ΑΠΟΡΙΕΣ / Μηνάς Βιντιάδης: «Κάνω like στους μοναχικούς που λένε «καλημέρα»»

0
1088
Αγαπημένη φωτογραφία του συγγραφέα Μηνά Βιντιάδη για το thinkfree.gr
Αγαπημένη φωτογραφία του συγγραφέα Μηνά Βιντιάδη για το thinkfree.gr
Αγαπημένη φωτογραφία του συγγραφέα Μηνά Βιντιάδη για το thinkfree.gr

Ο Μηνάς Βιντιάδης παρουσιάζει το τελευταίο του μυθιστόρημα «Τηγανίζουν πατάτες στον Άρη;» αύριο το απόγευμα στις 7 στο πατάρι του Ιανού, και απαντά στις απορίες του Freethinker (επιμέλεια: Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος) Γεννήθηκα τον Σεπτέμβριο του 1957 στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου και μεγάλωσα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κάσο. Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά μου Τι είπα στην Κλαούντια, Οι τρεις Μαρίες (εκδ. Λιβάνη, 1996 και 1999), Το δεξί πόδι του θεού (Ελληνικά Γράμματα, 2003) και η συλλογή διηγημάτων Ο δράκος κόκορας (Ελληνικά Γράμματα, 2006). Διηγήματά μου έχουν δημοσιευτεί στα πιο σημαντικά ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά. Το θεατρικό μου έργο Κάτω Παρθενώνας θα ανέβει το 2014 από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Εργάστηκα από το 1984 στην εφημερίδα Τα Νέα ως συντάκτης ύλης, υπεύθυνος του πολιτιστικού τομέα και διευθυντής σύνταξης στο ιστορικό περιοδικό Ταχυδρόμος, ενώ για περισσότερα από είκοσι χρόνια έγραφα και παρουσίαζα την εκπομπή Λόγος Περιοδεύων στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Είμαι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής επί Καλλιτεχνικών Θεμάτων του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης».Τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής μου– που έγραφα αυτό το βιβλίο– πηγαινοερχόμουν κάθε μέρα από τη Γη στον Άρη, για να ανακαλύψω τι συμβαίνει εκεί ψηλά…

