Απέραντο γαλάζιο

0
2235

thalassaΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΡΟΥΜΦ Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / λογοτέχνης

Η Όλγα αγάπησε στις δύο το πρωί. Ήταν μια αγάπη παράξενη, δυνατή, πολύχρωμη και… ισοπεδωτική. Στην αρχή νόμισε ότι ήθελε να μείνει σε αυτό το κενό χρόνου, αυτό το δωμάτιο, για πάντα. Μετά, ότι ήταν δύο ψάρια στα βάθη των ωκεανών που αγκάλιαζε το ένα το άλλο. Δεν μπορούσαν να δουν ή να ακούσουν τίποτα· μόνο να αισθανθούν. Και αυτό ήταν ευτυχία για τα ψάρια αυτά, παρά το ότι ήταν τυφλά ή κουφά ή δεν μπορούσαν, για παράδειγμα, να διαβάσουν κάποιο βιβλίο· ακόμη και να σκεφτούν. Τυχερά ψάρια!

Κοιμήθηκαν και έκαναν έρωτα πολλές φορές σε αυτό το δωμάτιο –στην Όλγα φάνηκε σαν να πέρασαν χρόνια, όχι από επανάληψη, αλλά από αγάπη. Μετά ξύπνησαν και πήγαν σε έναν αγώνα υδατοσφαίρισης. Περισσότερα ψάρια εδώ, αλλά αυτά τα ψάρια πάλευαν το ένα με το άλλο, ίσως παίζανε.

Τα μάτια της Όλγας κατά τη διάρκεια του αγώνα έγιναν περισσότερο γαλάζια, εξαιτίας του νερού της πισίνας, του ήλιου, της θάλασσας μπροστά. Σαν θάλασσα και ήλιος να έτρεχαν από τα όμορφα, λαμπερά, μπλε μάτια της. Τα μάτια της ήταν ο ήλιος, ο ουρανός και η θάλασσα τώρα.

«Είσαι η Πριγκίπισσα μου» της είπε.

«Και ’συ ο Βασιλιάς μου» απάντησε.

Αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν.

Είχαν περάσει πολλά – η ζωή είναι παράλογη και άδικη μερικές φορές-, αλλά είχαν ο ένας τον άλλον τώρα. Και τα όνειρα τους. Και τη θάλασσα και τον ουρανό.

Τα όνειρα τους ήταν μεγάλα, σαν τη θάλασσα, γαλάζια, σαν τον ουρανό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.