Ή ΣΤΡΑΒΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΑΖΙ Ή ΣΤΡΑΒΑ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΜΕ…

0
1382

raptomihani

Γράφει η Ζωή Λυσαρίδου

Αφορμή για αυτή την καταγραφή των σκέψεων, η “άχρηστη” πληροφορία την οποία αλίευσα την περασμένη εβδομάδα, σχετικά με την αιτία που τα δημοφιλή ρούχα των χαμηλού κόστους πολυεθνικών εταιρειών ένδυσης είναι πολύ συχνά στραβοραμμένα.

Η αιτία, λοιπόν, είναι ότι προκειμένου οι εν λόγω εταιρείες να απαλλαγούν νομίμως από διάφορους φόρους και εισφορές (βλέπετε δεν είναι μόνον ελληνικό ίδιον) ράβουν τα ρούχα εν πλω. Το ταξίδι από τις χώρες της Ανατολής από όπου προέρχονται τα υφάσματα, αλλά και τα εργατικά χέρια, είναι προφανώς απρόβλεπτο, έρμαιο των καιρικών συνθηκών.

Οι ραπτομηχανές δουλεύουν ακατάπαυστα και κατά συνέπεια δεν αναγνωρίζουν δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Ανάλογα με τον κυματισμό και τις εντάσεις των ανέμων, κινείται και το πανί στη ραπτομηχανή και κατά συνέπεια και το γαζί στο ρούχο!

Λαχείο πώς θα φτάσει το ρούχο στο ράφι!… Από την άλλη “value for money”…

Σκοπός του παρόντος ωστόσο, δεν είναι ούτε οι συνθήκες ραφής ούτε η ποιότητα των προϊόντων.

Στο καράβι που φέρει την κυανόλευκη και που εξακολουθούμε να παραμένουμε όσοι – ακόμα – ανήκουμε στον παραγωγικό ιστό της χώρας, βρισκόμαστε πληττόμενοι και μονίμως εκπλησσόμενοι από τους πολιτικούς κυματισμούς και τις κοινωνικές θύελλες (τοπικές και διεθνείς) που μας επιβάλλονται.

Αυτό οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, σε δύο κυρίως λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι το κράτος μας δεν παρουσιάζει συνέχεια, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να μας επιβάλλονται έξωθεν κανόνες συμμόρφωσης ακόμη και για τα αυτονόητα (με απλό παράδειγμα την διαχείριση των σκουπιδιών, τους κανόνες καπνίσματος, μέχρι και την τήρηση των νόμων).

Ο δεύτερος είναι ότι εμείς ως πολίτες (αυτού) του κράτους αδιαφορούμε ως προς τη συμμετοχή μας στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις μας, αλλά και στην καθημερινότητά μας, εφόσον εξασφαλίζουμε την προσωπική μας βολή.

Μάθαμε να απέχουμε και το ονομάσαμε “πολιτική στάση”…

Μάθαμε να εκφεύγουμε γιατί “το κάνουν όλοι”…

Μάθαμε να εκβιάζουμε γιατί “έτσι διαπραγματευόμαστε”…

Μάθαμε να “χτυπάμε το κατεστημένο”, δηλαδή τον ίδιο μας τον εαυτό…

Μάθαμε να απαιτούμε τα κεκτημένα άλλων…

και θεωρούμε υποχρέωση των άλλων να μας συγχωρούν γιατί “είχαμε άγνοια”…

Αν θέλουμε ένα κράτος σταθερότητας, συνέχειας και συνέπειας θα πρέπει ο καθένας μας ατομικά να αποκτήσει εθνική, πολιτική και κοινωνική συνείδηση.

Δυστυχώς η αποδόμηση που έχει υποστεί το κράτος μας εδώ και δεκαετίες, δεν επιτρέπει την συστηματική καλλιέργεια τέτοιας συνείδησης… και δυστυχώς ούτε ηγέτες υπάρχουν πια για να την καλλιεργήσουν.

Όσοι παραμένουμε στο καράβι μας, ταξιδεύουμε με αυτήν την ελπίδα.

Αλλιώς θα πρέπει κι εμείς να το εγκαταλείψουμε…

Ή να αποδεχθούμε ότι το γαζί της συνοχής μας θα είναι πάντα στραβό…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.