Έκπτωτος Άγγελος

0
709
Anastasiadiss
Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης
Ηταν θέλημα της Παναγιάς. Αυτό τουλάχιστον θα έλεγε εκείνος. Ενα διαζύγιο που έμοιαζε -και μάλλον ήταν- αναπόφευκτο. Μερικοί χωρισμοί μοιάζουν τόσο αναγκαίοι κι εκείνος του Αναστασιάδη με τον ΠΑΟΚ εντάσσεται σίγουρα σε αυτούς.
Μία ακόμα χρονιά χαμένη, άλλη μία αλλαγή προπονητή και… επιστροφή στην αφετηρία. Σαν να μην πέρασε μία μία μέρα από εκείνο το καλοκαίρι του 2012, όταν ο σύλλογος γύριζε σελίδα με την έλευση του Ιβάν Σαββίδη. Τι έχει αλλάξει από τότε; Μόνο ο κόσμος του Δικεφάλου. Πλέον είναι πιο απαιτητικός, λιγότερο υπομονετικός, θέλει πράξεις, λιγότερα λόγια και υποσχέσεις. Μοιάζει όμως και να έχει αλλοιωθεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που -περισσότερο σίγουρα από προηγούμενα χρόνια- φαίνεται να αγαπάει περισσότερο τη νίκη από την ίδια του την ομάδα. Η μισοάδεια Τούμπα, οι αποδοκιμασίες στους παίκτες, τα εύκολα θύματα, αυτό δείχνουν. Δεν ήταν έτσι οι οπαδοί του ΠΑΟΚ. Τουλάχιστον όχι σε αυτόν τον βαθμό.
Αν κάτι θα πρέπει να θεωρήσουμε οριστικό πάντως από εδώ κι έπειτα, είναι ότι έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο Αναστασιάδης για τους «ασπρόμαυρους». Ακόμα και οι τελευταίοι υπερασπιστές του πλέον πείστηκαν ότι όσο… ΠΑΟΚ κι αν κυλάει στις φλέβες σου, δεν αρκεί πάντα σε μία σχέση ομάδας-προπονητή. Για μερικούς μήνες φαινόταν ότι αρκούσε, και μάλιστα περίσσευε, η συνέχεια ωστόσο τους διέψευσε όλους οικτρά.
Το όνειρο ενός πρωταθλήματος μετά από 30 χρόνια, μετατράπηκε στον χειρότερο εφιάλτη. Μία ομάδα περίγελος, που δεχόταν το ένα κάζο μετά το άλλο, σαν να πάλευε για την παραμονή της. Οχι, δεν ήταν… ΠΑΟΚ αυτό το συνονθύλευμα κι αν τελικά το κατάλαβαν και στη διοίκηση της ομάδας, ήταν προφανώς γιατί η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Μπορεί πλέον να σωθεί η παρτίδα; Μοιάζει δύσκολο, ως εξαιρετικά απίθανο να πετύχει κάτι περισσότερο από την προηγούμενη σεζόν και το -μοναδικός ίσως- ζητούμενο πλέον είναι να ξεκινήσει η επόμενη χρονιά σε εντελώς διαφορετικές βάσεις.
*Σε οχτώ αθλητικές εφημερίδες, ούτε ΜΙΑ αναφορά στο πρωτοσέλιδο επτά εξ αυτών για τον θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη! Στην άλλη, την όγδοη, ήταν βέβαια πρώτο θέμα. Η απώλεια ενός 20χρονου, με τον τρόπο μάλιστα που αυτή ήρθε, φαίνεται πως είναι πολύ λιγότερο σημαντική από τη νίκη της… Καλλονής και της Κέρκυρας!
*Δύο αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών για να… παταχθεί η βία. Δεν πρέπει να έχει παρθεί πιο αστεία απόφαση καταπολέμησής της από τα ελληνικά γήπεδα. Πόσω μάλλον όταν η απόφαση αυτή αφορούσε μόνο τη Σούπερ Λιγκ. Ο οπαδός δηλαδή γίνεται κάφρος στο πρωτάθλημα, αλλά… αρνάκι στο Κύπελλο, όπου βρέθηκαν 70.000 οπαδοί της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Και το παιχνίδι βέβαια δεν τελείωσε ποτέ. Η χώρα που δεν είναι σε θέση να διοργανώσει ούτε καν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα!
Προηγούμενο άρθρο«Ουίσκι μπλε»: παρουσίαση του βιβλίου της Τ. Μπάιλα στις 22/3
Επόμενο άρθροΑυτό που μας αξίζει
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.