Αθηνά Μαξίμου: «Η κρίση έδειξε ποιοι πραγματικά γίναμε όλα αυτά τα χρόνια»

0
518

4

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Εκείνη στο Βόλο πριν από παράσταση. Εγώ φτάνοντας εύκολα εκεί ακολουθώντας την φωνή της.

Χρόνος: Μεσημέρι Σαββάτου με συννεφιά και ζεστές κάλτσες.

Σκοπός: Να πάμε από την «Βασιλική» στην Αθηνά και τούμπαλιν χωρίς περιοριστικούς όρους.

Πόσα ταξίδια μέχρι τον εαυτό μας να κάνουμε καθημερινά άραγε; Πόσα από εκείνα αξίζουν τον κόπο τελικά; Πόσα από εκείνα μας θυμίζουν τα καλά μας και πόσα τα κακά μας; Πόσα από εκείνα μας κρατούν πίσω και πόσα μας σπρώχνουν μπροστά; Αυτές τις ερωτήσεις θα τις αποφύγουμε εύκολα αν αφεθούμε στο ταξίδι που θα μας πάει ως τα «μέσα» μας η Αθηνά Μαξίμου. Από σήμερα και για 10 παράστάσεις… θα περπατήσει με σύνεση πάνω στο σανίδι του Θεάτρου Αυλαία στην παράσταση «Βασιλική» της Βάσως Νικολοπούλου. Σε ροή και τροχιά μονολόγου, σε απόλυτη αντιστοιχία με αυτό που λέμε να πάρω παραμάζωμα τα συναισθήματα, τις πληγές, να αφηγηθώ και να ρημάξω, να με τραβήξω από το χέρι και να με παρατήσω μετά  χάμω. «Βασιλική τον έρωτα πολύ βαρύ τον πήρες…». Αυτό σιγοψιθύρισα λίγο πριν ξεκινήσει η κουβέντα μας, αλλά ευτυχώς οι λέξεις μας απομόνωσαν πέρα από κάθε μουσική ή συνειρμό. «Είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με αυτό το είδος θεάτρου και δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Δεν έχεις συμπαίκτη να σε βοηθήσει, να του πετάξεις το μπαλάκι. Έχει μια παράξενη μοναξιά η όποια δεν είναι ακριβώς μοναξιά. Αναγκαστικά έρχεσαι αντιμέτωπος με το μέσα σου. Είσαι πολύ εκτεθειμένος και οποιοδήποτε τερτίπι κι αν κάνεις που να ψευτίζει ή να μοιάζει ξένο το καταλαβαίνεις πρώτος εσύ» μου λέει για αρχή και μου επισημαίνει πως προσπαθεί να παίρνει τον κάθε θεατή ξεχωριστά μαζί της ξεκάθαρα και έντονα.

