Αυτό που είδε ο επιστήμονας

0
823

democracyΓράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / λογοτέχνης

Ο επιστήμονας κοιτάζει παραξενεμένος την βακτηριακή καλλιέργεια του υπερσύγχρονου εργαστηρίου του.

«Πιο πολύ άσπρο, πιο πολύ άσπρο» μονολογεί προβληματισμένος.

Το άσπρο χτες ήταν στο δέκα πέντε κόμμα πέντε τα εκατό και σήμερα έχει πάει στο είκοσι εφτά κόμμα είκοσι δύο τα εκατό και αυτό δεν είναι αποδεκτό, ξεπερνάει τα όρια. Το άσπρο μπορεί να γίνει μπλε στο τέλος ή μπορεί να γίνει κόκκινο, πορτοκαλί, γκρίζο, οτιδήποτε.

Όχι, αυτό δεν μπορεί να το δεχτεί, θα βγαίναν όλα τα αποτελέσματα λάθος, έχει μία έρευνα να κάνει, μία αποστολή να εκτελέσει.

Αυτές οι καλλιέργειες όσο εύκολες είναι, τόσο μπορεί να αποδειχτούν μεγάλος μπελάς, επισημαίνει στον εαυτό του ο επιστήμονας. Θυμάται την καλλιέργεια του 2012 και κρύος ιδρώτας τον λούζει. Όλα πήγαν να καταστραφούν στο τέλος, από μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια, ένα μικρό, ασήμαντο λάθος.

Τα έχει κανονίσει όλα ωστόσο σήμερα ως ο Μεγάλος Δημιουργός. Α, σε αυτή την καλλιέργεια ήταν πιο προσεκτικός. Πράσινο πέντε τα εκατό, γαλάζιο είκοσι τα εκατό, πορτοκαλί είκοσι δύο τα εκατό, μαύρο εφτά τα εκατό και πάει λέγοντας. Έχει τώρα όλα τα χρώματα στις αναλογίες που θέλει.

«Αυτό πάει να πει δημοκρατία!» λέει και γελάει.

Μόνο αυτή η λεπτομέρεια με το άσπρο.

Αποφασίζει να ρίξει το νέο αντιδραστήριο που αγόρασε πρόσφατα από τις Βρυξέλλες. Τι έχει να χάσει;

Του αρέσει ο ήχος που κάνει το νέο υπερσύγχρονο, ακριβοπληρωμένο αντιδραστήριο καθώς το ρίχνει. «Φσσσττ… φσστττ…» σαν να τσιτσιρίζουν πατάτες στο τηγάνι,  ρίχνει και άλλο λίγο, λίγο ακόμη –θυμάται τώρα το ναρκομανή της γειτονιάς- ίσως πλέον είναι και αυτός ένα βιολογικό τζάνκι, που τη βρίσκει να γαμάει και να παίζει με άλλες, εύθραυστες και ασήμαντες, ζωές.

Του αρέσει ο ήχος. Και μετά είναι και αυτή η οσμή που τον τρελαίνει. Καραμέλα ανακατεμένη με βανίλια και μια δόση –σικ!– υλάνγκ υλάνγκ.

«Καινοτομία» σκέφτεται και χασκογελάει, και ρίχνει ακόμη περισσότερο αντιδραστήριο. «Η μυρωδιά είναι μια καινοτομία, η μυρωδιά είναι μια καινοτομία» αρχίζει να τραγουδάει καθώς αποχαυνώνεται…

 

Έχει ρίξει όλο σχεδόν τώρα το αντιδραστήριο και έχει σχεδόν καταρρεύσει στην καρέκλα του. Είχε μια άσχημη πρωτοχρονιά αλλά τώρα το διασκεδάζει, αμ το διασκεδάζει.

Οι αναθεματισμένες αναθυμιάσεις όμως τον τρελαίνουν.

Ρίχνει τώρα ανεξέλεγκτα σταγόνες από δω και από κει.

«Πάρτε κι αυτό, πάρτε και αυτό, γαμημένα βακτήρια!» ουρλιάζει με τη μανία ενός ανθρώπου με στερητικό σύνδρομο. «Αρκετά με παιδέψατε! Αρκετά! Ως εδώ!»

Πολύχρωμοι καπνοί σκεπάζουν την καλλιέργεια. Καπνοί σκεπάζουν όλο το εργαστήριο και, φυσικά, αυτόν.

Έχει πλέον καταρρεύσει.

Γιατί όμως; Όλα τα υπολόγισε.

Οι αναθυμιάσεις, γιατί δεν υπολόγισε τις αναθυμιάσεις. Γιατί ίσως υποτίμησε τα γαμημένα βακτήρια. Ίσως γι’ αυτό.

«Πεθαίνω, μάλλον» σκέφτεται. «Ή τουλάχιστον λιποθυμώ. Αυτό δεν το είχα δοκιμάσει ποτέ».

Λίγο πριν κλείσει τα μάτια όμως βλέπει αυτό:

οι απόκοσμοι καπνοί έχουν αρχίσει να διαλύονται. Η καλλιέργεια έχει πλέον τρισδιάστατη μορφή. Μία καινοτομία. Το σχήμα από ένα χέρι που μοιάζει να βγήκε μέσα από τη λάσπη σχηματίζεται σαν αντικατοπτρισμός ενός παρανοϊκού πειράματος. Ξεχωρίζουν όλα τα χρώματα ακριβώς όπως τα είχε υπολογίσει: πράσινο, κόκκινο, μπλε, πορτοκαλί, γκρίζο και πάει λέγοντας. Ξεχωρίζουν επίσης τα δάχτυλα του μακάβριου χεριού και οι πτυχώσεις του δέρματος, μέχρι και οι φλέβες που πάλλονται σε ένδειξη υβριδικής ζωής. Το μεσαίο δάχτυλο ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο. Μία καινοτομία, κάτι νέο. Είναι προτεταμένο σαν να κάνει μία άσεμνη χειρονομία ή σαν να είναι ένα πιστόλι έτοιμο να εκπυρσοκροτήσει’ στο χρώμα του ουράνιου τόξου όμως.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.