Αιμίλιος Χειλάκης: «Κρυβόμαστε πίσω από την αδυναμία των καιρών για να γίνουμε πιο σκληροί»

0
1185

emilios-hilakis

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Καθισμένοι απέναντι από την σκηνή του θεάτρου Αριστοτέλειον… ρεμβάζοντας τις προετοιμασίες.

Χρόνος: Λίγο πριν από την παράσταση του περασμένου Σαββάτου.

Σκοπός: Να μείνει «Μόνος με τον Άμλετ»… κι εγώ να κρυφακούω χωρίς ενοχές.

Δεν του αρέσουν οι προσωπικές συζητήσεις, αλλά μιλάει σε προσωπικό τόνο και εκφράζει την άποψη του χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν έχει το αψεγάδιαστο ενός ιδανικού ηθοποιού, γιατί ο ίδιος δεν τρέφει τον εαυτό του με την ιδέα της τελειότητας του. Δεν θα τον βρείτε σιωπηλό ούτε με σφαίρα, γιατί μιλάει, μιλάει, μιλάει… αλλά ευτυχώς ξέρει τι λέει, δεν το λέει στο βρόντο κι όταν πρόκειται να ακούσει γίνεται πιο δοτικός από ποτέ. Αιμίλιος Χειλάκης. Για την φωνή του δεν θα πω τίποτα. Για τους τηλεοπτικούς ρόλους του δεν θα πω τίποτα. Για την παράσταση στην οποία χρωστάμε την παρουσία του στην πόλη μας όμως… θα πω όσα περισσότερα μπορώ. «Μόνος με τον Άμλετ» μέχρι τις 6 Απριλίου στο Θέατρο Αριστοτέλειον, σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά και με τον Σαίξπηρ να ζυγώνει κάθε τόσο στο σανίδι και να αφήνει τις γραφές του στην ατμόσφαιρα. Βέβαια, όσα στοιχεία και να δώσω από την μετάβαση στους χαρακτήρες που ενσαρκώνει, όσες ατάκες κι αν κλέψω αυτούσιες κι ατόφιες… η πραγματικότητα του θεάτρου είναι εκείνη η στιγμή που φοράς τα γυαλιά του θεατή και είσαι απέναντι. Απέναντι του η εξουσία, ο έρωτας, οι οικογενειακές αρχές, η συνωμοσία, οι αξίες, το μίσος, η εκδίκηση… γίνονται ένα κουβάρι με τελικό στόχο εμάς και την αφύπνισή μας. Μόνο αυτοί οι ρόλοι τον φλερτάρουν τα τελευταία χρόνια, γιατί εκείνους αφήνει να το κάνουν και εκείνους θέλει να υποδύεται. Να έχει να πει κάτι. Να έχει να δηλώσει μια θέση. Να έχει να προσφέρει έναν δρόμο σκέψης. Το πιο σπουδαίο είναι πως πριν ξεκινήσει η παράσταση… εκείνος είναι ήδη στην σκηνή με πρωτότυπο τρόπο κι εμείς γινόμαστε θεατές πριν την ώρα μας, γινόμαστε το κοινό στην προετοιμασία του, γινόμαστε οι μάρτυρες του καθώς κοιτάζεται για τελευταία φορά στον καθρέφτη πριν βγει να παίξει οκτώ ρόλους μαζί.

