Ένα βιβλίο για τα παιδιά με δυσκολίες

1
1110

grekou«Το κόκκινο κουτί», Γλυκερία Γκρέκου, εικόνες: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Ψυχογιός

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας – εκπαιδευτικός

Τους φίλους και τις παρέες μας τις διαλέγουμε ή μας διαλέγουν.

Έτσι δεν είναι; Νομίζω αυτό πιστεύουμε οι περισσότεροι από εμάς. Αμ, δε!

Στη δική μου περίπτωση, η κυρία ΔΕΠΥ ήρθε και μου έγινε κολλητσίδα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Ήρθε απρόσκλητη…

Έτσι μας συστήνεται ο Νικόλας και φροντίζει να μας παρουσιάσει, με τη στοχευμένη πένα της Γλυκερίας Γκρέκου, με χιούμορ, πλήρη αποτύπωση των όσων βιώνει ή προκαλεί άθελά του, ταλαιπωρείται ή ακόμα και όταν δυσκολεύει τον περίγυρο του, την οικογένεια και το σχολείο καθώς είναι ένα παιδί με ΔΕΠΥ.

…Στο τέλος κάθε επίσκεψης άκουγα τον κύριο ή την κυρία να λένε χαμηλόφωνα στους γονείς μου πως το πρόβλημα είναι η ΔΕΠΥ, Ντέπυ, κάπως έτσι την ονόμασε. Πως αυτή φταίει για τη συμπεριφορά μου..Εγώ δεν γνώριζα καμία Ντέπυ…

Σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση ο ήρωας, ο Νικόλας, μέσα από γεγονότα ξεδιπλώνει όσα ο ίδιος δεν ελέγχει και προκαλεί, αλλά και όσα αντιλαμβάνεται πως βιώνουν οι άλλοι από τη συμπεριφορά του. Μικρός ο Νικόλας κι όμως παλεύει για να κατανοήσει τα δάκρυα της μαμάς, τη θλίψη του μπαμπά, τα παράπονα των συμμαθητών του και να καταφέρει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου και της δασκάλας.

Στην αρχή δεν καταλαβαίνει γιατί τον σέρνουν πέρα δώθε σε κυρίους και κυρίες ,ή όταν προκαλεί επεισόδια μέσα στην τάξη. Μέχρι που ακούει πως για όλα φταίει η ΔΕΠΥ ή Ντέπυ και προσπαθεί να την τιθασεύσει.

Η Γλυκερία Γκρέκου, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής η ίδια με πλούσια εμπειρία, εξ αρχής, μέσα από την ιστορία της παίρνει θέση, και πολύ σωστά, προτείνοντας στους γονείς όταν αντιληφθούν κάποιες δυσκολίες του παιδιού τους να δουν το πρόβλημα και να απευθυνθούν σε ειδικούς.

Στη συνέχεια με το κείμενο της να ρέει δίχως διδακτισμούς και μαγικές λύσεις προτείνει στην οικογένεια να ακολουθήσουν την υποστηρικτική αγωγή που θα τους προταθεί σε συνεργασία και με το σχολείο που πρέπει να γίνει γνώστης της κατάστασης για να μπορέσει να αντιμετωπίσει με παιδαγωγική προσέγγιση την όποια δυσκολία.

Η δύσκολη συμπεριφορά του Νικόλα, η διάσπαση προσοχής του φτάνει στον αναγνώστη με χιούμορ ενώ αναγκάζει τον μικρό και μεγάλο αναγνώστη να αναλογιστεί πόσες τέτοιες περιπτώσεις γνωρίζει! Πως πρέπει να σταθεί δίπλα του και να το αντιμετωπίσει.

Στο «κόκκινο κουτί», το εξαιρετικό εύρημα της Γκρέκου, επιλέγει, ο Νικόλας, να κλειδώσει την ΔΕΠΥ. Στη συνέχεια, πάντα με την καθοδήγηση της συγγραφέως, ο ήρωας καταφέρνει να τιθασεύει αυτό που τον ταλαιπωρεί και γεννά τις εντάσεις στους γύρω του.

