Α.Ε.Σ. Μετεώρων

0
1323

IMG_8651

(Γράφει ο Δημήτρης Πετρίδης)

Έχει συμβεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, το μπασκετικό αντίστοιχο της Δευτέρας Παρουσίας: για πρώτη φορά μετά την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουμε μαζευτεί όλοι οι παίχτες της ομάδας για προπόνηση στο αγαπημένο μας Δ.Α.Κ. Πολίχνης. Στις κερκίδες οι φίλαθλοί μας αδημονούν για το εσωτερικό διπλό (5 εναντίον 5, ναι!) κι εμείς καθόμαστε στον πάγκο των γηπεδούχων.

            Σχηματίσατε την εικόνα; Ωραία. Τότε φανταστείτε τον ακούραστο επαίτη των 5ευρων, τον άνθρωπο με το νούμερο 6 στην πλάτη να σας λέει…

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Κώστα Ψαρρά: γιατί ξέρω πως όταν το ματς είναι στην κόψη του ξυραφιού, εσύ θα βγεις αργά- αργά (γρήγορα δεν μπορείς να πας) από τα σκριν και, σαν άλλος Στογιάκοβιτς, θα ευστοχήσεις στο κρίσιμο τρίποντο που θα μας δώσει τη νίκη.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Γιάννη Γιαννάκη: γιατί παρόλο που μπορείς να σουτάρεις για ένα ολόκληρο ημερολογιακό έτος χωρίς διακοπή, το επιθετικό σου ταλέντο το διαθέτουν ελάχιστοι. Πάντα λάτρευα να σου πασάρω την μπάλα και μετά να μαλώνουμε που πήγες να βάλεις καλάθι μόνος σου κόντρα σε τρεις διμοιρίες αντιπάλων.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Θοδωρή Μητσκόπουλε: γιατί θωρηκτό δεν είναι μόνο το Ποτέμκιν, αλλά κι εσύ. Ακόμα και αν μπορούσα να πάρω με ανταλλαγή τον Dwight Howard, εγώ πάλι εσένα θα διάλεγα. Η ταχύτητα με την οποία εξαφανίζεις τα σουβλάκια στο Φαγοπότι είναι παροιμιώδης- δεν ανταλλάσσεται εύκολα τέτοιος παίχτης.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Τάσο Παφραλίδη: γιατί μπορεί να χτυπούσες εαυτόν και αλλήλους κάθε φορά που πατούσες στο παρκέ, όμως δε νοείται ομάδα των Μετεώρων χωρίς εσένα στο ρόστερ. Και χωρίς τα λεφτά της χορηγίας σου… Μακάρι τα έξι χρόνια που παίξαμε μαζί να κρατούσαν για μια διευρυμένη αιωνιότητα.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Γιάννη Νίκου:  γιατί, ξέρω, το πρόβλημα σε κράτησε μακριά από την Ευρωλίγκα και τις σαρωτικές εμφανίσεις σου στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά ευτυχώς σ’ έβγαλε στο δρόμο μας. Το μπασκετικό σου I.Q. είναι τετραψήφιο νούμερο, ενώ εσύ είσαι σκέτο νούμερο. Το αγαπημένο μου, όμως.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Θάνο Κασάπη: γιατί μπορεί το τρίαθλο, η ποδηλασία, η ορειβασία, η κτηνοβασία και όλα τα υπόλοιπα χόμπι σου να με κάνουν ν’ απορώ αν όντως πλησιάζεις τα 40, όμως κάθε φορά που γυρνούσα το κεφάλι μου μέσα στο παιχνίδι και σ’ έβλεπα να τρέχεις δίπλα μου ήξερα πως η κλίση σου ήταν ανέκαθεν το μπάσκετ.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Χρήστο Σωπιάδη: γιατί αν ο (μπασκετικός) κόσμος αποτελείτο από παιδιά του δικού σου χαρακτήρα, τα παρκέ θα ήταν ένας επίγειος παράδεισος κι εμείς θα τρώγαμε μήλα άφοβα. Είσαι ένας παιχταράς σε άρνηση, αλλά δε σε φοβάμαι- ξέρω ότι κάποια στιγμή θα πάρεις το όπλο σου (ευελπιστώ όχι το υπηρεσιακό).