AMLET

Ο Άμλετ ως νέος Έλληνας και η κρίση που μας στέρησε τις πράξεις…

«Αρχινάει να φαίνεται η ψυχή μου, τη βλέπω…». Είναι λόγια του Άμλετ κάπου στα μισά του έργου, καθώς αναμετριέται με τη νέα αδικημένη του φιγούρα. «Μέσα σε αυτό το κείμενο δεν είναι μόνο ο Άμλετ που είναι αδικημένος και συγκρούεται με την εξουσία. Όλοι οι ήρωες με έναν τρόπο είναι συνθλιβόμενοι από την εξουσία, ακόμη και οι εξουσιαστές» μου λέει ο Αιμίλιος και μου εξηγεί λίγο παρακάτω… αυτό που συνάντησα κι εγώ ρίχνοντας το βλέμμα μου πάνω στην ερμηνεία του. «Βρήκαμε τον τρόπο όλοι οι ρόλοι να περνούν πάνω από μια λεπτή κόκκινη κλωστή και να φαίνεται μεν ότι ένας ηθοποιός παίζει οκτώ ρόλους, αλλά ουσιαστικά να φαίνεται ότι ένας ηθοποιός διαβάζει ένα ολόκληρο κείμενο». Με κάποια αντικείμενα-αναφορές που έχουν ορίσει με τον Μανώλη Δούνια –με τον οποίο και σκηνοθετούν από κοινού- οι ρόλοι αλλάζουν και είναι προφανής η αλλαγή από τον Άμλετ στον Κλαύδιο, στην Οφηλία, στον Πολώνιο, στην μαμά του την Γερτρούδη, στον Οράτιο, τον Λαέρτη… αλλά και τον νεκρό βασιλιά της Δανίας τον πατέρα του. Με τον πιο απλό και συμβολικό τρόπο, με την ένταση των λέξεων, των συναισθημάτων, των εικόνων που δημιουργούνται επί σκηνής ο Αιμίλιος Χειλάκης είναι πιο μόνος από ποτέ με τον Άμλετ του. «Είναι ένας tricky τίτλος. Ουσιαστικά καταγγέλλουμε την μοναξιά… καταγγέλλουμε την μη συλλογικότητα και είναι πολύ δυνατή αυτή η συνθήκη. Δεν καμώνομαι τους ρόλους, τους παίζω με την έννοια του παιχνιδιού, γιατί αν προσπαθήσεις να τους προσεγγίσεις ψυχολογικά χάνεις κάτι από το τεράστιο τους. Οι ψυχολογίες εδώ είναι σαν να παίρνεις το τριμμένο τυρί και να το κάνεις ακόμη πιο τριμμένο… ποτέ δεν θα το δεις πάνω στην μακαρονάδα σου» συμπληρώνει και με τις παρομοιώσεις η κουβέντα μας δυναμώνει κι άλλο. «Εγώ δεν κάνω τίποτε παραπάνω από το να σου πω τα λόγια μεγάλων ανδρών και γυναικών. Αυτή είναι η ιερότητα μου. Αν έχει κάποια ιερότητα ο ηθοποιός είναι αυτή η μεταφορά. Αν μπορέσει σε αυτή την μεταφορά να πει και την γνώμη του την πολιτειακή, την πολιτική, την κοινωνική γίνεται ακόμη πιο σημαντικό το κείμενο, γιατί έχει πια λόγο για να ανέβει». Όσο για τις μεγάλες ερμηνείες της εποχής μας; Ξέρει πως είναι το άχτι των ηθοποιών, όταν θέλουν μέσα από έναν ήρωα να μιλήσουν για την σημερινή απραξία. «Ο Άμλετ είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, με ένα υπέροχο μυαλό, ένα παράδειγμα της μη πράξης. