Απόψε στο Θέατρο Δάσους έχουμε γεννητούρια…

0
1752

theatro dasous

Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / [email protected]

Ήταν τέλη Αυγούστου 1995. Αν θυμάμαι καλά, 29 Αυγούστου. Μόλις είχα απολυθεί από το στρατό. Είπαμε να το γιορτάσουμε με τη συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, εκείνη τη μέρα στο Θέατρο Δάσους. Ήταν η εποχή του “Δυνατά δυνατά” -των Αρμένιων Ara Dinkjian και Arto Tuncboyaciyan και τους δίσκου “Τα κορμιά και τα μαχαίρια”. Στο Δάσος το θέατρο γεμάτο, τίγκα, 4.500 κόσμος. Μπροστά όρθιοι οι πορωμένοι. Στην κερκίδα οι αναπτήρες. Πρέπει να ήταν μια από τις πιο δυνατές στιγμές του Θεάτρου Δάσους.

Στα χρόνια που ακολούθησαν διαπίστωσα ότι εκείνη η συναυλία με συνδέει με πολλούς, που ήταν εκεί εκείνο το βράδυ. Αρκετά χρόνια αργότερα, συναντώ φίλους που μου λένε ότι ήταν κι εκείνοι εκεί. Κι άλλους που γνώρισα μετά αλλά μας συνδέει εκείνη η συναυλία. Εκείνη η καταπληκτική βραδιά που όλοι μαζί επικοινωνήσαμε στρέφοντας τα βλέμματα, τ’ αυτιά και την καρδιά μας στη φωνή της Ελευθερίας.

Τελευταίο… “κρούσμα” ο Γιάννης Κότσιρας, που σε πρόσφατη συνέντευξή του στο thinkfree.gr μου θύμισε ότι σε εκείνη τη συναυλία έκανε την πρώτη του επαφή με το κοινό της Θεσσαλονίκης, τραγουδώντας Νίκο Παπάζογλου!

Σε κείνη τη συναυλία πρωτογνωρίσαμε και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Με πολύ εντυπωσιακό τρόπο, αφού τραγούδησε το “Βόσπορο” και φυσικά μας τρέλανε όλους!

Δεν το συζητώ, ο καθένας έχει τη δική του δυνατή στιγμή στο Θέατρο Δάσους. Η εικόνα του σκοτεινού Θερμαϊκού με τα φώτα των αγκυροβολημένων πλοίων και το φωτεινό περίγραμμα της παραλιακής ζώνης ή άλλοτε του φεγγαρολουσμένου Θερμαϊκού, κλασική, συνδεδεμένη όχι μόνο με τη ‘βαθιά” νεότητά μας αλλά, θα έλεγα, με όλη μας τη ζωή.

Κι επειδή εγώ είμαι “περήφανος επαρχιώτης” (όπως είχε αυτοαποκληθεί ο αείμνηστος Βρέλλης -των κέρινων ομοιωμάτων- κάποτε σε μια συνέντευξη για το περιοδικό “Επιλογές” της Μακεδονίας) και ήρθα στη Σαλονίκη το 1988, κάπου εκεί έχω και την πρώτη μου ανάμνηση από το Θέατρο Δάσους. Λάκης Λαζόπουλος, δε θυμάμαι ποια ήταν η παράσταση, νομίζω το 1988 -θυμάμαι μόνο το περίφημο νούμερο με τη “Μάνα”…

10385432_830707626965956_5058175945343447278_nΑπόψε στο Θέατρο Δάσους έχουμε… γεννητούρια! Γεννιέται το Φεστιβάλ Δάσους. Με πρωτοβουλία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Μακάρι να γράψει τη δική του ιστορία. Ο χώρος το δικαιούται. Γιατί το Θέατρο Δάσους για εμάς τους Θεσσαλονικείς είναι κάτι σαν το Ηρώδειο για τους Αθηναίους: όλα τα σπουδαία περνάνε από εδώ… Ή σχεδόν όλα. Γιατί το Θέατρο Δάσους είναι ταυτισμένο με το καλοκαίρι στη Σαλονίκη.

Χαίρομαι γιατί συμμετείχα κι εγώ -ως εργαζόμενος- με ένα λιθαράκι σ’ αυτό το project που σχεδίασαν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ Γιάννης Βούρος και η τότε πρόεδρος Μένη Λυσαρίδου. Γιατί είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα να πλάθεις -κι εσύ μαζί με όλη την ομάδα- μια νέα δημιουργική προσπάθεια και μάλιστα σε καιρό μηδενισμού των πάντων και σφοδρής απογοήτευσης. Και γιατί είναι πολύ όμορφο να “αντιστέκεσαι” στο γενικό κατήφορο μέσα από τη δημιουργικότητα και την ομαδική προσπάθεια.

Έτοιμοι, λοιπόν, για την εκκίνηση απόψε, με τη συναυλία της Ελεονόρας Ζουγανέλη. Το Θέατρο Δάσους αποκτά ταυτότητα μέσα από ένα γενικό Φεστιβάλ, από τα καλύτερα στο είδος. Και μέσα από αυτό η Θεσσαλονίκη αποκτά ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο προς αξιοποίηση για την τουριστική της ανάπτυξη.

Πάμε, λοιπόν… με μπίρες, ξηρούς καρπούς, μαξιλαράκια από φελιζόλ και διάθεση χαλαρή, για να απολαύσουμε μοναδικές μουσικές, φωνές, εικόνες!

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ 1ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΑΣΟΥΣ

ΥΓ.: Στείλτε μας τη δική σας ανάμνηση από το Θέατρο Δάσους και θα τη δημοσιεύσουμε! Στο [email protected]

 

Προηγούμενο άρθροΑπόψε ο τυχερός για τη διήμερη διαμονή στο Flower [email protected]!
Επόμενο άρθρο“Νοιώθω τόσο ένοχος απέναντι στα παιδιά μου…”
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας), του ΚΘΒΕ, ειδικός σύμβουλος σε θέματα επικοινωνίας του Δημάρχου Δέλτα και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.