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Γιάννη Λίγκο: γιατί, σαν άλλη ανθρώπινη Φεράρι, πιάνεις τα 0-100 σε 2 δεύτερα και όταν έτρεχες στον αιφνιδιασμό σε αποκαλούσα, ενδόμυχα, «Άτι» (αυτό, αν αναρωτιέσαι, βγαίνει από το «Α τι μαλάκας είναι»). Μακάρι να σε δω και πάλι να επιστρέφεις σε αγωνιστικά επίπεδα 2010-2011. Τότε που δεν υπήρχε άλλο γκαρντ σαν εσένα.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Θοδωρή Χριστοφορίδη: γιατί, το μαρτυρά άλλωστε και η εμφάνισή σου, ξέρεις πολλά κιλά μπάσκετ. Όταν σε είδα να τραυματίζεσαι στην προετοιμασία, τραυματίστηκα ανεπανόρθωτα κι εγώ μαζί σου, γιατί συνειδητοποίησα ότι ανάσες θα παίρνω μόνο πριν και μετά το τέλος του αγώνα. Σε περιμένω δυνατό και πάλι στις αρχές του 2015.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Κώστα Αυγέρη: γιατί γνωριστήκαμε πριν από 20 χρόνια, παίρναμε μαζί ηθελημένες ωριαίες αποβολές για να βγούμε να παίξουμε μπάσκετ στο σχολείο και γιατί, έστω και για μια διετία, υπήρξαμε και συμπαίκτες σε «κανονική» ομάδα. Κρίμα που εννιά, ταυτόχρονοι, τραυματισμοί σε κρατάνε μακριά από τα γήπεδα φέτος. Θα ήταν ωραία έστω και για ένα ματς να συνυπήρχαμε και πάλι.  

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Αλέξανδρε Αποστόλου: γιατί μπορεί να έπαιζες μπάσκετ τις μονές μέρες και ποδόσφαιρο τις ζυγές, αλλά τουλάχιστον πάλευες εξίσου σε παρκέ και χορτάρι. Και, κυρίως, γιατί με τον όρο «γκρίνια» είχες πάρει διαζύγιο εδώ και πολύ καιρό.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Άγγελε Μοσχόπουλε: γιατί είσαι ο πιο ολοκληρωμένος παίχτης με τον οποίο έχω βρεθεί ποτέ σε πεντάδα. Στενοχωριέμαι που μερικοί τόνοι ψάρια σ’ έχουν βγάλει έξω από τα μπασκετικά σου νερά. Εσύ και η «σπυριάρα» μπάλα δεν πρέπει να μένετε ποτέ χώρια.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Γιώργο Πιπερίδη: γιατί παρόλο που τελευταία φορά που ήρθες στο γήπεδο έφτασες με λεωφορείο (ακόμα δεν είχες κλείσει τα 18 για να βγάλεις δίπλωμα οδήγησης), δεν παύεις να είσαι ο δικός μας Charles.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Κώστα Τόλοζλη: γιατί αν και έφυγες για να ηγηθείς ενός άλλου καραβιού φέτος, ήσουν ο μόνος ο οποίος πονούσε σε βαθμό παράνοιας το σύλλογό μας. Το ξέρεις ότι θα περιμένω με αγωνία να σ’ ακούσω να ξεστομίζεις το καλοκαίρι εκείντο το περιβόητο “Im back!” και να φορέσεις τη φανέλα με το 15 και το σορτσάκι με το 5.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Δημήτρη Πιταρούδη: γιατί ξέρω ότι το δέλεαρ του να γίνεις πλοίαρχος στο καράβι που ανέλαβε ο κολλητός σου (συν τα λεφτά που έριξε στο τραπέζι ο Αστεριάδης…) ήταν μεγάλο, αλλά το βλέπω πως η καρδιά σου ανήκει αλλού. Σε μας.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Χρήστο Χήρα (a.k.a. «Ο Προδότης): γιατί παρόλο που μου τσάκισες την ψυχή με την απόφασή σου να μας παρατήσεις- παίρνοντας,  έτσι, επάξια τον τίτλο του σύγχρονου Εφιάλτη- η πενταετία που μοιραζόμασταν τον άσσο ήταν η καλύτερη περίοδος που μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ. Κι έπαιζες και άμυνα και για μένα, προκειμένου να βάζω κάνα τρίποντο μπροστά. Επειδή είσαι ένας Κολοσσός (αυτός της Ρόδου, με τα τσακισμένα πόδια), του χρόνου θέλω να σε δω στη σύνθεσή μας και πάλι.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Στέργιο Φουρλίγκα: γιατί τις 5 σεζόν που παρέμεινες στον πάγκο της ομάδας μας έδωσες όλο σου το είναι και κάτι παραπάνω. Γιατί «παρατούσες» γυναίκα και παιδί για να φανείς συνεπής στο ραντεβού σου με τη Μετεωρίτικη μίρλα. Ένα, ετεροχρονισμένο, ευχαριστώ δεν είναι ποτέ αρκετό στην περίπτωσή σου.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Βασίλη Ασημόπουλε: γιατί όταν διέλυσες (δις, κατέχεις τα πρωτεία στη σχετική λίστα γκαντέμηδων) τον αχίλλειό σου, μετετράπης εν μία νυκτί από «παιχταράς» σε «coach» και παρόλο που σε πρήζαμε ομαδικά (προεξάρχοντος εμού) ουδέποτε μας διαολόστειλες ή γκρίνιαξες για την ανεβασμένη πίεση που σου «χαρίσαμε».