Η συγγραφέας κοιτώντας κατάματα τους εκπαιδευτικούς τους μιλά καθαρά ξεκαθαρίζοντας πως τέτοια παιδιά με τέτοιες δυσκολίες δε θα βοηθηθούν αν οι ίδιοι δεν ξέρουν από πού πηγάζει η δυσκολία τους και δεν προσπαθήσουν. Φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι και η Πολιτεία, το Υπουργείο Παιδείας, να μεριμνήσει και να καλύψει με την τοποθέτηση εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής, σε κάθε σχολείο ώστε η παροχή αγωγής να είναι αυτή που αξίζει στον καθένα.

Με απλό λόγο, γρήγορη πλοκή, όμορφα επιλεγμένα στιγμιότυπα η συγγραφέας δίνει το στίγμα της και με μαεστρία πετυχαίνει το στόχο της, που δεν είναι άλλος από το να γνωστοποιήσει την ιδιαιτερότητα που κουβαλούν κάποια σημερινά παιδιά και αυριανή ενήλικες.

Η συγγραφέας θέλει να συνομιλήσει, και το πετυχαίνει, με την κοινωνία για να κατανοήσει και να ευαισθητοποιηθεί αν θέλει να αντιμετωπίσει και να παρέχει ότι ο κάθε πολίτης δικαιούται.

«Διάγνωση, Πρόληψη, Συστηματική Ενασχόληση, Παιδεία».

Το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει για όσους δεν ξέρουν και για όσους ξέρουν ένα εργαλείο για να κοιτάξουν αυτά τα παιδιά όπως τους αξίζει.

Οι εικόνες της Αμιλίας Κονταίου, ακολουθούν το κείμενο και το απογειώνουν με τα αισιόδοξα χρώματα που φροντίζει να ντύσει τις σελίδες, αλλά και την κίνηση που αποδίδει σε σύμβολά όπως αυτό του Κόκκινου κουτιού.

…Κλείδωσα τη ΔΕΠΥ για να συγκεντρωθώ και να σκεφτώ, χωρίς να μ’ενοχλήσει,σε ένα κόκκινο κουτί, που το κουβαλάω πάντα μαζί μου, στο σχολείο, στο σπίτι μου, στο θέατρο, στο σινεμά, στις επισκέψεις που κάνουμε με την οικογένειά μου. Το κουτί αυτό είναι αόρατο και μόνο εγώ το γνωρίζω που βρίσκεται…

Μια συγκινητική ιστορία που προτάσσει ενέργειες, φωτίζει συμπεριφορές όσων κινούνται γύρω από αυτά τα παιδιά με μόνη έννοια την προσφορά και τη βελτίωση τους.

 

Οπισθόφυλλο

Τι φταίει κι ο Νικόλας είναι συχνά αφηρημένος, ζωηρός και ανήσυχος; Γιατί ονειροπολεί, πετάει ο νους του και καλπάζει σαν αλογάκι; Καρφιά έχει η καρέκλα του και είναι συνεχώς όρθιος; Φταίει η συμμαθήτρια η Ντέπυ ή μήπως η ΔΕΠΥ;
Να η λύση: ένα κόκκινο, αόρατο κουτί! Εκεί κουλουριάζεται η ΔΕΠΥ όταν ο Νικόλας δεν της δίνει σημασία.
Αλλά τι είναι αυτό που την κάνει να απομακρύνεται και να κρύβεται για ώρα στο κόκκινο κουτί, αφήνοντάς τον ήσυχο; Με ποιον τρόπο καταφέρνει να κλειδώνει τη ΔΕΠΥ στο κόκκινο κουτί και να γίνεται ένα προσεκτικό και ήρεμο παιδί; Ποιος τον βοηθάει, αλήθεια; Ο εαυτός του, η δασκάλα, οι γονείς, οι συμμαθητές του; Μήπως όλοι μαζί; Θα το μάθουμε διαβάζοντας την ιστορία…

Βιογραφικό

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.