Ένα… πάρτι που τελικά δεν θα γίνει!

0
1724

sticker

Της Έφης Τσαμπάζη/ [email protected]

Και έφτασε ο Ιούλιος και χαμπάρι δεν πήρα. Όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας με έχουν καθηλώσει. Η αγωνία για το σήμερα και το αύριο, οι νέες συνθήκες της καθημερινότητας και ο καιρός που δεν επιτρέπει στην αλμύρα της θάλασσας να μου καθαρίσει τις «κακές» σκέψεις και τα άγχη μου.

Χθες το βράδυ σε μια στιγμή χαλάρωσης θυμήθηκα ότι σε λίγες μόνο μέρες έχω γενέθλια. Και πως κλείνω τα μάτια μου, ονειρεύτηκα λέει να μπορούσα να κάνω ένα μικρό παρτάκι στο σπίτι μου και να σβήσω 39 κεράκια (πως θα χωρούσαν σε μια ατομική πάστα δεν το σκέφτηκα καθώς για τούρτα ούτε λόγος)! Ήθελα να καλέσω λίγους και καλούς φίλους. Φανταζόμουν ότι ο καθένας θα έφτανε με το ποτό και τα πατατάκια που θα έφερνε από το σπίτι του. Θα κατέφθαναν με χαμόγελα και με εκείνη την χαρά της συνεύρεσης. Βλέπεις οι τρελοί ρυθμοί μας έχουν αποξενώσει και κάθε… σύγχρονη βεγγέρα αποτελεί κοινωνικό γεγονός με ουσία. Και ενώ θα χανόμουν στις αγκαλιές τους, θα δεχόμουν τις ευχές τους, θα σβήναμε τα κεράκια, θα πίναμε τα ποτάκια, θα λέγαμε τις αταξίες και τα κατορθώματα των παιδιών μας, καμαρώνοντας ως άλλες κουκουβάγιες η συζήτηση θα πήγαινε φυσικά στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Και τότε το όνειρο μετατράπηκε σε εφιάλτη!

Είδα να «ζωντανεύουν» στο μικρό μου μπαλκόνι οι λογομαχίες που βλέπω καθημερινά στο…. ηλεκτρονικό καφενείο/ μπαράκι. Άκουσα βρισιές και ξεστομίζονται, πρόσωπα να κοκκινίζουν, οι φωνές μας να ακούγονται στα διπλανά διαμερίσματα, άλυτες διαφορές του παρελθόντος να βγαίνουν στη φόρα, οικονομικά προσωπικά θέματα να θίγονται, απειλές να εκτοξεύονται και τελικά η πίεση των περισσότερων να ανεβαίνει στο 20 και το πάρτι να διαλύεται με απειλές του τύπου «Οκ, τότε θα σε διαγράψω από φίλο μου στο Facebook». Θα μου πεις τώρα ωραίους φίλους έχεις…. Έτσι νόμιζα και εγώ ότι οι ηλεκτρονικοί μου φίλοι είχαν έναν πολιτισμό και μια ωριμότητα. Ότι μπορούν να ακούσουν την άποψη του άλλου άσχετα αν δεν συμφωνούν με τη δική τους. Και εκεί απογοητεύτηκα.

Και δεν είναι μόνο ότι κάποιοι ξεκατινιάζονται στο διαδίκτυο. Πήγα προχθές σε ένα καφέ. Στο διπλανό μου τραπέζι ένα ζευγάρι. Ήρεμο, αγαπησιάρικο. Φαινόταν στον τρόπο που κοίταζε ο ένας τον άλλον. Άρχισαν να μιλούν. Ξαφνικά οι τόνοι ανέβηκαν. Στήθηκε ένας καβγάς με τον άντρα (υπερασπιστή του ΟΧΙ) και τη γυναίκα (φανατική του ΝΑΙ). Μάλωσαν για τους πολιτικούς μας, για τα άρθρα που διαβάζουν, για το αν είναι σωστό ή όχι το δημοψήφισμα, για την πολιτική που ακολουθείται από τότε που δεν είχαν γεννηθεί. Μάλωσαν για το «αύριο», που είναι κοινό. Έφυγαν μαλωμένοι, μουτρωμένοι.

Δεν τολμώ να συναντήσω άνθρωπο στον δρόμο. Αφού με χαιρετάει. Με ρωτάει «είσαι του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ;». Μια συζήτηση που δεν γίνεται στο πόδι, ούτε εξηγείται μέσα σε λίγες γραμμές, για μένα τουλάχιστον. Φυσικά και έχω κατασταλάξει, φυσικά και έχω άποψη και ισχυρή μάλιστα φυσικά και θα ακούσω το συνομιλητή μου που διαφωνεί μαζί μου, φυσικά και θα επιχειρηματολογήσω για την προσέγγισή μου, φυσικά και θα αποχωρήσω από μια συζήτηση όπου με προβάλλουν ή διαπιστώνω ότι δεν γίνεται συζήτηση παρά μόνο μονόλογος. Όπως αυτοί οι τηλεοπτικοί μονόλογοι που με τρυπάνε τα αυτιά!

Χαίρομαι από τη μια γιατί νεαρά παιδιά (έφηβοι κυρίως), λόγω της κατάστασης, ενημερώνονται και πολιτικοποιούνται. Λυπάμαι όμως τόσο πολύ που διαπιστώνω ότι επιστρέφει ο πολιτικός φανατισμός. Θυμάμαι τότε όταν πήγαινα, για λίγα λεπτά μόνο, στο καφενείο που σύχναζε ο παππούς μου τους «εμφυλίους» που ξεσπούσαν ανάμεσα στα τραπέζια, σε κόκκινους, μπλε, πράσινους, πορτοκαλί, κίτρινους, μαύρους. Θυμάμαι τους «μεγάλους» να συζητούν και να λένε «ξέρεις η κόρη του τάδε παντρεύτηκε αυτόν που είναι υποστηρικτής αυτού του κόμματος». Και αν ήταν του αντίθετου στρατοπέδου ήταν κάτι σαν μίασμα. Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία και ο πολιτισμός ας προσπαθήσουμε να είμαστε στην ουσία λίγο πιο πολιτισμένοι και λίγο πιο δημοκράτες.

Παρακολουθώ με ψυχραιμία τα όσα συμβαίνουν. Λυπάμαι όταν διαπιστώνω ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αγωνίες αλλά διαφορετικές απόψεις για τη λύση του γρίφου να τσακώνονται, να μην μιλιούνται και να απειλούν «Θα σε διαγράψω από φίλο» (λες και γνωρίζουν όλα τα παρασκήνια, λες και κατέχουν την απόλυτη αλήθεια). Χθες το βράδυ λοιπόν πήρα δυο αποφάσεις: ούτε πάρτι θα κάνω για τα γενέθλιά μου, και οκ, δεν θα σε διαγράψω από φίλο γιατί έχω το σθένος να «ακούω» την άποψη σου όσο και να διαφωνώ μαζί σου!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.