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Βασίλη Τσιότρα και Λεωνίδα Northbasket Χατζηκωνσταντίνου: γιατί κάθε φορά που σας έστελνα (εκεί γύρω στις 3 τα ξημερώματα) τα αποτελέσματα των αγώνων μας, επιδεικνύατε πάντοτε ιώβεια υπομονή και τα ανεβάζατε προκειμένου να χαιρόμαστε όταν πετυχαίναμε πάνω από 4 πόντους ο καθένας μας. Πέραν του γεγονότος πως ουδέποτε αρνηθήκατε να δημοσιεύσετε τις ανακοινώσεις της διοίκησής μας…

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Χρήστο Ναλμπάντη: γιατί ήσουν ο καλύτερος συμπαίκτης που (δεν) είχα ποτέ και γιατί ελισσόσουνα με τέτοια ευχέρεια ανάμεσα στο «υπηρεσιακός» και «μόνιμος» προπονητής που μας έκανες όλους να σαστίζουμε. Αν είχες και δελτίο…

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Ρούλη Καραγιαννίδη: γιατί είσαι ο δικός μας, προσωπικός Ομπράντοβιτς, που στα ρεπό του μπαίνει και παίζει και ένα μονάκι για να συμπληρώσουμε το 3x3. Δεν έμαθα όλα όσα ήθελα να μάθω πλάι σου, αλλά από την άλλη δε φταίμε εμείς που την τελευταία διετία, με την προσέλευση που είχαμε στις προπονήσεις, είχα αρχίσει να πιστεύω πως το μπάσκετ είναι ατομικό άθλημα.

            Αυτό το κείμενο είναι για σένα, Μαρία Πετρίδου, Ελένη Τύπου, Ευτυχία Θεοδωρίδου, Γιώργο Σίσκο, Γιούλη Ταχτσίδου, Σταύρο Ταχτσίδη, Φωτεινή Πατινάρη Ιορδάνη Σερβάνη, Κατερίνα Ευσταθιάδου, Δημήτρη Σίσκο, Κατερίνα Κυριοβανάκη, Νατάσσα Βασιλειάδου, Σοφία Τσαχουρίδου, Κική Χαλίδου, Δημήτρη φύλακα, Βασίλη Γιατσιάτσιο, Μαρία Ραφαηλίδου, Σοφία Λαμπριανίδου, Κώστα Πετρίδη: γιατί παρόλο που έχετε στόμα, στα παιχνίδια μας δεν είχατε μιλιά. Όμως, ήσασταν οι καλύτεροι φίλαθλοι που θα μπορούσε να έχει ποτέ ερασιτεχνικό σωματείο.

            Αυτό το κείμενο είναι… το τέλος.

            Δεκατρία χρόνια (2001-2014) μετά, το πλήρωμα του χρόνου έφτασε. Η μαμά του λόχου δεν είναι πια εδώ.

            Όμως, βρισκόμαστε στο ΔΑΚ Πολίχνης, θυμάστε; Ετοιμαζόμαστε να μπούμε για προπόνηση. Αν μετράω σωστά, είμαστε ήδη 11.

            Ένας περισσεύει. Δε θα ήθελα να είμαι εγώ αυτός που θα σας το χαλάσει, οπότε θα κάτσω για λίγο στον πάγκο.

            Για λίγο, λέω.

            Αν δεσμευτείτε να μη διαλύσετε την ομάδα μας, δεσμεύομαι αυτό το “λίγο” να διαρκέσει λιγότερο απ’ όσο φαντάζεστε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.