Από τη Ροτόντα μέχρι την Πανσκέπαστη Παναγιά

0
1897

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΣΤΙΓΜΕΣ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας – εκπαιδευτικός

Ένας περίπατος στο κέντρο της πόλης και η ιστορία εμφανίστηκε μπροστά μου.

Κατηφόρισα την Ολύμπου και τα βήματα με βγάλανε μπροστά στη Ροτόντα. Πέρασα μέσα, το εργοτάξιο, όπως στήθηκε  από την εποχή του σεισμού είναι εκεί. Ψηλά στο θόλο διακρίνω ψηφιδωτά, γύρω όλα είναι υποστυλωμένα, στο βάθος ο Εσταυρωμένος.

Στα δέκα λεπτά που παρέμεινα στο χώρο, πρόλαβα να συναντήσω ομάδες τουριστών που μπήκαν για να δουν και να ακούσουν από την ξεναγό τους.

Κανένα αντίτιμο, απλά πέρασαν μέσα.

Γιατί! αναρωτήθηκα και ρώτησα την φύλακα.

-Δεν έχουμε εντολή.

-Μα είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς…

Απομακρύνθηκα και συνέχισα να περπατώ στον καταπράσινο περιποιημένο χώρο αύλειο χώρο του μνημείου. Η ηρεμία μαζί με την αγαλλίαση έφεραν στο νου όσα γνώριζα.

«H Ροτόντα είναι ένα θολωτό, στρογγυλό κτίσμα, από τα αρχαιότερα και επιβλητικότερα μνημεία της Θεσσαλονίκης.
Στο κυκλικό της σχήμα οφείλει το όνομά της. Στην ιστορία των 16 αιώνων της άλλαξε ονόματα και χρήσεις, έγινε από ρωμαϊκός ναός, χριστιανικός, μουσουλμανικό τζαμί και πάλι χριστιανικός ναός.
Σήμερα,όπως με πληροφόρησαν λειτουργεί ως Μουσείο και μια Παρασκευή του μήνα λειτουργεί ως ναός…»

-Μουσείο, μουρμουρίζω, δίχως ένα συμβολικό εισιτήριο.

Με αυτή τη σκέψη κινήθηκα και λίγο πριν περάσω έξω από την πόρτα, ένα ακόμη μεγάλο γκρουπ μπήκε μέσα αφήνοντας επιφωνήματα θαυμασμού με την πρώτη ματιά.

Η βόλτα μου συνεχίστηκς προς την Θριαμβική Αψίδα του Γαλέριου, τη γνωστή Καμάρα με κάποιους και εδώ ξένους να μιλούν, να δείχνουν, να τραβούν φωτογραφίες.

Περνώ την Εγνατία και διασχίζω την πλατεία Ναβαρίνου μέχρι την Παναγιά Πανσκέπαστη. Σταματώ και γυρίζω την πλάτη στην Παύλου Μελά για να απολαύσω με το βλέμμα όλη αυτή την ιστορική γειτονιά με την πλούσια, μακρινή ιστορία της και καταλήγω πως θα μπορούσε να γίνει και οργανωμένος  πολιτιστικός περίπατος όλων των σχολείων της πόλης αλλά και σχολείων άλλων πόλεων.

-Άραγε, πόσοι σταματούν για να δουν, να παρατηρήσουν, να νιώσουν και να μάθουν αν δεν έτυχε να διδαχθούν την μοναδική, αξιόλογη ιστορία και κληρονομιά μας, αναλογίζομαι και κατεβαίνω τα σκαλάκια της Παναγιάς για να ανάψω ένα κεράκι λίγο πριν ακουστούν οι καμπάνες για τη λειτουργία της Μ. Πέμπτης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.