερδίσεις κανέναν κορυφαίο τενίστα, έχεις σηκώσει μόνο μία κούπα, αυτή στο Χάλε, τα πανό “In Roger we trust” είναι ολοένα και λιγότερα σε κάθε γήπεδο που παίζεις. Σταμάτα στο τέλος της χρονιάς. Το 2014 δεν μπορεί να είναι καλύτερο.

Δεν μπορεί.

Μπορεί;

Θα σ’ ακολουθήσω  

            «Θα σ’ ακολουθήσω». Ακούς; «Θα σ’ ακολουθήσω», φωνάζουν οι αμετανόητοι οπαδοί σου μετά το Australian Open. Σε ακολουθούν γιατί, παρόλο που χάνεις από το Ναδάλ στον ημιτελικό, φαίνεται ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει. Ο αέρας που κινείσαι στο γήπεδο, το footwork, το forehand, το σερβίς- όλα δείχνουν να επιστρέφουν. Μήπως τελικά ο τραυματισμός σου στην πλάτη πέρυσι ήταν σοβαρότερος απ’ ότι ήθελες να πιστεύουμε;

            Θα σ’ ακολουθήσουν, γιατί πετάς στα σχοινιά τον Τζόκοβιτς στο Ντουμπάι και επιστρέφεις στους τίτλους. Θα σ’ ακολουθήσουν γιατί φτάνεις και σε δεύτερο τελικό στο Indian Wells, θα σ’ ακολουθήσουν γιατί, πλέον, χορεύεις και πάλι στο court, προκρίνεσαι στον τελικό του Μόντε Κάρλο, κερδίζεις το τουρνουά του Χάλε, χαϊδεύεις το τρόπαιο του αγαπημένου σου Wimbledon και ας σου γλιστράει τελευταία στιγμή από τα χέρια, θα σ’ ακολουθήσουν γιατί ναι μεν ηττάσαι στον τελικό του Rogers Cup, αλλά επικρατείς σ’ αυτόν του Cincinnati, θα σε ακολουθήσουν γιατί επέστρεψες, είσαι και πάλι εδώ, η ρακέτα ξανάγινε το σκήπτρο σου, αναρριχήθηκες στο νο3 της παγκόσμιας κατάταξης και μετά το τέλος του US Open θα πας στο νο2, θα σ’ ακολουθήσουν γιατί είσαι ο καλύτερος όλων των εποχών.

            Και των τεσσάρων: του χειμώνα, της άνοιξης, του καλοκαιριού, του φθινοπώρου.

Όταν σβήσουν λυπημένα τ’ αστέρια

            Το άστρο του US Open σβήνει. Χάνεται. Κοίτα γύρω σου. Ναι, όλοι αυτοί σε χειροκροτούν μέχρι να ματώσουν οι παλάμες τους. Γιατί κάποια πράγματα απλά δε γίνονται: 33 ετών, να δίνεις το δεύτερο αγώνα σου σε τρεις μέρες, να βρίσκεσαι πίσω με 0-2 σετ κόντρα στην επιτομή της αθλητικότητας, το Μονφίς, να σώζεις 2 match points, να φωνάζεις “Cmon!”, έτσι, απλά, για να μας θυμίζεις ότι το παιχνίδι δεν τελείωσε ακόμα, είναι 1-2 πλέον, 2-2, 3-2.

            Είσαι για 3η φορά φέτος στα ημιτελικά ενός Grand Slam– επίτευγμα τρομακτικό για οποιονδήποτε άλλον πλην εσού- αλλά δεν αρκείσαι σ’ αυτό. Θέλεις να πας στον τελικό, θέλεις να ράψεις το 18ο διαμάντι στην τηλαυγή σου κορώνα, θέλεις να κοιτάξεις και πάλι στα μάτια το Νόβακ Τζόκοβιτς και να τον αναγκάσεις να χαμηλώσει το βλέμμα.

Ε, Βασιλιά, έτσι δεν είναι;

Το βλέπετε; Εκεί, να, έχει πέσει στο πάτωμα. Ένα κομμάτι χαρτιού. Διαβάστε το όλο μαζί, είναι μόνο μια στροφή:

Πού πας όταν νιώθεις μοναξιά;

Πού πας όταν νιώθεις λύπη;

Πού πας όταν νιώθεις μοναξιά;

Θα σ’ ακολουθήσω

Όταν σβήσουν λυπημένα τ’ αστέρια.

             Αν ήσασταν κι εσείς ένας ορκισμένος οπαδός του τένις, θα βλέπατε ότι ο Ρότζερ Φέντερερ ένιωσε μοναξιά.

            Ένιωσε λύπη.

            Ένιωσε μοναξιά.

            Κι όμως θα τον ακολουθούσατε.

            Γιατί το άστρο του δε σβήνει ποτέ.    

            Ποτέ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.