  1. VINTIADIS2Καφέ ή τσάι; Καφέ, γιατί όταν γράφω καπνίζω. Και γιατί ο εσπρέσο μ’ αρέσει πολύ.
  2. Κάθε πρωί συνηθίζω να… ανοίγω το παράθυρο. Να μπει ο ήλιος ή η βροχή, ο θόρυβος του κομπρεσέρ, ο πλανόδιος μουσικός με το σαξόφωνο, ένα κλαδί της μουριάς που στέκεται στον δρόμο.
  3. Δεν θα ήθελα να είμαι…σκύλος, γιατί θα ήμουν στο έλεος των ανθρώπων και θα μισούσα τις γάτες.
  4. Δεν αλλάζω με τίποτε…τις κόρες μου, ό, τι πιο όμορφο έκανα και θ’ αφήσω πίσω μου.
  5. Άκουσα… ένα τραγούδι του Τσιτσάνη, «Άσπρο πουκάμισο φορώ», με τον Καζαντζίδη κι είπα γράφτηκε για μένα.
  6. Διάβασα… πάλι τώρα που καταλαβαίνω πιο πολύ το «Κιβώτιο» του Αλεξάνδρου και κατάλαβα την Αριστερά.
  7. Προσωπικότητα που θαυμάζω… ο Βικέντιος Βαν Γκογκ, γιατί ζωγράφισε την ομορφιά και το παράδοξο χωρίς να πουλήσει ούτε ένα πίνακα όσο ζούσε, αγάπησε και φοβήθηκε τις γυναίκες, έπινε αψέντι κι έφυγε όταν ήθελε…   
  8. Αγαπημένη μου γωνιά… η αυλή του στάβλου μου στις Καθίστρες της Κάσου. Ένας καφές κάτω απ’ την ελιά, ν’ ακούω τα τζιτζίκια και ν’ αγναντεύω τη θάλασσα και το πέτρινο βουνό
  9. Αγαπημένο καφέ… το «Μπλου Μαρέ», στην Κοφτερή, στο νησί μου, τσικουδιά και πεταλίδες με φίλους.
  10. Η μυρωδιά που με τρελαίνει… γιασεμί, γιατί μικρός έβλεπα ταινίες στο «Κυψελάκι» και μύριζε το σινεμά
  11. Αξέχαστο ταξίδι… στην έρημο Γκόμπι, της Μογγολίας, με τον Λάκη Παπακώστα, τον αγαπημένο μου φίλο, ύπνος σε μια γιούρτα και πρωϊνό γάλα αλόγου
  12. Απόδραση είναι… να βγαίνεις από το σύστημα, το συνηθισμένο, το προβλεπόμενο, το πεπρωμένο των άλλων…
  13. Το ανεκπλήρωτο που με σημαδεύει είναι… να ξαναγίνω παιδί. Για να ζήσω, όμως, τα ίδια που έζησα, πόνους και χαρές που μ’ έκαναν αυτό που είμαι.
  14. Με τρομάζει… η αχαριστία των ευεργετηθέντων, η απρέπεια, το ψέμα.
  15. Πιστεύω εις… έναν Άνθρωπο που θα σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους.
  16. Πατρικό σπίτι είναι… η μυρωδιά της τηγανητής πατάτας, του φρεσκοκομένου καρπουζιού, του ζεστού ψωμιού, η φωνή της μάνας.
  17. Το χωριό μου… η Αγία Μαρίνα Κάσου, η μήτρα που θα επιστρέψω
  18. Φιλία εστί… ένα τσιγάρο στα δύο, μια φαντασίωση μοιρασμένη ίσα, μια εξομολόγηση.
  19. Ευτυχία είναι… πολλά πράγματα. Ένα γέλιο παιδιού, ένα φρεσκοτυπωμένο βιβλίο, ένα ηλιοβασίλεμα για δύο, μια αλήθεια μπροστά σου, ένας φόβος πίσω σου.
  20. Επιτυχία σημαίνει… αυτογνωσία, μέτρο.
  21. Ονειρεύομαι… την Ελλάδα χωρίς κουρέλια, χλαμύδες και μεταξωτά.
  22. Πατρίδα είναι… η παιδική μας ηλικία.
  23. Ελευθερία είναι… η μοναξιά, όταν ούτε ο εαυτός σου δεν απαιτεί. Και κυρίως δεν επαιτεί.
  24. Αγαπημένος στίχος… «θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί. Στο τέλος, τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν» – Νίκος Καρούζος.
  25. Ελληνικότητα σημαίνει… η γλώσσα μας, οι άσπρες πέτρες, η θάλασσα, η χαμένη περηφάνια.
  26. Πατριωτισμός σημαίνει… σεβασμός στον πολιτισμό του άλλου.
  27. Θεσσαλονίκη μου είναι… ο Ιωάννου, ο Γουσίδης, ο Χριστιανόπουλος, το φιλαράκι μου ο Ευριπίδης, οι νύχτες παρέα με τον Θερμαϊκό.
  28. Θέλω να αλλάξω… μόνο το γραφείο μου, να πάρω ένα πιο μεγάλο για να χωράει τα χαρτιά μου. Τον κόσμο, ας τον αλλάξουν οι τεμπέληδες.
  29. Ωριμότητα σημαίνει… ξαγίνομαι έφηβος, βλέπω τον κόσμο με τα μάτια ενός δεκαεξάρη.
  30. Πολιτική στα χρόνια της κρίσης… Άμυνα, κατενάτσιο, όλοι πίσω, η μπάλα στην εξέδρα, βαράμε τον αντίπαλο στο καλάμι, δεν μιλάμε άσχημα στον διαιτητή κι έχει ο θεός!
  31. Τέχνη στα χρόνια της κρίσης… Το αντίδοτο! Ευκαιρία για νέους.
  32. Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; Μένουμε, βέβαια! Που θα βρούμε ζωή με τόσο μεγάλο ενδιαφέρον;
  33. Αντίδοτο στην κρίση… η ίδια η κρίση. Η κριτική του παρελθόντος μας, των λαθών μας, των υπερβολών μας. Και ο επαναπροσδιορισμός.
  34. Το μήνυμα στους πολιτικούς… «Θυμηθείτε, τα παιδιά σας σ’ αυτή τη χώρα θα μεγαλώσουν»
  35. Το μήνυμα στον κόσμο… Υπομονή, άγνωστη λέξη, αλλά χρήσιμη.
  36. Η παρήγορη σκέψη; Ο Αριστοτέλης ψηφίστηκε από το ΜΙΤ ως ο διασημότερος άνθρωπος, με δεύτερο τον Πλάτωνα και τρίτο τον Χριστό!
  37. Η θετική σκέψη; Πάντα μετά τη βροχή βγαίνει ο ήλιος. Και τ’ αντίθετο!
  38. Κάνω like… στους μοναχικούς, που λένε «καλημέρα»

Θέλω να σας πω κάτι ακόμη… /  Η Ανδρομέδα, που τη φωνάζουν Ανδριανή, κάνει τις καλύτερες τηγανητές πατάτες στον κόσμο. Αυτή η Ελληνίδα νοικοκυρά της «διπλανής πόρτας» θα γίνει διάσημη, όχι για την κουζίνα της, αλλά γιατί θα ταξιδέψει μαζί με άλλους πέντε «διαστημικούς τουρίστες» απ’ όλες τις ηπείρους στον Άρη, με την «Κιβωτό», το υπερσύγχρονο λεωφορείο της ΝΑΣΑ. Το εισιτήριο είναι δώρο από το θείο της, που τη μεγάλωσε με ιστορίες για τ’ αστέρια και τη Μικρή Άρκτο, τα Σουπερνόβα και τις μαύρες τρύπες, τον Κοπέρνικο και τον Ιούλιο Βερν, τον Άρμστρονγκ και τον Γκαγκάριν. Τι την έκανε να τολμήσει; Τι είδε εκεί ψηλά; Πώς σ’ αυτή την περιπέτεια θα γνωρίσει τον αληθινό έρωτα και τον πραγματικό εαυτό της; Μια ιστορία για τις μεγάλες αποφάσεις, το φόβο, την αγάπη, τη μοίρα, το άγνωστο και το ταξίδι στο αύριο, που είναι το σήμερα. Ή μήπως το χθες;

Προηγούμενο άρθρο«Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας»: Γκύλεν, όπως λέμε Ελλάδα
Επόμενο άρθροΤην Κυριακή καθαρίζουμε τα Τείχη της πόλης
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.