Έγινα και εγώ για λίγο «Γλάρος»

0
1370

glarosΣτις πρόβες της νέας παραγωγής του Κ.Θ.Β.Ε.

Γράφει η Έφη Τσαμπάζη 

Η καθημερινότητα στο γραφείο, στο Κ.Θ.Β.Ε. με απορροφάει τόσο πολύ που δυστυχώς δεν μου επιτρέπει να «τρυπώσω» στις θεατρικές αίθουσες όσο θα ήθελα. Όχι, τις παραστάσεις τις βλέπω, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Αυτό που χάνω είναι οι πρόβες. Αυτή η μαγεία. Το πώς δένει το πάζλ, το πώς συμπληρώνονται τα κομμάτια. Αν παρακολουθήσει κανείς πρώτες μέρες πρόβα, μιας παράστασης θα είναι σίγουρος ότι αυτό το «πράγμα» δεν θα δέσει ποτέ. Και όμως την ημέρα της πρεμιέρας είναι όλα έτοιμα!

Πριν λίγες μέρες τα κατάφερα! Ήθελα οπωσδήποτε να απολαύσω λίγο από τη μαγεία του Τσέχωφ. Ο «Γλάρος» είναι από τα αγαπημένα μου έργα και δεν θα συγχωρούσα τον εαυτό μου, από την στιγμή, που «πετάει» τόσο κοντά μου να μην γίνω συνοδοιπόρος του, έστω και για λίγα λεπτά. Μπήκα με τις μύτες στην σκοτεινή αίθουσα της ΕΜΣ. Αντικρίζοντας το σκηνικό του Γιάννη Μετζικώφ ήθελα να χειροκροτήσω. Ευτυχώς συγκρατήθηκα γιατί θα γινόμουν λίγο (όσο να πεις) ρεζίλι! Η αίθουσα έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες του έργου. Έχεις την αίσθηση ότι είσαι ακριβώς πάνω στην αποβάθρα. Και είσαι! Ο Γιάννης Βούρος μαέστρος της Τσεχωφικής ορχήστρας παιδευόταν, μαζί με τον Στέλιο Τζολόπουλο, με τους εξαιρετικούς, πραγματικά, φωτισμούς της παράστασης. Κάθισα ήσυχα και άρχισα να γίνομαι μέλος της παρέας της λίμνης. Τα κύματά της πάλλονταν σε όλο το θέατρο. Εντυπωσιακό. Ένιωθες ότι σκάνε μπροστά στα πόδια σου. Θέλεις να πλατσουρίσεις. Πλατσουρίζεις και γίνεσαι και εσύ γλάρος. Δυνατός, ευαίσθητος και πάνω από όλα ελεύθερος. Ελεύθερος να σκεφτείς, να ταξιδέψεις, να αποφασίσεις, να ονειρευτείς, να σχεδιάσεις, να εκφραστείς. Η ελευθερία του θεάτρου, του σανιδιού….

Ελάχιστοι κυκλοφορούν στην αίθουσα. Ο Γιάννης Βούρος δεν ακούει, δεν βλέπει κανέναν. Φαντάζεται τους ήρωες της λίμνης, τους «χτίζει», πασχίζει μαζί τους, τους κατανοεί, κουβεντιάζει με τις επιθυμίες τους, ακουμπάει στον καημό του καθενός. Ξαφνικά τα φώτα ανάβουν. «Σε πέντε ξεκινάμε πέρασμα», κάποιος λέει. Εξαφανίζεται.

Μετά από πέντε λεπτά επιστρέφει στην σκηνή φορώντας το κοστούμι του Μπόρις Αλεξέγιεβιτς Τριγκόριν. Λίγο πιο κάτω ο Μιχάλης Συριόπουλος (πολλά υποσχόμενος ηθοποιός) τελειώνει το «ζέσταμά του». Στην σκηνή εμφανίζονται σιγά- σιγά, οι Δημήτρης Μορφακίδης, Μαρία Χατζηιωαννιδου (το βλέμμα της και μόνο δηλώνει όσα νιώθει η Μάσα), ο Χρήστος Σιμαρδάνης (απολαυστικός), ο Γιάννης Πανώριος, η Κοραλία Καράντη, η Άννα Ευθυμίου, η Ιφιγένεια Δεληγιαννίδη (εξαιρετική ως Πωλίνα στην ατάκα: «Ο άντρας είναι άντρας, είτε τριάντα, είτε εξήντα. Δεν είναι γέρος ο άντρας στα εξήντα.»), ο Κώστας Σαντάς, ο Τάσος Πανταζής, ο Χρύσανθος Καγιάς και η Χριστίνα Ζαχαροπούλου. Ο καθένας κάνει, μόνος του πρόβα, τα λόγια, τις κινήσεις του. Έρωτας, πάθος, απόρριψη, ευτυχία, επιτυχία, αποτυχία, αγάπη, ζήλια, ελευθερία. Όλα αυτά στις ατάκες, στους μορφασμούς, στις κινήσεις, στις σιωπές των πρωταγωνιστών. Απόλυτη ησυχία… Αρχίζουμε… Η ομάδα επιθυμεί να βάλει πολλά γκολ. Το αποτέλεσμα θα φανεί στις 26 Mαρτίου!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.