1

Μια παράσταση σκέτο καρδιογράφημα…

Όταν η Βασιλική ερωτεύεται τον Φάνη, βλέπει ακόμη τα πράγματα αγνά. Όταν η Βασιλική χάνει τον Φάνη παίζει σε πρώτο πλάνο εκείνη η χαρακτηριστική ατάκα της υπερβολής… «δεν θέλω πια να ζω». Πάνω σε τέτοια λόγια και τέτοια έργα η Αθηνά Μαξίμου μου αποκαλύπτεται. «Αντιλαμβάνεσαι πόσο βαθιά μπορείς να βουτήξεις. Μια λέξη μπορεί να αποκτήσει τεράστιο νόημα». Αυτό δεν την βαραίνει, αλλά της δημιουργεί μια μεγάλη ευθύνη. «Το κείμενο έχει μια ιδιορρυθμία. Είναι λογοτεχνικό. Είναι μια νουβέλα. Έχει το αφηγηματικό του κομμάτι σε πρώτο πρόσωπο κι έχει κι ένα άλλο –τα πλάγια γράμματα- που είναι πιο ποιητικό… σαν να μιλάει το μέσα του προσώπου, η ρωγμή του προσώπου» μου τονίζει. Αυτό το έργο δεν στερείται καθόλου από ποιητικές εικόνες. Μια εξ’ αυτών την μοιράζεται η Αθηνά μαζί μου. «Παιχνίδια είναι όλα… επιτραπέζια επικρεβάτια, επιθανάτια». Μέσα στην οδύνη ή την αισιοδοξία που κρύβει η παραπάνω διαπίστωση θα βρει κανείς τα πάντα. «Υπάρχουν κάποιες στιγμές με τα δυνατά τα αισθήματα κι απ’ την άλλη έρχεται η ζωή και η πραγματικότητα και το μάταιον για να σου δείξει ότι τα πράγματα είναι πιο απλά και ταυτόχρονα τόσο σύνθετα… όσο πιο πολύ βαθιά πηγαίνεις τόσο πιο πολύ στα ρηχά θέλουν να βγουν». Αυτή την αντίφαση μας πήρε ώρα για να την ξεφορτωθούμε. Δεν χορταίναμε τις λέξεις. «Σαν καρδιογράφημα. Υποκριτικά έτσι το αισθάνομαι. Μια στα ύψη και μετά στο έρεβος. Είναι ο έρωτας, είναι η μνήμη, είναι η προδοσία, είναι η αφοσίωση, είναι οι σχέσεις. Ακουμπάει πάνω σε πολλά, μόνο που όλα λέγονται μέσα από το πρίσμα του έρωτα» μου δηλώνει χωρίς να νιώθει φθορά ή κόπωση. Αυτό ισχύει και για τις πρόβες της που ξεκίνησαν Πέρυσι τον Απρίλιο στην Αθήνα και κράτησαν μόλις 40 μέρες. «Και μετά ήρθε η Ανάσταση» μου λέει χαμογελώντας με ανακούφιση. Ευελπιστεί στη Θεσσαλονίκη να κάνει το ίδιο «μακροβούτι» στα βαθιά. Αυτό την γοητεύει κιόλας. Δεν αρνείται να μεταβεί από το φως στο σκοτάδι. «Κάπου τελειώνει το οξυγόνο και κάπου το ξαναβρίσκεις». Αυτή την φράση της την φύλαξα στο πίσω μέρος του μυαλού μου για τις νύχτες που δεν περνούν, για τις μέρες που δεν θα χω μια χαραμάδα να κοιτάξουν τα μάτια μου.

athina

Οι ρόλοι… κι εκείνη στο διάβα τους χωρίς ν’ αλλάζει «σύσταση»

