Αιμίλιος Χειλάκης: «Η θέση του ηθοποιού είναι και πολιτειακή, όχι μόνο ψυχαγωγική»

0
716

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected] / f/b Eleni Skarpou / eliaskarpou.blogspot.com

Τόπος: Εκείνος στο κάθισμα του λεωφορείου ταξιδεύοντας για Καβάλα. Εγώ σε μια βεράντα με θέα το Ιόνιο.

Χρόνος: 27 λεπτά και 28 δεύτερα έγραψε το κινητό μου και μου φάνηκε πως είχα περάσει μαζί του ώρες ολάκερες.

Σκοπός: Να μπω στο ρόλο του Δία και να βγω από τον ρόλο του ανακριτή.

Κάθε άνθρωπος σου δίνει αυτό που θέλει κι εσύ μπορείς απλά να το πάρεις, να το εκτιμήσεις και να το μοιραστείς. Υπάρχουν μάλιστα φορές που αυτό που σου δίδεται είναι τόσο μαγικό και δεν έχει να κάνει μόνο με μια ξεχωριστή προσωπικότητα, αλλά με μια νέα «πολιτεία» που ανοίγεται μπροστά σου. Ειλικρινής αύρα ανάμεσα σε λέξεις με ουσία που δύσκολα τις κρατάς για σένα. Σε ρόλο θεού και σε μια παράσταση με αμέτρητα μηνύματα, ο Αιμίλιος Χειλάκης δίνει τα ρέστα του μαζί με άλλους δέκα άντρες επί σκηνής. Ως Δίας εμφανίζεται απόψε στο Θέατρο Δάσους στον «Οιδίποδα τύραννο» που σκηνοθετεί ο μεγάλος Λιθουανός σκηνοθέτης Τσέζαρις Γκραουζίνις. Στο πλάι του ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και μια σειρά από αξιόλογους ηθοποιούς, δίνουν εκείνη τη διάσταση που θέλει το θείο να αντιμετωπίζεται ως παιχνίδι. «Το θείο είναι ανθρώπινη επινόηση» μου λέει και μετά ξεκινά μια ωραία ιστορία για το πώς το αρχαίο δράμα φιλοξενούσε πάντα θηλυκούς ρόλους σε αρσενικά κορμιά. Και δεν είναι απλά η βαριά τιμωρία της μιασματικής διάστασης που κουβαλά η γυναικεία φύση ως απόγονος της Εύας, αλλά κυρίως το γεγονός πως οι άντρες μένουν για πάντα παιδιά και μπορούν να εθιστούν στο παιχνίδι με τους πιο αγνούς όρους.

 

Δεν χρειάζεται πάντα να ξεκλειδώνουμε όλες τις πόρτες!

Είναι μια από τις φορές που δεν κοίταξα από την κλειδαρότρυπα. Δεν ξεσκέπασα κάποια απόκρυφη πτυχή του Αιμίλιου Χειλάκη. Δεν προσπάθησα καν. Όπως λέει κι εκείνος εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε βαλθεί να εξανθρωπήσουμε τους καλλιτέχνες. Κάπως έτσι μάλλον χάνεται η μαγεία των θαυμαστών ανθρώπων. Μπορεί και να είναι έτσι. Μπορεί και όχι. Σίγουρα πάντως τα συμπεράσματα είναι πολλά. Από μια τόσο οικεία και επιβλητική συνάμα φωνή έμαθα πως το ταλέντο δεν χάνεται ανάμεσα σε διπλούς και τριπλούς ρόλους, πως η τέχνη δεν μπορεί να σου αφαιρέσει το δικαίωμα στο λάθος, πως η θέση του ηθοποιού δεν είναι μόνο ψυχαγωγική, αλλά και πολιτειακή και πως θέλει δύναμη να συνεχίζεις σε άδειο θέατρο. Κι αν για κάποιους η αποτυχία ενός πρωταγωνιστή μετριέται στα εισιτήρια που κόβει, ο ίδιος δεν φαίνεται να τρομάζει. Στέκεται στα θετικά σημεία της δουλειάς του. «Η επιτυχία είναι η στιγμή που τελειώνει η παράσταση και είμαστε χαρούμενοι στα καμαρίνια». Πως αντιμετωπίζει τα κείμενα μεγάλων συγγραφέων; Απλά είναι ανοιχτός σε όμορφες συνεργασίες κι εκείνες του χαρίζονται απλόχερα.

«Όχι άλλο κλαυθμό και οδυρμό και μεμψιμοιρία. Η επαπειλούμενη σπάθα ας μας καρατομήσει»

Πώς να αποφύγεις μια συζήτηση με πολιτική χροιά, όταν αυτό είναι το πλαίσιο της καθημερινότητας μας; «Ζούμε σε κυβερνήσεις καθολικού χριστιανισμού, λες και πρέπει να διαβείς την καθαρτήρια οδό για να πας στον παράδεισο. Φτάνει πια. Η πολιτική σκηνή είμαστε εμείς. Έχουμε τι κυβερνήσεις που ψηφίσαμε, τώρα ας πάμε παρακάτω». Το λέει και το απαιτεί. Γιατί για εκείνον ο άνθρωπος πρέπει να είναι αξιοπρεπής ότι κι αν του συμβαίνει. «Πρέπει να αντιμετωπίζουμε το μιασματικό της μοίρας μας με το μιασματικό της επιλογής μας». Ναι… ακριβώς έτσι θα έπρεπε να είμαστε πλασμένοι οι Έλληνες. Ακριβώς έτσι θα έπρεπε να χτίζουμε σε ομαδική βάση τα νέα θεμέλια μας στο αβέβαιο αύριο. Μεταξύ κρίσης, αβεβαιότητας και αλληλεγγύης, οι λέξεις κύλησαν στην πλευρά των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ και στην ωραία έξαρσή τους. Η συνεργασία του με το Φεστιβάλ Αθηνών και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βόλου είναι μια απόδειξη μιας νέας τάσης στις θεατρικές παραγωγές. «Αν και τα ΔΗΠΕΘΕ κινδυνεύουν με κλείσιμο είναι σημαντικό να τα ενθαρρύνουμε. Προσπαθούμε να γεννήσουμε μια ανάγκη συμπράξεων κι αν είναι να παράξουμε έργο να το παράξουμε πλάι στους θεσμούς, αν όχι να γυρίσουμε στην ανυπαρξία του θεάτρου», μου αναφέρει. Έκλεισα το τηλέφωνο κρατώντας μια ατάκα με νόημα: «Είναι σημαντικό να πούμε ότι ήμασταν παρόντες». Παρούσα λοιπόν σε μια ιδιόμορφη συνάντηση με τον Αιμίλιο Χειλάκη, έχω να πω, πως ταξιδεύοντας με την φαντασία και οδηγό την φωνή, οι άνθρωποι μοιάζουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο.

 

Προηγούμενο άρθροΑνοιχτές συναυλίες της Φιλαρμονικής Θεσσαλονίκης
Επόμενο άρθροΕφημερίδες και Ιντερνετ μαζί στη νέα εποχή των ΜΜΕ
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.