Αυτοί έδωσαν ελπίδα! -αθλητική ματιά στο 2012

0
597
Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης / [email protected]
Μία χρονιά γεμάτη σκοτάδι, απαισιοδοξία, προβλήματα, εμπόδια, γκρίνια, σκάνδαλα, απογοήτευση. Κι όμως υπήρχαν κάποιοι που έδειξαν το 2012 πως δεν έχει τελειώσει το οξυγόνο, ότι η Ελλάδα δεν σβήνει και ο αθλητισμός μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και φωτεινό σημάδι για μία χώρα που βάλλεται αλλά θα συνεχίσει να αντιστέκεται.
Για κάθε ένα νέο μέτρο με το οποίο αποφάσιζε να βυθίσει ακόμα περισσότερο τους Έλληνες η κυβέρνηση στο έτος που πέρασε, υπήρξε και μία αντίστοιχη «απάντηση» προερχόμενη από τον αθλητισμό. Σε μία χρονιά όπου υπήρξαν μεγάλες αλλαγές τόσο στο ποδόσφαιρο, όσο και στο μπάσκετ και την ίδια στιγμή μία Ολυμπιάδα που δεν κρίνεται και τόσο επιτυχημένη για την ελληνική αποστολή, δεν έλειψαν ξανά οι στιγμές που δείχνουν ότι το πείσμα, την υπερηφάνεια, την ικανότητα, αλλά και το… άστρο που κουβαλάει τελικά ο Έλληνας.
Ας κάνουμε ένα μικρό… flash back:
*Αν δεν είναι η καλύτερη απόδειξη για όλα τα παραπάνω ο Σπύρος Γιαννιώτης, τότε ποιος; Τι κι αν για ένα… χέρι δεν ανέβηκε στο βάθρο στους Ολυμπιακούς αγώνες του καλοκαιριού. Το ξέσπασμα του 32χρονου κολυμβητή -που για δεύτερη διαδοχική χρονιά ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος από τον ΠΣΑΤ- μετά το τέλος της κούρσας του, συγκλόνισε ολόκληρο το πανελλήνιο και ας μην κατάφερε τελικά να πάρει κάποιο μετάλλιο.
* Φυσικά δεν ήταν λιγότερα εκείνα που πέτυχε τη χρονιά που μας πέρασε ο Ηλίας Ηλιάδης, που μάλιστα πριν από μερικές ημέρες αναδείχθηκε καλύτερος τζουντόκα του κόσμου στην κατηγορία των 90 κιλών. Ένα από τα λίγα μετάλλια που κατέκτησε η ελληνική αποστολή στο Λονδίνο, όπου ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο το πήρε, νικώντας στον τελικό του ρεπεσάζ τον Βραζιλιάνπο Τιάγκο Καμίλο, έδειξε τα τεράστια ψυχικά αποθέματα του Έλληνα.
* Μπορεί το ελληνικό πρωτάθλημα να πηγαίνει από το… κακό στο χειρότερο και η αναξιοπιστία με την ανταγωνιστικότητα του να λειτουργούν αντίρροπα, αυτό ωστόσο δεν εμπόδισε την Εθνική ομάδα να δείξει ότι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές και ταλέντο έχουν αλλά και ικανοί για μεγάλα πράγματα είναι. Και βέβαια απόδειξη γι’ αυτό δεν είναι μόνο τα όσα έκανε η «γαλανόλευκη» στο Euro Ουκρανίας και Πολωνίας, αλλά και η παρουσία των Νέων, που έφτασαν ως τον τελικό του Ταλίν, στην Εσθονία, για να χάσουν από την… παντοδύναμη Ισπανία.
* Μία ιδιαίτερη θέση στα πρόσωπα της χρονιάς που πέρασε, καταλαμβάνει φυσικά και η αθλήτρια της ξιφασκίας, Βάσω Βουγιούκα. Σε μία κίνηση που στέλνει… πανταχόθεν μηνύματα και δείχνει ότι η ελληνική καρδιά ούτε πουλιέται, αλλά ούτε και εξαγοράζεται, προτίμησε να συνεχίσει να αγωνίζεται με τα γαλανόλευκα, παρά να πάρει το παχυλό συμβόλαιο που της προσέφεραν οι Τούρκοι.
* Μέσα σε όλα αυτά αξίζει να γίνει αναφορά και στον Φώτη Κατσικάρη, τον πιο επιτυχημένο ίσως Έλληνα προπονητή ανεξαρτήτως αθλήματος. Ποιος άλλος άλλωστε χαίρει τέτοιας εκτίμησης στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης (ισπανικό) καθοδηγώντας την Μπιλμπάο και ταυτόχρονα η ομοσπονδία μίας εκ των σπουδαιότερων εθνικών ομάδων του κόσμου, εμπιστεύεται τις τύχες της στα χέρια του. Ο νεαρός τεχνικός θα είναι ο νέος προπονητής των Ρώσων, εκπροσωπώντας ίσως και μία άλλη όψη του ελληνισμού. Την πλευρά εκείνη που είναι ικανή να δείξει σε κάθε γωνιά του κόσμου ότι αυτή η… πάστα, μπορεί όταν θέλει να γίνει αντικείμενο θαυμασμού και να σκαρφαλώσει την κορυφή.
* Η μεγαλύτερη έκπληξη πάντως αναμφίβολα μέσα στο 2012, είχε χρώμα… ερυθρόλευκο, αφού τα παιδιά του Ντούσαν Ίβκοβιτς, ο Βασίλης Σπανούλης και η παρέα του, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά έφεραν τον Ολυμπιακό στην κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αν δεν ήταν η κατάκτηση του συγκεκριμένου τροπαίου ένα μήνυμα πως η προσπάθεια, όταν συνδυάζεται με πάθος γι’ αυτό που κάνεις και παράλληλα καρδιά, μπορεί μόνο «χρυσά» αποτελέσματα να έχει, τότε… τί ήταν;
Αν υπήρξαν και «μαύρες» στιγμές; Φυσικά, το αντίθετο άλλωστε θα προκαλούσε έκπληξη και δεν θα ήταν παράλληλα λογικό; Αν θέλουμε να τα ξεχάσουμε; Εννοείται, τόσο αυτό, όσα και όλα τα άλλα που αμαύρωσαν τη χρονιά που μας πέρασε, όλα εκείνα που προσπάθησαν να μας γυρίσουν πίσω, που έβαλαν μία… μουτζούρα στο σήμερα αλλά και το αύριο της Ελλάδας; Θα ήταν άδικο άλλωστε για όλα αυτά που πέτυχε ο καθένας ξεχωριστά, την προσπάθειά αλλά και τις θυσίες που έκανε, να μπει οποιαδήποτε σκιά που θα έβαζε γκρίζο χρώμα στα επιτεύγματά του. Η αισιοδοξία άλλωστε και τα όνειρα, είναι από τα λίγα πράγματα που δεν έχουν φορολογηθεί -ακόμα- και μαζί με όσα έχουν επιτευχθεί ως τώρα, μπορούν κάλλιστα να αποτελέσουν έναν «χρυσό» οδηγό για το 2013…
Προηγούμενο άρθροΑπορίες μικρών παιδιών αλλά… και μεγάλων
Επόμενο άρθροΜπαμπά, φέτος θα ‘ρθει ο Αϊ Βασίλης;
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.