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν υπέροχα μυαλά, τα οποία δεν τα χρησιμοποιούν για να πράξουν κάτι. Οι εξουσιαστές τα χρησιμοποιούν για να ιντριγκάρουν και για να διολιοφθορίσουν και οι εξουσιαζόμενοι τα χρησιμοποιούν για να ξεφύγουν από αυτή την ίντριγκα. Κανείς όμως δεν πράττει… ίσως μόνο ο Κλαύδιος» σημειώνει και έχει φτάσει η στιγμή όπου θα αναζητήσουμε αυτή την «μη πράξη» στο σήμερα. «Θα φανώ καιροσκόπος αν πω ότι ο Άμλετ είναι ο νέος Έλληνας, αλλά τόσο καιροσκοπικά έχει ανέβει αυτή η παράσταση, για να μιλήσουμε για το σήμερα, για να πούμε… “κοιτάτε ένας  μεγάλος ποιητής μίλησε για κάποιον ο οποίος σκέφτεται υπέροχα, αλλά δεν πράττει, μήπως κι εμείς είμαστε έτσι;”». Αφήνοντας πίσω αναλύσεις για το πώς φτάσαμε στην κρίση με τράβηξε στην ουσία των σκέψεών του. «Έχει αλλάξει η συμπεριφορά σου ως προς το φαγητό σου; Το πετάς αυτό που μένει; Αν δεν το πετάς το δίνεις σε κάποιον άλλον να το φάει; Στην Αθήνα βλέπεις δίπλα από τα σκουπίδια σακουλίτσες που κρέμονται με φαγητό μέσα. Αυτό είναι φοβερή κίνηση για τους άστεγους. Προσπαθώ κι εγώ να τα δίνω κάπου». Κι αν έχουμε κουραστεί να συζητάμε, να γράφουμε, να εξηγούμε και να καταπιανόμαστε με την κρίση… δεν θα τελειώσει αυτή η κούραση ώσπου να περάσουμε σε άλλη φάση. Μέχρι τότε; «Όλοι φοβικοί είμαστε. Αυτό που έχει χτυπήσει η κρίση περισσότερο είναι το μετά. Παλιά μπορούσες να πεις… θα κάνω αυτό και μετά θα κάνω αυτό και μετά θα κάνω αυτό. Είχαμε όνειρα και δεν εννοώ τα ονειροδάνεια. Και τώρα είναι σαν να έχει ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και να έχουν βγει όλα εκτός από την ελπίδα. Μας έχουν φτάσει να παρακαλάμε πότε θα δούμε το μικρό πουλάκι και δεν είναι καθόλου ωραίο αυτό. Όχι πως η ελπίδα είναι το φάρμακο για κάθε νόσο, αλλά σε βοηθάει να πεις… “θα πράξω”. Εγώ λοιπόν από σκηνής αυτό σας λέω. Σηκωθείτε, πράξτε, πείτε την γνώμη σας. Είναι σημαντικό να πούμε την γνώμη μας και να έχουμε τα αυτιά να ακούσουμε και τον άλλον». Για εκείνον έτσι αποδεικνύεται πως το θέατρο θα εξακολουθεί να υπάρχει και στα δύσκολα χρόνια, ακόμη και με έναν άνθρωπο να παίζει ένα ολόκληρο έργο. «Το καλύτερο βέβαια θα ήταν να το ανεβάζαμε με full cast, αλλά δεν υπάρχουν τα λεφτά πια για να το κάνεις αυτό. Μπαίνουμε εναλλακτικά στο μεγάλο σκεύος και το διασκευάζουμε» δηλώνει και συμφωνώ μαζί του πως σε αυτή την διασκευασμένη εκδοχή της μιας ώρας και του ενός τετάρτου «μπορεί να σωθεί μια μεγάλη αλήθεια».

