Ένας διαφορετικός Μουρίνιο…

0
469

Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης / [email protected]

Το βράδυ της Τρίτης είδαμε μία σπουδαία ποδοσφαιρική παράσταση στο Μάντσεστερ, από δύο πραγματικά μεγάλες ομάδες. Πολλοί θα περιμέναμε ή θα προσμονούσαμε ίσως η συγκεκριμένη αναμέτρηση να ήταν ο τελικός της διοργάνωσης, αλλά αυτά είναι μόνο για την ιστορία, πλέον. Αυτή έγραψε πως η Ρεάλ είναι εκείνη που θα βρίσκεται στους «8» του θεσμού και η Γιουνάιτεντ θα αρκεστεί –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- στην επιστροφή της στον θρόνο του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα όμως το ποδόσφαιρο είναι -και- εικόνες, στιγμές, είτε χαράς, είτε λύπης, που το –και μας- σημαδεύουν. Αυτό άλλωστε είναι που μένει να θυμόμαστε και κουβαλάμε για χρόνια μαζί μας. Μία εικόνα που αξίζει πραγματικά… αρκετές λέξεις, είναι και αυτή του Μουρίνιο τη στιγμή που σκόραρε η Ρεάλ, τόσο στο 1-1 της ισοφάρισης στο προχθεσινό παιχνίδι, όσο –περισσότερο- στο γκολ του Κριστιάνο (πλέον έχει γίνει συνώνυμο του Ρονάλντο), με το οποίο τα έφερνε όλα τούμπα κι έβλεπε πλέον να κρατάει την πρόκριση στα χέρια της.

Το σφίξιμο της γροθιάς του Πορτογάλου, έδειχνε πολλά κι έλεγε ακόμα περισσότερα… Όλα η πίεση που είχε ο «special one» από την αρχή της σεζόν, έμοιαζε να έχει συσσωρευτεί μέσα στην παλάμη του. Ασφυκτιούσε εκεί μέσα, αλλά ο ίδιος την κρατούσε γερά, ήταν φανερό πως δεν ήθελε να την αφήσει να βγει προς τα έξω, δεν ήθελε να αντιδράσει… ανθρώπινα, όπως θα ήταν λογικό και θα περίμενε κανείς. Να σηκώσει τα χέρια ψηλά, να αγκαλιάσει τους παίκτες του στον πάγκο, να πανηγυρίσει. Όπως ας πούμε είχε κάνει λίγα χρόνια νωρίτερα…

Μία από τις εικόνες που με τις οποίες έχει μείνει στο μυαλό πολλών ο «Μου», είναι αυτή από το παιχνίδι της Τσέλσι με την Μπαρτσελόνα τον Μάρτιο του 2005. Η ομάδα του Πορτογάλου ήταν και τότε αυτή που είχε προκριθεί, ξανά μάλιστα με αιχμές για τη διαιτησία, αφού στο τρίτο γκολ υπήρχε επιθετικό φάουλ που ποτέ δεν δόθηκε. Με ένα Μουρίνιο όμως διαφορετικό… Πιο χειμαρρώδη, πιο εκδηλωτικό, που δεν είχε λόγο και προφανώς δεν ήθελε να κρατήσει μέσα του όσα ένιωθε. Μόλις είχε ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα της λήξης και ο Πορτογάλος ξεχύνεται (όχι σαν… εμετός όπως είχε πει κάποτε ο Διακογιάννης!) σαν μικρό παιδί στον αγωνιστικό χώρο, τρέχει, στο τέλος κυλιέται στο χορτάρι. Δεν σκέφτεται προφανώς το… πανάκριβο κουστούμι του (με τέτοιο συμβόλαιο ούτε εγώ θα το σκεφτόμουν) και πανηγυρίζει σαν να έχει μόλις σκοράρει σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Αυτός ήταν ο Ζοσέ Μουρίνιο, ο… εκλεκτός, που έβρισκε πάντα τον τρόπο να ξεχωρίζει. Από την 8η Μαρτίου του 2005, μέχρι το βράδυ της Τετάρτης, είχαν περάσει, παρά τρεις ημέρες, ακριβώς οχτώ χρόνια. Ο «Μου» όμως ήταν διαφορετικός, θα νόμιζες πως πρόκειται για άλλον άνθρωπο. Ίσως για σεβασμό προς τον αντίπαλό του (και τον προπονητή της); Μα και τότε την Μπαρτσελόνα είχε -διάολε- όχι καμία ομάδα της πλάκας. Ήταν φανερό πως ο «special one» δεν ήταν πια ο ίδιος, παραμένοντας ταυτόχρονα όμως τόσο ξεχωριστός…

Προηγούμενο άρθροΠοιος αποφασίζει για την τύχη των αρχαίων μνημείων στην Ελλάδα;
Επόμενο άρθροΑσθενείς ενός κατώτερου Θεού
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.