Βαρέα και ανθυγιεινά

0
950
ΠΗΓΗ kithiraikanea.blogspot.com

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

Το κατσικάκι στριφογύριζε πρωινιάτικα στη σούβλα πάνω από τα αναμμένα κάρβουνα. Ευτυχώς την είχαμε συνδέσει τη σούβλα με το ηλεκτρικό μοτεράκι και σιγοψηνότανε δίχως κάποιος από εμάς να πρέπει να αναλάβει τη βαρετή διαδικασία του να γυρίζει το τίγκα στο μπαχαρικό κατσικάκι. Την προηγούμενη Κυριακή δεν γιορτάζαμε – Οκτώβρη μήνα – το Πάσχα. Γιορτάζαμε όμως την… Ανάσταση. Ο γαμπρός μου ο Γιώργος Κ. βγήκε στη σύνταξη! Τριάντα χρόνια δουλειάς ως μηχανικός – συντηρητής σε καπνομάγαζο. Όταν εκείνα τα χρόνια ξεκίνησε να δουλεύει τα μαλλιά του ήταν καστανά και χρυσάφιζαν από τις πρωινές ακτίνες του ήλιου, την ώρα που πήγαινε να κτυπήσει κάρτα στο εργοστάσιο και να πιάσει δουλειά στη βάρδια του. Μόλις είχε γεννηθεί και η πρωτότοκη κόρη του. Πέντε χρόνια αργότερα ήρθε και η δεύτερη. Εκείνο το καπνομάγαζο μύριζε επεξεργασμένο καπνό, σκόνη και ιδρώτα από τα σκυμμένα πρόσωπα των γυναικών πάνω από τη διαλογή των καπνών. Ανοίξαμε μια φιάλη κρασί και τσουγκρίζαμε τα ποτήρια. –«Άντε σιδερένιος τώρα, κοίτα να τη χαρείς τη σύνταξη!», ευχόμασταν στον Γιώργο και ρίχναμε και καμιά ματιά στη σούβλα μη μας αρπάξει και το κατσικάκι.

Εξάλλου δεν είναι και λίγο να βγαίνεις στην Ελλάδα της τρόικας, του μνημονίου, της ύφεσης, της αποβιομηχάνισης και της ανεργίας στη σύνταξη! Μόλις πρόσφατα κιόλας η αύξηση του ορίου ηλικίας στα 67 έτη -μέτρο που θα συμπαρασύρει και τα «ενδιάμεσα» όρια ηλικίας- βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο των συζητήσεων. Σε μία τέτοια περίπτωση κάθε χρόνο θα «εγκλωβίζονται» περίπου 60.000 άτομα στην αγορά εργασίας, που θα πρέπει να δουλέψουν ένα ή δύο χρόνια παραπάνω για να ανοίξουν την πόρτα εξόδου.

Η τρόικα τα έχει όλα καλά υπολογισμένα. Το μέτρο μπορεί να αποδώσει ένα δισεκατομμύριο ευρώ και εξετάζεται ως «αντίβαρο» για να αποφευχθούν απολύσεις στο Δημόσιο και ανατροπές στα εργασιακά. Το κατσικάκι είχε πια ροδοκοκκινίσει. Το ραδιόφωνο έπαιζε το «βρέχει φωτιά στη στράτα μου» από τη φωνή του Στράτου Διονυσίου. Οι ευχές μας πέφτανε βροχή για μακροημέρευση στον συνταξιούχο πλέον γαμπρό μου. Εμείς οι υπόλοιποι θα γυρνάμε αρκετά χρόνια ακόμη στη «σούβλα» του εργασιακού καμινιού. Μέχρι να βγούμε επιτέλους… στη σύνταξη.

Προηγούμενο άρθροWelcome Merkel!!!
Επόμενο άρθροΕπίσκεψη Μέρκελ: Για καλό ή για κακό;
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.