amlet2

Η βία της ημιμάθειας, τα ελληνικά δίπολα και… η ανάγκη του «ανοίγομαι»

«Πράξε. Για κάποιους αυτό το “πράξε” σημαίνει “πάρε την ελληνική σημαία και σπάσε κεφάλια”. Εκεί λίγο έχει χαθεί το μέτρο. Πάντα ήμασταν βίαιοι βέβαια». Έχουμε μπει πια στα βαθιά. Κολυμπάμε στις ποιότητες της ζωής μας και ο Αιμίλιος στοχεύει στα αδύνατα σημεία μας. Γιατί έχουμε λειτουργήσει και λειτουργούμε έτσι ως λαός; «Γιατί στην ουσία είμαστε αμόρφωτοι. Όποιος δεν γαμάει… βαράει. Για να φλερτάρεις πρέπει να είσαι μορφωμένος. Ή φλερτάρεις και πιάνεις ένα μπούτι ή φλερτάρεις με το λόγο. Φαντάζομαι ότι ο λόγος είναι καλύτερος από το να πιάσεις ένα μπούτι. Όχι πως εγώ είμαι ο πιο μορφωμένος, αλλά προσπαθώ να νικήσω την ημιμάθεια μου. Κραυγάζουν οι μεγάλοι ποιητές. “Το καινούριο που έρχεται πάντα φοβίζει και δημιουργεί πόλεμο” λέει ο Ευριπίδης. “Ο πόλεμος είναι αποτέλεσμα πράξεων ανθρώπινων οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με το θεϊκό” λέει ο Σοφοκλής. Αν τα ξαναδιαβάσουμε θα ανακαλύψουμε ότι δεν διαβάζουμε οι Έλληνες» υπογραμμίζει και σε ελεύθερη απόδοση όλων των παραπάνω οδηγούμαστε στο χιλιοειπωμένο «η μη γνώση φέρνει βία». Δεν νιώθει σε καμία περίπτωση ιεραπόστολος, ούτε και καυχιέται για τον τρόπο που εκείνος κοιτάει τον κόσμο όταν οι άλλοι αρνούνται. Ξέρει πολύ καλά όμως γιατί είναι αυτό που είναι κι όχι κάτι άλλο. «Εγώ δεν κάνω τέχνη για να ψυχαναλυθώ, εγώ κάνω τέχνη για να ψυχαγωγήσω, για να συγκινήσω. Εγώ δεν κάνω τέχνη για να συγκινηθώ ο ίδιος. Εγώ συγκινούμαι όταν δουλεύω τα πράγματα, στην πρόβα μου ή όταν διαβάζω ένα κείμενο. Αυτό που θα με συγκινήσει θα το δουλέψω τεχνικά για να στο δώσω έτσι ώστε να συγκινηθείς εσύ». Ήταν όμορφο που καταρρίψαμε την αυτοαναφορικότητα του ηθοποιού, που της αφαιρέσαμε την αίγλη, που βάλαμε τα πράγματα στη θέση τους. «Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε ελαφρείς. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι καλλιτέχνες που δουλεύουν στο θέατρο κάνουν τέχνη» μου λέει. Εν συνεχεία μπλέξαμε στην κουβέντα μας τους λατρεμένους του. Από τον Γκότσεφ μέχρι τον Λευτέρη Βογιατζή κι από τον Μαρμαρινό μέχρι τον Καραθάνο… είναι οι άνθρωποι της τέχνης του που εμμένουν στην άποψή τους και γι’ αυτόν η εμμονή αυτού του είδους δεν είναι κακό πράγμα. Αυτό που αντιπαθεί πλήρως είναι τα δίπολα που κάνουμε στην Ελλάδα. Έχοντας μάλιστα δώσει σε όσα λέμε μια πολιτικό-κοινωνική χροιά με μυεί στην χαρά να του να ανοίγεσαι, του να λες και να ακούς. «Αυτοί που έχουν ψηφίσει Χρυσή Αυγή είναι άνθρωποι που ψήφισαν κάποτε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και ΚΚΕ. Θα τους ακούσω για να ξέρω τη θέση τους, ώστε να μπορέσω να αντιτάξω τη δική μου. Ας ανοιχτούμε. Τι είναι ένας άνθρωπος που ψηφίζει ΧΑ; Τι είναι ένας άνθρωπος που ψηφίζει ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τι είναι ένας άνθρωπος που ψηφίζει ΚΚΕ ή «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ» του Σταύρου Θεοδωράκη; Μ’ αυτούς τους ανθρώπους περπατάς δίπλα δίπλα, τρως μαζί τους. Είναι άνθρωποι που κατά την γνώμη μου αποκτήσανε μια λάθος κοινωνική συνείδηση. Η δυνατότητα μου είναι να στο αποδείξω με τον τρόπο μου από σκηνής». Λόγω της πρότερης εμπειρίας του και της αναγνωρισιμότητάς του τόσο απλά και τόσο μαγικά μπορεί να μιλήσει στο κοινό του από το σανίδι.

xeilakis

Ο πόνος ως σημάδι ζωής, τα επόμενα βήματα και η πολιτική που δεν του κάνει!

