Αν το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ήταν αυγουστιάτικη πανσέληνος

0
711
Christine Schulz, Delphic raft, 2014 / από την έκθεση του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης του ΚΜΣΤ με τίτλο “TEMPUS RITUALIS” και τα έργα 10 Ελλήνων και Γερμανών καλλιτεχνών, στην Αποθήκη Β1 του Λιμανιού
Christine Schulz, Delphic raft, 2014 / από την έκθεση του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης του ΚΜΣΤ με τίτλο “TEMPUS RITUALIS” και τα έργα 10 Ελλήνων και Γερμανών καλλιτεχνών, στην Αποθήκη Β1 του Λιμανιού
Christine Schulz, Delphic raft, 2014 / από την έκθεση του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης του ΚΜΣΤ με τίτλο “TEMPUS RITUALIS” και τα έργα 10 Ελλήνων και Γερμανών καλλιτεχνών, στην Αποθήκη Β1 του Λιμανιού

Γράφει η Δρ. Δωροθέα Κοντελετζίδου / Ιστορικός-θεωρητικός της τέχνης / Συγγραφέας του βιβλίου «Η ιδέα ως υλικό το υλικό ως ιδέα», εκδ. Επίκεντρο

Το μουσείο ως κέλυφος πολιτισμού είναι μια δομή που στην Ελλάδα -καθυστερημένα ως γνωστό- στηρίζεται ή υποστηρίζεται κατά το δοκούν. Δεν αποτελεί για το κράτος στρατηγική ανάπτυξης, έρευνας και προώθησης μιας ευρείας παιδείας που απευθύνεται στον πολίτη αλλά ούτε και το εκμεταλλεύεται ώστε να καταστεί το σήμα κατατεθέν μιας πολιτιστικής αναγνωρισιμότητας σε τρίτους –εκτός από την Ακρόπολη- όπως θα όφειλε να είναι, αλλά μια ‘τυχαία’ δομή, χωρίς σχεδιασμό και διόλου όραμα. Τις γενικές αυτές διαπιστώσεις μου μού τις έχει ανατρέψει, κυριολεκτικά, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Συλλογή Κωστάκη το οποίο, μεθοδικά, οργανώνει πολλαπλές εκδηλώσεις -μουσικές, εικαστικές, παιδικά εργαστήρια, σεμινάρια- ώστε να μυήσει, να εκπαιδεύσει, να διευρύνει το κοινό του.

Συγχρόνως, λόγω της πολύτιμης Συλλογής, δανείζει έργα της σε Μουσεία ανά τον κόσμο, σε ιστορικές εκθέσεις όπως αυτή στο MOMA, την περσινή χρονιά, στο Tate Μuseum, με αφορμή τις αναδρομικές στους Tatlin και Malevitch, στο Reina Sofia και σε πολλά άλλα σημαντικά, διεθνώς, Μουσεία. Παρά, λοιπόν, τη διεθνή αλλά και εσωτερική ‘καριέρα’ του η οικονομική στήριξή του, ώστε να αναπτυχθεί περισσότερο και το «προϊόν» τέχνη να είναι ανταποδοτικό, είναι ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Περιφέρεια και Δήμοι αρκούνται σε δηλώσεις, σε συμμετοχές θέασης, σε δημόσιες δηλώσεις οι οποίες ‘ενισχύουν’ το πολιτιστικό τους προφίλ, ίσως και το προσωπικό αλλά δεν επιφέρουν καμία ουσιαστική στήριξη. Και όταν σημειώνω ουσιαστική, εννοώ οικονομική.

Η Περιφέρεια θα μπορούσε να μειώσει κι άλλο το ενοίκιο στέγασης, να προωθήσει και να διανείμει τουριστικά έντυπα ενημέρωσης, οι Δήμοι, εκτός από το θεαθήναι θα μπορούσαν να χρηματοδοτούν εκδηλώσεις, να προωθούν στο εξωτερικό και εσωτερικό τις δράσεις του, τις εκθέσεις του και όχι να αρκούνται στην «ευγενή υποστήριξη», θα μπορούσαν να διαθέσουν ένα μικρό ποσοστό, από τα 400.000 ευρώ (!) που διατίθενται για τα «Δημήτρια»  ώστε να καλυφθούν κάποιες εκδηλώσεις, έντυπα ή οτιδήποτε άλλο.

Ο Δήμος Παύλου Μελά, που έχει τόσο αναβαθμιστεί από την παρουσία του Μουσείου στην περιοχή, θα όφειλε, επίσης, να βρει τρόπους και αντί να κάνει απευθείας αναθέσεις των 25.000 ευρώ στους «δικούς» μας ανθρώπους να στηρίζει ουσιαστικά αυτούς που έχουν τεχνογνωσία αλλά και διεθνή αναγνώριση και οι οποίοι προωθούν αλλά και αναβαθμίζουν την πόλη, την περιοχή, διεθνώς. Ίσως μόνο με αυτούς και άλλους τρόπους το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης δε θα έκλεινε για είκοσι ημέρες για να μειώσει τα λειτουργικά του έξοδα. Κανένα Μουσείο, ανά τον κόσμο, δεν έχει κλείσει γιατί όλοι γνωρίζουν το συμβολισμό και τον σέβονται… αλλά ο Πολιτισμός σε εμάς είναι επιλεκτικός, συνοδεύεται πάντα από τα προσωπικά οφέλη κι όταν αυτά δεν υπάρχουν τότε και οι πολιτιστικές μας ευαισθησίες σιγάζουν και περιμένουν την Αυγουστιάτικη Πανσέληνο στην Ακρόπολη…

Μουσείο – κλειστό “παράθυρο στον κόσμο”.

Ας μη το επιτρέψουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.