Οι ρόλοι δεν την ενδιέφεραν ποτέ. Οι συναντήσεις  ήταν ανέκαθεν ο στόχος της, αλλά θα ήθελε σαν τρελή να παίξει έναν ανδρικό ρόλο. Είναι ένα στοίχημα που θα το έβαζε άνετα. «Δεν θέλω ησυχία. Θέλω όλα να είναι ανήσυχα» μου εξηγεί και συνεχίζουμε με τους ρόλους κι αυτήν απέναντί τους. «Την Αθηνά δεν την έχασα ποτέ μέσα στους ρόλους. Για μένα δεν είναι κάτι διαφορετικό ο ρόλος. Ούτε και η δουλειά μας διαφέρει. Με έναν παράξενο τρόπο είναι ίδια. Ο τρόπος αλλάζει μόνο. Οι εσωτερικές διαδρομές είναι ίδιες. Στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου. Στο θέατρο υπάρχει άλλη αίσθηση. Στο θέατρο δεν αναπαράγεται ούτε η στιγμή. Μια κουβέντα την λες και δεν έχει επιστροφή και κάθε μέρα είναι αλλιώτικη. Από την μια μέρα στην άλλη…  κάποια κύτταρα σου έχουν πεθάνει και κάποια άλλα έχουν γεννηθεί και οι θεατές είναι άλλοι. Άλλοτε βγαίνεις και πονάει το αυτί σου ή έχεις πυρετό κι άλλοτε δεν είσαι στα πολύ καλά σου». Ανοίγοντας φύλλα καρδιάς και σκέψεων με πήγε πίσω στα χρόνια που φοιτούσε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, τότε που ο καθηγητής της, ο κύριος Βάγιας, είπε απλά, λιτά κι απέριττα πως «στην παράσταση δεν πας μόνο αν είσαι στο φέρετρο»… κι αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσει ποτέ. «Είναι σκληρό και άγριο. Για μένα είναι προέκταση της ζωής μου, προσωπική συνέχεια. Κι αυτό που μπορώ να κάνω είναι… να διαβάζω, να μαθαίνω, να παρατηρώ τον εαυτό μου και τους άλλους, να παρατηρώ τη φύση, να φροντίζω το σώμα μου, τη φωνή μου… είναι λίγο πρωταθλητισμός» επιμένει. Αυτή η στρατιωτική πειθαρχία είναι ο δικός της τρόπος για να λειτουργεί, αλλά όταν επιθυμεί να βγει από τα επαγγελματικά της σύνορα παίρνει φόρα και αράζει πλάι στη θάλασσα ή σε κανένα ήσυχο μέρος κοντά σε βουνό. «Μ’ αρέσει να πηγαίνω στα Κύθηρα». Αυτή την ατάκα την ένιωσα σαν εξομολόγηση, όπως και όλα όσα την ενοχλούν αυτή την εποχή. «Ένα από τα πράγματα που με ενοχλούν είναι η έλλειψη αλληλεγγύης. Το να βγει κάνεις από τον εαυτό του και να κοιτάξει λίγο δίπλα του… το χρειαζόμαστε πολύ στην παρούσα φάση. Προσωπικά πιστεύω πως δίνει κουράγιο και σε αυτόν που κάνει την έξοδο από τον εαυτό του και σ’ αυτόν που εισπράττει το βλέμμα πάνω του. Η κρίση έδειξε ποιοι πραγματικά γίναμε όλα αυτά τα χρόνια. Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του, τα δικά του με την έννοια της ιδιοκτησίας του και της κτητικότητας. Είναι δικά μου και δεν τα πειράζει κανένας. Το αυτοκινητάκι μου, το σκαφάκι μου, το εξοχικό μου. Και το αποτέλεσμα είναι αποτρόπαιο». Για εκείνη πάντως δεν άλλαξε ριζικά κάτι με την κρίση, καθ’ ότι άνθρωπος χαμηλών τόνων και με συνείδηση του τι φέρνει την ευτυχία τελικά. «Επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά ότι τα πράγματα στην ζωή που μπορεί να σε κάνουν ευτυχισμένο είναι πολύ απλά. Να κάτσεις 5 λεπτά στη θάλασσα, να ξυπνήσεις το πρωί και να ακούσεις κατά λάθος στο ραδιόφωνο ένα ωραίο τραγούδι, να περπατήσεις στο δρόμο κι ένας άνθρωπος να σου χαμογελάσει» μου απαντά με σιγουριά. Συμφωνήσαμε μάλιστα πως η απλότητα είναι ένα τεράστιο θέμα και πως πρέπει πρώτα να περάσεις από την σύνθεση στην αποσύνθεση. «Αν περνούσαμε απευθείας από το σύνθετο στο απλό… το απλό θα ήταν κενό». Στη Θεσσαλονίκη πάντως έρχεται γεμάτη με σκέψεις που θέλει να μοιραστεί. «Θέλω να μοιραστώ ένα ταξίδι, να σας πω μια ιστορία, να δώσουμε μια ωραία χειραψία και εύχομαι να πάρω ωραίες εικόνες και αισθήματα μαζί μου φεύγοντας».

Tip αναμνηστικό… που δεν «ξαναφορέθηκε»

«Είναι κρίμα να ορίζουμε τι θα πάρουν οι άλλοι από μας. Το θέμα είναι να είσαι παρών στους ανθρώπους που σ’ αγαπούν».

Αθηνά Μαξίμου

Info:

«ΒΑΣΙΛΙΚΗ»

της Βάσως Νικολοπούλου

στο Θέατρο Αυλαία

Από 27 Νοεμβρίου και για 10 μόνο παραστάσεις

 

Συγγραφέας Βάσω Νικολοπούλου

Σκηνοθεσία Λίνα Ζαρκαδούλα

Ερμηνεύει η Αθηνά Μαξίμου

Φωτισμοί Νίκος Βλασόπουλος

Σκηνικά-Κοστούμια Άση Δημητρολοπούλου

Μουσική Λάμπρος Πηγούνης

 

Φωτογραφίες Γιάννης Βασταρδής

Οργάνωση Παραγωγής Γεωργία Παναγιωτοπούλου

Παραγωγή αρτivities

 

Ημέρες & ώρες Παραστάσεων

Δευτέρα-Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00

 

Τιμές εισητηρίων: Κανονικό 15€, Φοιτητικό-Ανέργων: 12€

 

 

Προηγούμενο άρθροΟι «Συμπέθεροι Από τα Τίρανα» στο Ράδιο Σίτυ
Επόμενο άρθροΕκπληκτικό γκολ Ιμπραήμοβιτς
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.