Εδώ ο Άμλετ έρχεται δριμύτερος και σμπαραλιάζει τα πάντα μας. «Να πεθάνεις; Να κοιμηθείς; Να κοιμηθείς και να κοιμηθούν οι πόνοι; Μα από αυτούς είσαι φτιαγμένος». Αλλιώς το νιώθεις γραμμένο στο χαρτί, αλλιώς το ακούς σε μια θεατρική αίθουσα. «Αν δεις αυτόν τον πόνο και τον παραδεχτείς… κάποιος μπορεί να θέλει να στον θεραπεύσει. Απλά επειδή φοβόμαστε δεν το δεχόμαστε, γι αυτό έχουν δουλειά οι ψυχαναλυτές» μου λέει ο Αιμίλιος Χειλάκης. Είπα να βγάλω τα ελάχιστα δυνατά εσώψυχά του χωρίς ακούσιες παρεμβάσεις και δεν μου γύρισε την πλάτη. «Είμαι φοβικός, με άμυνες, με κόμπλεξ… απλά προσπαθώ με έναν τρόπο όταν κάποιος μου κάνει μια παρατήρηση ή μια κακή κριτική να δουλέψω πάνω σε αυτή. Η κακή κριτική στο θέατρο σου βρίσκει κάτι που πραγματικά έχεις κάνει λάθος και στο χτυπάει». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πτοείται, αλλά έχει μάθει να είναι ανοιχτός. «Όταν είμαστε ανοιχτοί δημιουργούμε χώρο και στον άλλον να αναπνεύσει». Και παρά το γεγονός πως δεν είχα προλάβει να πάρω ανάσα από τη συζήτησή μας… δεν διανοήθηκα ούτε λεπτό να διακόψω τον ειρμό του. Στο τέλος μου παραδέχεται: «Είμαι παρλαπίπας, μ’ αρέσει να μιλάω, να λέω, αλλά μου αρέσει και να ακούω όταν υπάρχει άνθρωπος που έχει καθαρή γραμμή. Δεν μπορώ να ακούσω για πολλή ώρα κάποιον που μου τα μπερδεύει». Τα θεατρικά του μπερδέματα θα συνεχιστούν μετά τον Άμλετ στον καλοκαιρινό «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή, σε ρόλο Πτολεμαίου, στην Επίδαυρο. Ο επόμενος χειμώνας πάντως θα τον βρει στο δημοτικό θέατρο Πειραιά με τα «Κόκκινα Φανάρια» του Γαλανού. Αν τον πίεζα λίγο παραπάνω θα μου έλεγε και τα σχέδια για το καλοκαίρι του 2015, αλλά προτίμησα να πάρουμε τον χρόνο μας ως θεατές. Άλλωστε εκείνος προνοεί γιατί είναι και παραγωγός και η διττή του αρμοδιότητα δεν του επιτρέπει να χαλαρώνει. Πως χαλαρώνει, τι καφέ πίνει, πως ξυπνάει και πως κοιμάται… δεν έμαθα, κι ούτε θα μάθω. Όχι γιατί είναι αγενής ή κρυψίνους. Είναι σίγουρος πως τα προσωπικά του δεν ενδιαφέρουν κανέναν μας. «Δεν με ενδιαφέρει τι κάνει ο καθένας στη ζωή του, με ενδιαφέρει τι κάνει στην κοινωνική του ζωή. Έκανες κάτι για να εμπνεύσεις κάποιον άλλον; Αυτό έχει σημασία». Και η επιθυμία που πηγάζει από τα παραπάνω; «Από τους χιλιάδες θεατές που με έχουν δει τόσα χρόνια θα θελα να βγει κάποιος και να πει… «μου άλλαξε τη ζωή ο Αιμίλιος με αυτό το κείμενο που έπαιξε». Δεν είναι επηρμένος. Δεν είναι ψωνισμένος. Είναι αυτό που έχει ονειρευτεί και ευτυχώς δεν έχει ονειρευτεί την πολυθρόνα κανενός πολιτικού. «Ο πολιτικός οφείλει να είναι υπηρέτης του πολίτη σε ένα κοινωνικό κράτος, αλλιώς καταντά να είναι επιστάτης της εξουσίας. Εφόσον εκλείπει το κοινωνικό κράτος εκλείπουν και οι πολιτικοί. Δεν θα μπορούσα να γίνω πολιτικός, γιατί εγώ ανήκω στο πολιτειακό status της Ελλάδας, είμαι στη θέση του πολίτη. Εγώ σας λέω από σκηνής ποιες είναι οι υποχρεώσεις σας».

aimilios

Το προφίλ που του έχτισε η τηλεόραση, η πολυτέλεια της παραγωγής και το απαραίτητο κολεκτιβικό σύνδρομο

Σε μια προσπάθεια μου να κατηγοριοποιήσω το θέατρο και τα διάφορα είδη του, προκειμένου να καταλάβω τι του αρέσει τελικά, μαθαίνω πως του αρέσει η κωμωδία αλλά στην ελληνική αγορά δεν μπορεί να λανσαριστεί ως κωμικός δυστυχώς και μάλλον φταίει που η τηλεόραση μας τον έχει παρουσιάσει με το δραματικό του προφίλ. «Η τηλεόραση είναι λαϊκό μέσο και η εικόνα της είναι τόσο ισχυρή που κάποια στιγμή αυτό που βγαίνει πια δεν έχει να κάνει με σένα, έχει να κάνει με το πώς σε ορέγονται καλλιτεχνικά ή βιολογικά οι άνθρωποι, έχει να κάνει πια με τον θεατή. Εγώ για την εικόνα μου στην τηλεόραση δεν έχω κάνει κάτι. Έχει προσληφθεί έτσι. Ήρθε πριν αρκετό καιρό, τότε που έπαιζα στο “Νησί”, ένας κρητικός με μια μουστάκα… και μου λέει απειλητικά… “εμείς εδώ στην Κρήτη δεν κάνουμε τέτοια πράγματα με τις ξαδέρφες μας”. Έπρεπε να του ξαναθυμίσω ότι ήταν απλά ένας ρόλος». Ζηλιάρη με τους ρόλους δεν τον λες, μα ο Ρόμπερτ ντε Νίρο είναι όμως από τις περσόνες που ο ίδιος χαρακτηρίζει «πυλώνες της υποκριτικής» και δύσκολα θα τον αποστραφεί ερμηνευτικά. Δύσκολα θα αποτινάξει από το θεατρο-καλεντάρι του παραστάσεις υψηλής αισθητικής. «Το να είμαι παραγωγός μου δίνει τη δυνατότητα να μπορώ να ορίζω τους συνεργάτες και τις παραστάσεις, να είμαι πιο οργανωμένος, πράγμα που ως ηθοποιός μου έλειπε. Έχω γίνει σίγουρα πιο συνειδητοποιημένος ηθοποιός, καλύτερος ή χειρότερος δεν ξέρω». Κι αν κινδυνέψει το ψωμί του; Τότε τι; «Θα μπορούσα να σου πω ότι η δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά η ντροπή δεν είναι δουλειά. Αν κινδυνέψει το ψωμί μου θα προσπαθήσω να κινητοποιήσω περισσότερους ανθρώπους για να βρεθούμε όλοι μαζί και να τρώμε ένα πιάτο φαί. Αυτό το κολεκτιβικό που δεν είναι κομμουνιστικό. Είναι ανάγκη. Να βρεθείς με τον άλλον στο κοινό σας σημείο και να πορευτείτε μαζί. Νομίζω πως ακόμη δεν το έχουμε βρει όλο αυτό με την συλλογικότητα. Κρυβόμαστε πίσω από την αδυναμία των καιρών για να γίνουμε πιο σκληροί».

Info:

«Μόνος με τον Άμλετ»

Στο Θέατρο Αριστοτέλειον

Με τον Αιμίλιο Χειλάκη

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Μανώλης Δούνιας – Αιμίλιος Χειλάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Κένι Μακλέλλαν
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Γιώργος Σπανός
Επιμέλεια κίνησης: Αμάλια Μπένετ
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λαμπρίνα Καραγιαννίδου
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μουλίνος
Φωτογραφία Αφίσας: Γιάννης Βασταρδής
Δημιουργικό: Kiss My Art Μαρία Παναγιωτωνάκου

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ ΘΕΑΤΡΟ
Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη
τηλ. 2310262051

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Τετάρτη: 20.00
Πέμπτη: 21.00
Παρασκευή: 21.00
Σάββατο: 21.00
Κυριακή: 20.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Γενική είσοδος: 15€
Τετάρτη απογευματινή: 10€
Φοιτητικό: 12€
Ανεργοι (κάρτα ΟΑΕΔ), Ομαδικά: 10€

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ– Ταμεία Θεάτρου: Εθν.Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη, 2310262051
– Ticket Services τηλεφωνικά: 2107234567 online: www.ticketservices.gr
Τα εισιτήρια που αγοράζονται online ή τηλεφωνικά, παραλαμβάνονται οποιαδήποτε στιγμή από το ταμείο του θεάτρου, με μια ταυτότητα ή με την πιστωτική κάρτα που χρησιιμοποιήθηκε.

ΜΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ αρτIVITIES, ΔΗΠΕΘΕ ΠΑΤΡΑΣ, ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.